Van Halen - Van Halen III (1998)

”Van Halen III” is over het algemeen alom verguisd, en dat vind ik volkomen onterecht. In de derde reïncarnatie van Van Halen neemt Gary Cherone de vocalen voor zijn rekening. Ik vind hem een uitstekende zanger en dat is op ”Van Halen III” niet minder. In de jaarlijstjes van 1998 eindige ”Van Halen III” steevast in de albumflops van het jaar, terwijl het gitaarwerk van Eddie Van Halen alom werd geprezen en hij meerdere malen werd verkozen tot beste gitarist. Dat vind ik een beetje een paradox, aangezien in mijn beleving goed gitaarwerk niet alleen komt, daar is meer voor nodig. Toegegeven, de eerste luisterbeurt van ”Van Halen III” destijds was even wennen, maar dit is een groeialbum en nu vind ik het gewoon een sterk album. ”Van Halen III” is een stijlbreuk met het eerdere werk van Van Halen. Op dit album kleurt Van Halen buiten de lijntjes, durft te experimenteren en gaat het niet meer alleen om sex, vrouwen en feesten. Ik hoor meerdere lagen en gedurfde composities. Het album bevat een divers palet aan liedjes. Van stevige rockers zoals ”Without You”, ”One I Want” (wat een solo!) en ”Fire in the Hole” (met een heerlijke outro), tot meer ingetogen werk als het dreigende ”From Afar”, ”Once” en het epische ”Year to the Day”. In die laatste maar ook in ”Dirty Water Dog” en ”Ballot Or the Bullet” rekt Eddie Van Halen het spectrum van zijn gitaarspel nog verder op en klinkt zijn brown sound nog warmer en intenser. Het afsluitende ”How Many Say I” vind ik minder geslaagd. Instrumentaal heel mooi, maar Eddie had niet zelf moeten zingen. Voor vele die-hard fans is de verandering op ”Van Halen III” te groot gebleken en mede daardoor kon Gary Cherone niet omgaan met de druk van de fanbase. Een vervolg met hem heeft er dus niet ingezeten. Persoonlijk vind ik dat erg jammer, want ik had graag willen horen waar een verdere samenwerking op uit was gelopen. Ik vind dat ”Van Halen III” een moderne en frisse rockplaat is geworden. Naar mijn mening is ”Van Halen III” dus een zwaar onderschat album. Toen destijds ”Fair Warning” uitkwam waren de kritieken ook niet mals. Nu is het een favoriet album onder de fans. Ik hoop (wellicht ijdele hoop, maar toch) dat Van Halen III dat respect nog eens mag krijgen.

P.S. Gary Cherone kreeg overigens wel het respect van de fans tijdens de ”III Tour”. Niet alleen omdat Eddie fenomenaal speelde, maar vooral omdat de setlist een perfecte dwarsdoorsnede was van het gehele oeuvre en era’s van Van Halen. Ook oude klassiekers werden weer van stal gehaald. Daarnaast behoorde ”Humans Being” tot de setlist en dat vind ik nog steeds een geweldig nummer. Dat had ik graag willen zien, maar helaas werd het optreden op Bospop geannuleerd wegens een blessure van Alex van Halen. Dat vind ik tot op de dag van vandaag nog eeuwige zonde.

Ligt het dan allemaal aan Gary Cherone dat dit album zo mager scoort? ..uhhh... Ja.
En het laatste nummer dan, maar dat zullen de meeste niet halen
Er staat toch wel wat uitstekend gitaarwerk op het album, 0.5 erbij

Ik weet niet zo zeker of het wel allemaal op Cherone af te schuiven is. Toegegeven; hij zet hier niet z'n beste prestatie neer. Maar toch is me dat te mager om daar het hele 'mislukken' aan op te hangen. Wat het dan nog meer is? Tsja...teveel matige songs? De matige produktie, de foei lelijke hoes? Zeg het maar...Het zal wel een samen voegsel van al dit soort dingen zijn. Feit is dat Cherone bij Extreme fantastische dingen heeft gedaan. Dus de beste man kan het wel degelijk.

Ik heb laatst het album nog eens opgezet en ik merkte gewoon dat Mr Cherone er in mijn ogen alles aan doet om net zo stoer over te komen als Sammy Hagar op Balance. In het begin gaat het nog wel maar eigenlijk slaat hij de plank compleet mis en bouwt al snel wat ergernis op door zo geforceerd te gaan zingen. Bij Extreme doet hij dat niet en kan ik een stuk beter waarderen. Dat hij het wel degelijk kan daar heb je gelijk in.
Whitout you vind ik wel een heel gave song, vooral compositorisch.

Enige goeie nummer, al is Cherone ook hier behoorlijk irritant. Verder één groot drama dit album. Balance vond ik al vrij zwak, maar dat is een wereldalbum vergeleken met deze onzin.

Er is nog wat rest materiaal van deze MK III. Samen met wat karaoke versies van dit album met een bootje op de hoes uitbrengen als The Ending Ditch. Is dat een idee?

Ik heb in meerdere interviews gelezen dat Cherone precies zo zingt zoals Eddie het wilde hebben. Waarschijnlijk komt hij daardoor wat onnatuurlijk over. Live vind ik hem de oude Roth en Hagar nummers eigenlijk best geinig zingen. Luister en kijk maar eens naar Van Halen - 1998 Live from Australia - YouTube. Ed is daar trouwens goed in vorm!

Nou laat je me er ook nog naar kijken, wat doe je me aan!? Maar inderdaad, Eddie is erg goed in vorm

Het is wel een leuk concert. eerst doet Mr Anthony net of datie er niet bij hoort en dan krijgtie in ene de lead zang op Somebody get me a doctor. En het hele VH ouvre wordt eens een keer gedekt. Gary moet het concert wel dragen want de spelvreugde is bij de andere heren ver te zoeken zo af en toe. De tour was dan ook niet overal uitverkocht. De VHIII songs klinken hier ook best aardig. Goeie tip

Wat een kwelling dit album. Er staat werkelijk geen goed nummer op.

Zeer waarschijnlijk het minste album van de band. Gary Cherone moest de kar gaan trekken op vocaal gebied. De samenwerking werd echter geen succes. De heren dachten in Cherone een type Roth terug te zien maar dat bleek een misvatting. Het songmateriaal is daar debet aan en daarnaast had Cherone niet het charisma dat Roth wel had. Terug naar het album; dat valt niet mee. Balance was al geen klassieker maar de nummers op deze schijf vertoonden nog wel een bepaalde cohesie. Op III geeft enkel Fire in the Hole nog wat blijk van creativiteit en vuurwerk. Josephina kan er ook nog wel mee door maar dit nummer lijkt op een overblijfsel van Cherone's voormalige broodheer. Daar waar ik het tijdperk met Hagar prima kan hebben vergaloppeerde Eddie zich hier enorm. In mijn ogen is dit de enige plaat uit het oeuvre van de band dat niet het levenslicht had hoeven te zien.

Ik denk echt dat EVH verwachtte dat iedereen wel versteld zou staan van dit album. Het lijkt erop dat niemand aan de rem heeft durven trekken toen hij hiermee bezig was. Zo zie je maar hoe ongelooflijk belangrijk de balans binnen deze band was. Ben er van overtuigd dat Roth en later Hagar zeer bepalend waren voor de richting, en ook het succes tot en met Balance. Nadat ze Hagar er ook uitgewerkt hadden, hadden de broertjes niemand meer met een sterke mening binnen de gelederen die tegen hen op durfde.

De muziek heeft af en toe best een paar aardige instrumentale stukjes. Het verschil is dat het hier allemaal als los zand aan elkaar hangt, en deze passages niet meer verpakt zitten in een pakkend liedje. Tel daar de geforceerde zang, de ondermaatse mix en vaak pretentieuze lyrics bij op, verpak het in een ongelooflijk lelijke hoes (dit image kwam 5 jaar hiervoor al in de MTV-hit Cannonball van The Breeders voor) en je bent verzekerd van een megaflop.

Naar mijn mening (en ik denk die van veel fans) is het eigenlijk nooit meer goed gekomen met de band. EVH was lange tijd zijn sparkle kwijt, een reünietour met Hagar was een drama, en tegen de tijd dat Roth mocht keren was deze inmiddels verworden van rockgod tot een overjarige clown. De release van Best Of uit 1996 was een mooi sluitstuk geweest, met die paar echt leuke nieuwe Roth nummers. Alles wat daarna kwam heeft eigenlijk niets meer met de (ooit) Mighty Van Halen te maken.

Geheel mee eens. Hoewel de broers (live) nog altijd een meer dan uitstekende indruk maken. Die zijn aan hun 2e jeugd begonnen. Op een nieuwe studio plaat zit ik in ieder geval niet meer te wachten. Verder hoor of lees ik ook niks over een eventuele nieuwe cd. De fut lijkt er wat dat betreft volkomen uit.

David Lee Roth zit ook al niet meer in de band, hoewel dit nooit officieel is aangekondigd.

Ooh, toch is Roth nog regelmatig te vinden op de Van Halen site.

van-halen.com - The Official Van Halen Web Site

Volgens mij is deze site zo dood als een pier, die news desk website is niet officieel.

Ik denk dat Eddie wel meer kwijt was dan alleen zijn sparkle, jemig wat zag de man eruit. Gelukkig gaat het weer goed met hem.
Dat Michael Sweet de wereld inslingert dat hij wel met VH zou willen zingen is dat een voorbode? Als Cherone maar niet terugkeert.

Oh nee.... Running With The Bible.... En Cherone keert never terug natuurlijk.

Axl Rose doet het tegenwoordig vrij aardig als interim.

Als je die verhalen ook hoort van Hagar. Vliegtuig raam proberen kapot te slaan met wijn flessen. Auto ramen kapot slaan. Dagen in dezelfde kleding rondlopen enz enz. Eddie was de weg behoorlijk kwijt ja.

Van Halen III met zanger Gary Cherone. Zijn zang valt erg tegen wegens minder toonvast en hij probeert op een geforceerde manier Sammy Hagar na te bootsen. Nochtans, bij Extreme heeft hij bewezen een prima zanger te zijn, waarom kan hij dat niet bij Van Halen?
Productioneel is het ook niet best en het songmateriaal laat ook erg te wensen over: de songs zijn langdradig en vervelend met vaak misplaatste pretenties (dit album is in hetzelfde bedje ziek als Virtual XI van Iron Maiden).

Helemaal zo slecht niet, om het in "robot achtig slap gelul" te formuleren. (bedankt Iggy ). De drums klinken niet geweldig, maar de gitaren des te meer. Cherone klinkt niet slechter als Hagar, al probeert hij deze wellicht wel te imiteren. Oké, de composities zijn niet uitmuntend, maar Eddie maakt voor mij veel goed met zijn gitaarspel.

Dit album geldt als een van de grootste muzikale miskopen die ik heb gedaan. Na het sterke Balance had ik verwacht en gehoopt dat de band op dezelfde manier zou doorgaan, maar niets bleek minder waar. Het is enerzijds de soms geforceerde zang van Cherone die me tegenstaat, maar een nog groter probleem zijn de songs die niet of nauwelijks tot de verbeelding spreken.

Een plaat die Van Halen-onwaardig is en met afstand de minste uit hun discografie: 1,5*.

Weer eens gepakt en het valt eigenlijk ontzettend mee. In gedachten moest hij heel erg op Hagar lijken en lukte dat niet echt, maar als ik er nu naar luister, is er een aantal ballads toch echt op zijn stem geschreven. Dat gezegd hebbende is dat gelijk het probleem: iets teveel ballads en het is een veel te lange zit.

Deze en Balance geef je echt dezelfde score? Dat mag uiteraard, begrijp me niet verkeerd. Alleen ben ik heel benieuwd naar de gedachte daarachter.

Bij Balance twijfelde ik tussen 3,5 en 4 en bij deze tussen 3 en 3,5.
Ik kijk bij mijn scores niet naar wat ik vor andere albums heb gegeven. Het viel mij na heel lang niet meer luisteren, dat dit album niet zo slecht was als ik dacht, dus daarom heb ik deze naar boven afgerond.

Duidelijk

Ja dan is er VH III,...... De samenwerking liep met Sammy Hagar op de klippen na het aantreden van hun nieuwe manager das ook het begin van alle ellende...…
Het VH kamp wist Gary Cherone van Extreme te strikken. Een uiterst succesvolle band aan het begin van de jaren 90. Maar Extreme kwam op een dood spoor terecht en Gary was maar al te "eager" om Sammy op te volgen.Ik volgde Extreme sinds pornograffity en vond ze alleen maar beter worden met elke album. En ditmaal was ik positief verrast dat hij juist was aangetrokken....
Boy... how more could I be wrong...…
ook deze recensie is tweeledig, hoe ik III bij uitkomen heb beleeft en nu....
Na elke eerste luisterbeurt van een VH album was ik blij en kon ik zonder terughoudendheid genieten...
Maar bij deze zat ik met gefronste wenkbrauwen...…. uhhhmm….. ok?....
Dus nog maar een keer luisteren...… mijn muzikale bagage was zoveel groter geworden in de loop der jaren dat ik wellicht een stuk kritischer was geworden...…. maar nee de 2e luisterbeurt was geen succes, de 3e ook niet...…… Voor het eerst na al die jaren was ik echt teleurgesteld in een nieuwe VH album!
Nummers die nog goed te pruimen zijn, zijn Without You, Fire in the Hole en Dirty Water Dog. Year to the Day had een absolute kraker kunnen zijn maar Gary overschreeuwt zich hier enorm in.... En dat was bij zowat elk nummer... Bij Extreme vond ik m een geweldige zanger maar bij VH?.....onbegrijpelijk...…..
Overige nummers waren gewoon geen VH nummers.... ze zijn niet eens slecht maar het paste gewoon weg niet....over de individuele kwaliteiten van de heren hoeven we het niet te hebben want dat zit wel snor. De productie vond ik ook niet geweldig, Mike post was daar de man voor. Niet iemand waarvan je zegt phoe die heeft wat op zn cv staan.... in praktijk had dan ook Eddie himself de touwtjes in handen. Erwin Musper mocht ook meewerken. Maar alles wat hij qua sound en mixes op de band had staan werd naar de prullenbak verwezen. Toen hij uiteindelijk het resultaat hoorde wou hij eigenlijk ook de credits er niet voor krijgen maar ja de hoesjes waren al gedrukt...…..
Nu na al die jaren en toch een aantal luisterbeurten verder kan ik het iest meer waarderen, toen was het zeker 2 hooguit 2.5 sterren waard.. het is nu dan een gemiddelde waardering geworden. Ik blijf vinden dat het geen echte VH album is. Het is een experimenteel werkje of wellicht Eddie's soloalbum in de band... De gitaargod had zijn hand overspeelt...wellicht dat het mede daardoor ook 14 (!) heeft geduurd voordat er weer een studioalbum uitkwam.

Zo verrekte slecht vind ik het ook niet. Gary Cherone is een uitstekende frontman. Hij lijkt op Hagar. Luister maar naar Pornograffiti. Al zijn de zanglijnen wel wat geraffineerder daar. En zoals het de jaren 90 betaamt, moest het ook hier gespeend zijn van reverb en vooraan in de mix staan. Wat het echte probleem is, is dat de nummers nauwelijks uitgewerkt zijn. Velen rammelen onnodig lang door. Dat is jammer. Dat had best bondiger gemogen. Verder is How Many Say I echt een verschrikkelijke draak. Dronkemansgelal is het.

Voor de rest kan het er wel mee door. Ik moet er wel zin in hebben.

Waardering voor een album heeft niets te maken met respect. Je vind iets mooi/goed/minder of slecht.
Ieder zijn meug! Respect heeft alles te maken met hoe je met elkaar omgaat en daar is ons aller Eddie Van Halen nou niet bepaalt sterk in...…. Als muzikant is hij een God en waardeer ik hem als de beste! maar als mens...……

Je komt dagelijks bij hem over de vloer?