Van Halen - Van Halen III (1998)

Wordt deze plaat een beetje ondergewaardeerd en onterecht afgezeken? Ik vind een beetje van wel.

Geweldig is het mooie akoestische openingsnummer 'Neworld', die bij vaker luisteren doet vermoeden dat het er niet alleen op staat voor de mooiïgheid (hoe schrijf je dat woord?), maar ook om het tweede nummer 'Without You', doelbewust in de wachtrij te zetten: "Nog even wachten jij, jij wild nummer! Eerst ik!".

En dan begint het echte werk. 'Without You' is los, het nummer van dit album, erg sterk, tevens wat rommelig als je het voor het eerst hoort, door het hoogstaande gitaar-gebrabbel op de gekste momenten. (Ik vind dat geweldig!)

De daarop volgende nummers brengen je een beetje terug naar de vertrouwde Van Halen-80's-sound. Maar daarna wordt het wat minder. Met uitzondering van track 9 en 10 is het tweede deel een stuk zwakker met hier en daar gewoon ongeïnspireerd afval ertussen. 3,5*

Ik vind Van Halen III eerlijk gezegd tegenvallen. Als je For Unlawful Carnal Knowledge en Balance kent, is dit toch wel anders. Niet zozeer slecht, maar ik heb erg moeten winnen aan Gary Cherone als zanger en aan de verandering van stijl. Eigenlijk vind ik alleen Dirty Water Dog een redelijk nummer. Voor de rest luister ik liever naar de platen uit de periode met Sammy Hagar.

Wel een leuke albumcover trouwens

Is bij land Nederland niet een klein beetje op zijn plaats?

Ja, eigenlijk wel Hoewel, Eddie en Alex zijn al op jonge leeftijd naar de States verhuisd.

Ik kende dit album eigenlijk helemaal niet, maar 't is eigenlijk helemaal niet zo slecht. O.K. de vorige albums waren beter, maar nummers als Dirty Water Dog, Once en Without You mogen er zeker zijn. Over het algemeen is het qua gitaat- en drumwerk ook zeker een herkenbaar Van Halen-album.

Dit is werkelijk een verschrikkelijk album. Gary Cherone kan er op zich ook niks aan doen want in het verleden heeft hij in Extreme bewezen een goede zanger te zijn. Het is hem vooral te doen om het slechte zongmateriaal die totaal niet aansluiten bij de stem van Gary. Het klinkt erg geforceerd. Van Halen is inmiddels een lachertje geworden, jammer.

zwaar ondergewaardeerde plaat. Cherone paste m.i. prima bij VH en ook het songmateriaal liegt er niet om. Tel daar het gitaarspel van Eddie bij op en klaar: weer een klasse plaat!

Ik heb dit album op de dag van release gekocht, maar moest erg wennen. Voor mij was dit een enorme teleurstelling na het sterke Balance.

De plaat klinkt zwak en inspiratieloos en het lijkt hier alsof Van Halen probeert modern te klinken, iets waar het gros van de fans toch niet op zat te wachten (getuige de positieve ontvangst van voorganger Balance, dat nog heerlijk eigentijds klinkt). Het songmateriaal is weinig memorabel en ik ben het album al moe, nog voordat ik bij de laatste tracks ben aanbeland.

Bij Neworld geef ik het band nog het voordeel van mijn twijfel, maar Without You valt me vervolgens rauw op het dak. Helaas is dit bij de meeste tracks het geval. Enig hoogtepunt is Dirty Water Dog, dat lekker rockt als vanouds. Op elk willekeurig voorgaand Hagar-album zou ik Dirty Water Dog echter nog als middelmatig hebben bestempeld en in dat opzicht kan het zich ook niet meten met de topnummers van bijvoorbeeld Balance.

Ik hou best wel van vernieuwing, maar Van Halen slaat hier m.i. veel te ver door. Om die reden kan ik geen positieve beoordeling aan dit album geven: 1,5*

Ik weet nog hoe teleurgesteld ik was toen de eerste keer deze in het laadje kwam. Geen spoor van de energie met Roth of de klasse met Hagar achter de microfoon. Nu is Gary Cherone geen slechte zanger, integendeel. Maar de songs zijn gewoon, tja ik zou het vervelend kunnen noemen. Enige hoogtepuntje kan ik ontdekken in 'Year to the Day' hoewel die ook wel erg langdradig uit de hoek komt.

heerlijke cd, alhoewel ik enkele nummers na 2 minuten skip.
lekkere intro, gevolgd door misschien wel het beste nummer van de cd.
na dat nummer nog een heerlijk nummer.
vervolgens het nummer from afar, wat ik denk ik het leukste lied van de cd vind.
dirty water dog is ook vermakelijk, alleen na dirty water dog vnd ik het al minder leuk worden, en soms zet ik de cd dan maar uit.
ik vind de solo's een beetje slordig en soms ongepast, én erg kort, ik had wel meer verwacht van eddie.
de stem van gary cherone klinkt goed, alleen na 5 nummers ben ik zijn stem wel even zat voor een korte tijd.
3,5*

Tot en met nummer 9 is erg goed hoor. Niks mis mee. Ik vind dat deze plaat wordt ondergewaardeerd. De laatste 3 tracks vind ik niks, maar Neworld, Without You, One I Want, Fire In the Hole en Josephina vind ik toch echt toppertjes.

En ik vergeet Year to the Day, ook een toppertje. Ik doe er denk ik maar een halfje bij, want ik luister deze wel erg vaak de laatste tijd.
4 sterren

Het is geen slechte plaat maar goed is toch anders. Once en Year to the Day en ook From afar bevallen mij erg goed maar er staan toch wel wat veel nietszeggende nummers op met als dieptepunt How Many say i. Daarnaast vind ik de productie ondermaats voor een Van Halenalbum. Het is me teveel een egotrip van Eddie en dat is niet goed geweest voor de kwaliteit van het album.

Once is zo'n ontzettend slaapwekkend nummer.

Geen al te best album. Ik weet nog dat ik vol verwachting naar de platenzaak fietste om deze te kopen. Tsjonge wat was ik teleurgesteld toen ik 'm thuis draaide. Slechts een paar nummers vertoonden iets van waartoe VH in staat was; Without you, Dirty water dog en Fire in the hole. De rest is bagger en Eddie had zelf nooit moeten zingen! Ik heb ooit eens gelezen dat Erwin Musper het album niet herkende toen ie het hoorde. Eddie had de eindmix van Musper verwijderd en zelf een mix gedaan. Typisch Eddie?? Niet verstandig in ieder geval want het album klinkt nergens naar!

Ja sorry maar ik snap daar echt niks van:p. Ik vind dit gewoon een heerlijk experimenteel album, ik kan er niks aan doen. Kan best zijn dat het heel anders klinkt dan de oude Van Halen, maar hier staan toch gewoon heerlijke riffjes op. Het intro van Josephina met dat gepingel van Eddie vind ik al goud waard. Neworld is een prachtig klein instrumentaaltje, Without You is dan echt een steengoed nummer. En One I Want wordt nooit genoemd maar toch 1 van mijn favorieten. Lekker funky nummer dat mij een beetje doet denken aan the Police. En zo kan ik nog wel doorgaan maar ik ben bang dat ik de mensen die dit album niks vinden, niet kan omlullen.

Voor de goede orde; ik bedoel met 'het album klinkt nergens naar' dat de sound van het album slecht is. De nummers kun je best van houden en goed vinden (al vind ik het niet veel soeps) maar de produktie/mix is wat ie is.

zowel de meeste songs alsook de productie kan ik weinig verkeerds in ontdekken.

vind het nog steeds een erg lekkere, ondergewaardeerde plaat. maar dat had ik eerder al eens gepost.

Inderdaad. Niks slechts aan. De plaat borduurt een beetje voort op ook al prima klinkende Balance. Gary Cherone kreeg geen eerlijke kans van het publiek. De overige bandleden verguisden het album ook al snel weer. Dan is de onderneming gedoemd te mislukken.
Wellicht ligt dat Cherones pogingen om als Sammy Hagar te klinken. Dat kan weer te maken hebben met de manier waarop de songs geschreven zijn. Maar slecht? Integendeel.

Deze plaat gekocht voor 0,50 ct op de rommelmarkt. Geen greintje spijt van.

Cherone klinkt op veel momenten inderdaad als een surrogaat Hagar. Wellicht dat de meeste nummers al waren geschreven voor Sammy??
Ik vind dit album toch echt veel minder klinken dan Balance hoor! Die knalt echt je speakers uit. Deze klinkt weer net zo dof als sommige oude platen van ze. Niet zo sprankelend of hoe je het ook noemen wilt...

Tenenkrommend, van begin tot eind. Without You gaat nog, de rest is hopeloos. Vooral Once vind ik zóóó irritant...

Balance was al niet zo best. Een reünie met Roth lag in het verschiet. Komen ze opeens met Gary Cherone aanzetten

Tezamen met de reünietour met Sammy Hagar in 2004/2005, waar Eddie Van Halen nauwelijks nog in staat bleek gitaar te kunnen spelen, behoort dit echt tot de dieptepunten uit het bestaan van de band.

Hopelijk komen ze volgend jaar weer eens met wat beters op de proppen. Nu wel met Roth, dus er is hoop.

Het ligt er maar net aan hoe je het bekijkt

ik meen dat die hereniging teniet werd gedaan door het gedrag van roth op een of andere mtv wards,geen id meer wat er exact gebeurde maar toen roth antwoord gaf op een vraag van de host, zag je edje een pissed of gezicht trekken van ,daar gaan we weer

cherone is natuurlijk ene regelrechte zeikerd

Van Halen/Roth surprise reunion '96:

YouTube - Van Halen MTV Video Awards 9/4/96 Reunion w/ David Lee Roth!

Wel mooi om te zien dat de zaal plat gaat. Maar na een poosje begint Roth hier wel wat irritant te worden. Je ziet ook de Van Halen jongens op hun lip bijten. Flying high, Dave?

Toen hij in de jaren '80 top of the bill was vond iedereen zijn act (en zijn broeken, trouwens) cool. In 1996 was hij nog zo'n beetje de enige. Maar toch.

O ja, Van Halen 3 is een ramp. Maar dat had ik al gezegd. How Many Say I...

David Lee Roth, wat een aanstellerige........................ Hij kan nog niet eens zingen ook! Allemaal vergane glorie, die man kan je toch niet meer aanzien als hij op een podium staat?! Ok, Cherone kan zich ook vreselijk aanstellen, maar hij heeft nog wel zijn zangkwaliteiten (zie de dvd Take Us Alive van Extreme). Maar ik moet ook toegeven, ik vind zijn stem op deze plaat wel heel erg rauw klinken, alsof ie Sammy Hagar wil na-apen. En dat lukt natuurlijk nooit want Sammy vind ik echt een wereldzanger!

Cherone is ook een uitstekend zanger en frontman. Maar ik heb de indruk dat de nummers al klaar lagen voordat hij ze in moest zingen.

Cherone is absoluut een uitstekende zanger! Waarom het met hem en VH nooit iets is geworden zal wel altijd een mysterie blijven. Voor mij staat wel vast dat het in ieder geval niet alleen aan Cherone lag!

Nee, het kwam niet alleen door Cherone. Het kwam ook doordat Van Halen met hem erbij een draak van een plaat afleverde en iedereen destijds op een reünie met Dave had gehoopt.

Tja, hoe kan het gaan met roem? Een gitarist met een buitenproportioneel ego-probleem die weigert in te zien hoe belangrijk het is voor een band om een charismatische frontman te hebben, die vervolgens eieren voor z'n geld kiest. Die frontman vervolgens belachelijk maken en onder valse voorwendselen een reunie voor de neus houden wanneer opvolgende frontman en mede-basher Hagar inmiddels ook heeft ingezien hoe trouw z'n 'maatjes' aan hem zijn, dit alleen ter promotie voor een verzamelaar. Dan graaf je als band je eigen graf. Van mij mogen ze blijven proberen, zelfs met Fransje Bauer als zanger; Mij doet 't niets.
Van Halen hield op te bestaan na 1984.



Nah, zie het toch anders. Iedereen gaat duidelijk uit z'n plaat wanneer Dave het podium betreedt. Want Dave is gewoon favoriet vanwege z'n charisma; Dan moet je als bandleden toch wel een klein beetje je plaats weten. Zo gaat dat gewoon en dan moet je 'm niet een beetje kinderachtig bij de microfoon weghouden. Dave geniet hier op een oprechte manier van de aandacht en misschien meer vanwege z'n gedachte dat het weer ouwe jonges krentebrood is tussen hem en de anderen. In plaats van zichtbaar de vreugde met hem te delen vind ik ze er maar een beetje gluiperig bij staan. Je ziet ze haast denken 'we gebruiken je alleen maar.' Gary Cherone had Dave namelijk al vervangen zonder dat deze het wist.
Een klotestreek waarvoor ze uiteindelijk de prijs moesten betalen.

Recentelijk nog moest Mark Anthony het veld ruimen voor Eddie's zoontje Wolfgang op basgitaar...