Razorlight - Razorlight (2006)

Ik snapte het.

in the morning is een heerlijk liedje maar daarna is het eigenlijk maar een zoutloos album. even iets naar beneden met de punten.

...veel te laag gewaardeert..
Heerlijke pretentieloze softrock, met de bekende Britse sound

America is echt een klassieker !

CD die toch de middelmaat nauwelijks ontstijgt. Het is lang luisteren om een lichtpunt te vinden. Voor mij zijn die uiteindelijk (vooral) Los Angeles Waltz en Pop Song 2006, met een eervolle vermelding voor I can't stop this feeling I've got. De rest ontstijgt de middelmaat niet voor mij.

In the Morning is geweldig! Maar de rest..
Met America als ultieme zaadplaat inderdaad.
Bluh.

Echt wild ben ik hier niet van, maar mijn beste vriend kocht dit vandaag in Brugge - voor een 52-jarige heeft hij een erg "jonge" smaak blijf ik steeds vinden, ik kan daar meestal niet in mee - dus die plaat ondergaan in zijn auto op de terugweg van Brugge naar Lokeren (ca 75 km). Toch niet zo zwak als die vreselijke The Kooks of andere huppeldepupbandjes die hij meestal adoreert (Kaiser Chiefs of Franz Ferdinand).
Ik zou hier geen geld aanhangen, maar ach.... heb al slechtere muziek op de radio gehoord, het kan er mee door. Vandaar : 2.5
Maar toch begrijp ik mijn vriend niet. Er is zoveel moois en klassieks in rockmuziek.... wie op zijn leeftijd niet alles van The Beatles heeft en dan hier WEL geld aan kan geven..... koop verdorie eerst het essentiële en pas daarna...
enfin, hij moet het maar weten, elk zijne meug!

Een paar leuke singles van deze plaat luister ik nog wel eens. De rest al lang niet meer. Daarvoor vond ik het bij lange na niet boeiend genoeg. In The Morning is leuk, America ook niet verkeerd, maar het beste nummer op deze plaat is 'I Can't Stop This Feeling I've Got'. Bouwt echt naar een mooie climax op. Goede melodie ook, hoewel hij me wel vaag bekend voor komt.

Om in dit moordende decennium als Britpopbandje te overleven, moet je wel heel veel in je mars hebben. Maar volgens de bejubelende recensies zat dat met Razorlight wel goed. Na een alleraardigst debuut werd dit album door de critici bejubeld, gelauwerd en bewierookt.

Eerlijk gezegd heb ik ze nooit echt begrepen. Toegegeven, Razorlight is een prima bandje, maar daar zijn er al zoveel van. Wat doet deze songs boven de middenmoot uitstijgen? Ik ben er nog niet uit.

In The Morning is een heerlijk nummer; sprankelende gitaren met de juiste dosis feel good pop. En natuurlijk, de aanstekerballade America groeide terecht uit tot een hitje.
Maar daarmee is het kruit grotendeels verschoten.

Te veel liedjes die te weinig blijven hangen. Te weinig vuurwerk. En de stem van Johnny Borrell gaat snel vervelen.

Na enkele herkansingen moet ik bekennen dat ik ook Before I Fall To Pieces en Can't Stop This Feeling I've Got aan m’n iPod heb toevertrouwd, en Back to the Start (met fijne backbeat gitaar) staat op de nominatie. Maar toch heeft Razorlight me nog steeds niet ten volste kunnen overtuigen.

Ik vind dit album niet slecht maar het heeft gewoon weinig speciaals. De zanger heeft wel een prettige stem en er staan een paar catchy nummers op die dan ook wel leuk zijn (In the Morning, America, Before I Fall to Pieces en I Can't Stop This Feeling I've Got).

Ik lees hier de term pretentieloos maar volgens mij steken de heren van Razorlight nou juist niet onder stoelen en banken dat ze zichzelf tot de absolute top vinden behoren. Misschien is pretentieloos dan niet een heel correcte uitdrukking.

Conclusie: Een overbodig plaatje, leuk om op de achtergrond op te zetten maar de volledige hap in een keer luisteren puur om de muziek is een marteling en dat zou (zeker bij een plaatje dat maar 35 minuten duurt) niet zo mogen zijn: 2,0*

Heerlijke plaat !
Buiten de 2 hits (In the Morning en America) even speciale aandacht voor Before I Fall to Pieces en Can't Stop This Feeling I've Got.

Het album pakt mij niet volledig.

Er zitten uitschieters tussen, maar het grootste gedeelte van de tracks zijn standaard poprock-stijl.

Een aardige plaat (3.0)

Teveel matige plaatjes, naast toppers als In The Morning en America. Een 3/5.

In the morning is een goed nummer, maar daar staan teveel mindere nummers op dit album tegenover (met uitschieters naar beneden als ´Hold on´ en ´Pop song 2006´ bijvoorbeeld). De afsluiter vind ik dan wel weer aardig. Het overige dat het album te bieden heeft is veelal van een oninteressante middelmatigheid. Dankzij de aardige opener en afsluiter net aan voldoende.

Met eenvoudige middelen maakt Razorlight een album vol pakkende liedjes. De zeggingskracht ervan doet ze volgens mij juist wel boven de middelmoot van hun stijlgenoten uitstijgen. Maar toegegeven, de stem van Johhnny Borrell moet je dan wel liggen. Bovendien een verademing dat het geluid niet zo dichtgesmeerd zit. Leuke plaat.

Afknapper voor mij na een geweldig debuut. Had deze cd destijds gekocht zonder dat ik er nog iets van gehoord had, maar had er achteraf spijt van. Het orginele, opzwepende gevoel van de 1e cd is vervangen door standaard liedjes.

Het blijft een lekker album, met natuurlijk een heerlijke opener, die nooit verveelt, ik verveel me zoiezo nooit met dit album, nummers 5 en 6 zijn het beste

lekker, ongecompliceerd, enthousiast, brits, één van de ...

POPmuziek, met een fikse rock-toets: niets meer en niets minder; de scherpte (razor) van het eerste album is foetsie, gone (perhaps just pissing, maar ik vrees defny pleite oordelend ahv het derde album).

I Can't Stop This Feeling I've Got vind ik al jaren een magistraal en meeslepend nummer. Daarnaast ook nog een aantal fijn softrock hits, waardoor dit toch een vrij tof album is!

Ik stap hier redelijk onbevangen in. Voorganger en debuut "Up All Night" ken ik niet, en ben eigenlijk alleen bekend met de grote hit "America". Albumopener "In the Morning" trekt gelijk mijn aandacht. Een frisse catchy pop/rock song die heel goed in het gehoor ligt. Dit geldt eigenlijk hetzelfde voor "America", "Pop Song 2006" en "Back to the Start". De andere nummers echter gaan al snel vervelen. Volstrekt inwisselbaar als je het mij vraagt en bij een tweede luisterbeurt ben ik mijn aandacht al weer kwijt. Dus ondanks een aantal sterke songs en goede singles vind ik het album in zijn geheel niet meer dan redelijk.

Leuke frisse gitaarpop, daar kun je nooit genoeg van hebben, en dan maakt het niet uit of het uit Los Angeles, Manchester of Londen komt. In the morning knalt er meteen goed in en schroeft de verwachtingen hoog op, maar helaas worden die op de rest van deze plaat niet overal waargemaakt. Grootste boosdoeners zijn wat mij betreft de compositorische vaardigheden die de heren af en toe in de steek laten (Who needs love, Before I fall to pieces, I can't stop this feeling I've got, allemaal te doorsnee en soms heel flauw) en de stem van Johnny Borrell die af en toe klinkt als Neil Finn die zó verkouden is dat hij geen variatie meer in zijn timbre kan brengen (liever luister ik naar de stem van zijn kompaan op drums, Andy Burrows, zie het prachtige Funny looking angels met Editor Tom Smith). Toch wel jammer, want er zitten er paar mooie nummers bij, zoals gezegd de opener maar ook de twee afsluiters, en ondanks America (God wat heb ik een hekel aan dat "Oh-oh-oh" zonder dat ik precies kan verklaren waaróm) is dit in opzet best een sympathieke plaat.

Leuke plaat. Klinkt fris, met hier en daar pakkende hooks. America spant de kroon wat dat betreft. Klinkt als een wereldhit.