Red Hot Chili Peppers - Californication (1999)

Geneuzel en leeg.

Als het album niet was doodgemixt was het in de buurt van BloodSugarSexMagik gekomen.

Buiten een paar tijdloze singles vind ik het maar vrij gewone gitaarpop. De tracklist is weer eens veel te lang en alle sterke nummers staan vooraan. Wat dit op plaats 27 in de toplijst doet is mij een groot raadsel. Ach, in een tijd van zoutloze top 40 troep is het natuurlijk best bijzonder om gitaren te horen. 30 jaar eerder had waarschijnlijk niemand veel aandacht besteed aan een dergelijk album.

Ik begrijp dan ook niets van deze tijdsgeest waarin rockmuziek op de radio grotendeels geweerd wordt. Bandjes die in de Top 40 weten door te breken missen elke vorm van bezieling en willen gewoon geen echte rockmuziek met ballen spelen. Hebben ze dan totaal geen ambities meer? Ik vraag me echt af wat er aan de hand is...

Toch 3,5 voor die "gewone gitaarpop" avdj?

Wat er aan de hand is is dat "de radio" voor vrijwel niemand nog een medium is waar je naar luistert om te horen wat er aan nieuwe dingen gebeurt in de muziek. Radio is informatie, nieuws en amusement meestal voor in de auto (of de file). Ik luister echt nooit naar de radio. De tijd van Super Clean Dreammachine keert ook nooit meer terug. Voor wie nog weet wat dat was..

Ach ja, muziek is denk ik ook niet meer zo belangrijk voor mensen dan het vroeger was. Voor veel mensen is 'muziek' vooral vlakke deuntjes vertolkt door knappe mensen. In dat opzicht begrijp ik de populariteit van dit album wel. Vergeleken de vergaarbak van rotzooi die de Top 40 nog is kunnen de Peppers natuurlijk niet stuk voor gitaarliefhebbers. En bertus99: ik ben gelukkig niet de strengste met stemmen.

Toch wel, met name commerciële ambities.

Wat mij betreft een behoorlijk overrated album. Tuurlijk, er staan een aantal zeer goede nummers op (Around the World, Scar Tissue en Road Trippin'), maar tegelijkertijd bevat het ook een aantal waarvan er twaalf in het dozijn gaan. Weinig origineel.

Dacht dat het aan mij lag dat het allemaal niet helemaal lekker klinkt, maar gelukkig lees ik hier meerdere berichten over dat het 'overgeproduceerd' zal zijn. Weet niet hoe en waarom ze dit doen, maar jammer is het zeker.

3*

Geniaal album IMO! 5* en in m'n top 10!! Jammer dat de opvolgers van dit album zo'n slappe hap zijn.

around the world, parralel universe, scar tissue, otherside en californication zijn klassiekers. al die funk/rap rommel verpest de cd enigszins waardoor ik doorskip naar roadtrip en dan vind ik het wel weer prima

Ik kan moeilijk 3 favorieten kiezen, er zijn er vele op dit album. Around The World, Parallel Universe, Scar Tissue, Otherside, Get On Top, Californication, Easily, This Velvet Glove en Purple Stain zijn allemaal fantastisch!
En ook I like Dirt, Emit Remmus, Right on Time en Road Trippin zijn meer dan OK.
Beste nr is toch wel Otherside

Een collega van mij zei eens over Scar Tissue dat als je niet rustig wordt van dit nummer, je dringend naar een psychiater moet!

Ik moest daar wel om lachen, maar ik begrijp zijn punt wel. Dat is zo'n heerlijk relaxt nummer, ik word er zeker heel erg rustig van. Supernummer.

Ik kan gewoonweg de stem van die zanger niet uitstaan...

grappig, ik kan me ook ontzettend storen aan die zanger, zowel aan zijn stem als aan zijn houding...ik luister dan ook erg weinig naar deze band, eigenlijk alleen op de radio, dat is genoeg voor me, en heel af en toe een rondje Blood Sugar Sex Magik draaien.

Zeker wel een goed album. Het niveau van de eerste 6 nummers vind ik persoonlijk bijzonder hoog. Voor mij qua niveau vergelijkbaar met bijvoorbeeld de eerste 6 van Muse - OoS, of Arctic Monkeys - Whatever ... wat imo uitzonderlijk is.
Daarna zou ik niet meteen zeggen dat het uiteen valt, maar mijn aandacht verslapt wel altijd wat bij Easily en Porcelain. Slecht zijn die zeker niet, maar voor mij zijn die toch beduidend minder dan de nummers ervoor. Emmit Remus - I like dirt - This velvet glove zijn eveneens goed te versmaden, maar nog niet terug op het niveau van die eerste parels. Savior is voor mij persoonlijk dan weer terug een hoogtepunt, lekker nummer. Bij het begin van Purple Stain waan ik mij altijd even bij de oldschool Kings Of Leon, vind dat zijn stem er dan wel wat van weg heeft. Excuses als ik hier nu al op een diehard rhcp-fan zijn tenen stap. Best een aangenaam nummer, net zoals het korte Right on Time.
Dan hebben ze met Road Trippin' wel werkelijk een pracht van een afsluiter, nogmaals een bewijs van hun bijwijlen ongelofelijke kunde. Rustig, maar zeker geslaagd.

Algemeen gezien vind ik dit zeker een goed album, maar zoals wel eens vaker bij de peppers, iets te lang om bijna het volledige uur mijn volle aandacht te hebben. Jammer, want als hier een nummer of 3 minder opstaat en dit album een goeie 40 min. à 3 kwartier zou duren, zou dit bij mij zeker in mijn top 10 kunnen staan.

Wat MIJ betreft de laatste goede peppers plaat. Helaas lang niet zo goed als Blood Sugar Sex Magik.

Door de terugkeer van gitarist John Frusciante klinken de Red Hot Chili Peppers weer als de Red Hot Chili Peppers. Het funkt weer als vanouds en de krampachtigheid van de voorgaande platen is verdwenen. Gewoon verstand op nul en grooven op de heerlijke cross-over mix van rock en funk. De hoofdrol is wat mij betreft echt voor gitarist Frusciante. Er klinkt er maar een zoals hij, en ongewild heeft hij zo'n grote invloed op het geluid van de Red Hot Chili Peppers. Zonder hem klinken ze wat mij betreft lang niet zo interessant, ondanks de kwaliteit van bijvoorbeeld bassist Flea en drummer Chad Smith. Frusciante brengt de Red Hot Chili Peppers terug aan het front en deze plaat kan zich wat mij betreft meten met "Blood Sugar Sex Magik".

Wat mij betreft verhoudt Californication zich tot Blood Sugar Sex Magik als The Black Album tot Master Of Puppets: De laatste (de oudste dus) is puurder, de eerste completer, evenwichtiger.

Goh ik lees hier toch heel veel dat de eerste nummers 6 a 7 nummers het beste zijn. En geloof het of niet, dat heb ik dus al die jaren ook gevonden. Het begin van dit album is echt ijzersterk. Daarna zakt het met Porcelain, Emit Remmus en I like dirt een beetje in. Om weer sterk te eindigen met Savior, Purple stain en roadtrippin.

Ik ben het eens met de beweringen dat de lengte( lees: verschillende nummers weg laten) wat korter had gemoeten om deze plaat sterker te maken.
Maar desondanks een prima album wat zeker regelmatig in de speler komt

Erg lekker album. Ik heb misschien Californication en Scar Tissue te veel gehoord want die hebben voor mij de magie een beetje verloren. Around The World, Parallel Universe en Road Trippin' weten mij daarentegen elke keer nog te pakken. Vooral dat eindstuk van PU vind ik echt fantastisch.

Tot het jaar 2006 was ik een groot fan van de RHCP en in het bijzonder van John Frusciante die voor mij op dat moment toch 1 van de beste gitaristen ter wereld was. Uren heb ik zitten oefenen om Peppers-numers na te spelen en zijn stijl wat te begrijpen en dan is deze californication toch wel de gemakkelijkste. er staan een paar klassiekers op, veel goede songs en een paar opvullertjes en over het algemeen luistert deze schijf gwn goed weg. Ernie luisterde ook niet alleen naar deze Californication. One hot minute, Mothers Milk, BSSM, By The way en het debuut kregen hier ook veel draaibeurten.. maar dan kwam Rock Werchter 2006 (stadium arcadium toer). Frusciante bevestigde zijn talent en de ritmesectie speelde superstak samen (kan het anders met Flea? wat een Bas-monster ) maar Kiedis oh fuck die gast kan echt niet zingen. Op plaat kan ie nog 1 en ander wegmoffelen maar live was het een totale ramp. Die dag werd mijn liefde voor de peppers de 1ste keer wat minder en door de jaren heen is dit niet verbeterd met de laatste 2 platen en het vertrek van Frusciante. in volgorde van verschijnen zijn volgens mij de enige 3 die je moet hebben van deze groep Mother's Milk, Blood Sugar Sex Magic,deze Californication en mss het ietwat onderschatte By The Way.

Favorieten ; de eerste 6 nummers met Purple Stain en road trippin alhoewel ik die song ook niet te veel mag horen

Nog maar eens beluisterd na jaren in het stof te hebben laten liggen. Wat een top-plaat. Parallel Universe is een parel. Wat mij betreft is John Frusciante de aorta van deze band, en wordt dat aangetoond door Californication. Kortom: geniaal.

Vandaag weer eens beluisterd en net zoals het album "The Distance to Here" van Live kan dit album van de Peppers bij mij toegevoegd worden aan het rijtje miskopen over het jaar 1999. Destijds vond ik het best wel aardig maar nu doet deze muziek mij helemaal niks meer. Het laat me allemaal gewoon onberoerd. Meer kan ik er niet over zeggen.

2,5*

He Wibro, dan was dit je topaankoop van 1999 zeker
K3 - Parels (1999)

Frusciante kwam terug had zijn zwarte tandjes vervangen door een mooi kunstgebit. En de peppers stonden weer op de voorgrond. Want de man kan heerlijk gitaar spelen en meer dan prima nummers schrijven. Zijn jongensachtig gezicht was hij welliswaar kwijt geraakt door de bruine suiker. Zeker Flea heeft een vette vinger in de pap. Kiedes rijmt er lustig op los. Zoals er dat maar een kan.Chad heeft prima door wat hem te doen staat.

Maar mooi hoe Frusciante de Peppers min of meer weet te leiden naar een minder heftig geluid en stijl. Zonder dat het pokke en te commercieel gaat klinken. Petje af dus.
Pracht plaat van de Peppers

Album verliest na de eerste heel goede nummers mijn aandacht. Red Hot Chili Peppers zijn niet zo m'n ding

Nummers als Parallel universe of de titel track zijn best goed en kan/kon ik ook zeker waarderen maar zo'n nummer als Get on top zegt eigenlijk het beste waar de Chili peppers de laatste 15 jaar bij mij voor staan; vermoeiende muziek die totaal niet meer meeslepend is en waar een gebrek aan een goede melodie en emotie vaker wel dan niet voorkomt.En als ze eens een poging wagen zoals in porcelain is net niet meer dan een leg omhulsel.Muzikaal zit het allemaal best wel goed in elkaar maar na een nummer of vijf heb ik het wel weer gehad.Gelukkig is dit album dan nog één van hun betere.

Get On Top is toch juist een nummer die meer richting het oudere werk gaat?

Op zich een goede plaat, maar ik erger me aan hoe deze plaat is geproduceerd. Er zit totaal geen dynamiek en alles klinkt nogal vlak. Het komt er allemaal net niet uit. Er had zoveel meer in gezetten als het wat rauwer was en minder glad geproduceerd was. Toch staan er een paar uitschieters op zoals scar tissue en Californication en het laatste nummer road tripping is ook best tof maar de rest doet me totaal niks.