Faith No More - Angel Dust (1992)

Op de eerste uitgave staat Easy gelukkig niet op en RV is ook wat minder maar de rest van de tracks zijn echt geweldig. Enorm veel beter dan de Real Thing, meer doordacht en gecompliceerder. Every thing is Ruined, Malpractice en Jizlobber zijn mijn favorieten en het is heel jammer dat de band niet meer bestaat.

Ik heb easy er ook niet opstaan, en RV vind ik zelf geweldig, ook als favo aangekruist.

10 jaar geleden mijn favoriete album, nu nog altijd in mijn top 10. Fantastisch album ! Grootste vooruitgang die eender welke groep ooit heeft gemaakt naar mijn mening. The Real Thing had een paar leuke hitjes, maar dit is een echt Album vol goede nummers, dit is Faith No More. Everything's Ruined is veruit mijn favoriet nummer op dit album, maar Land Of Sunshine en Midlife Crisis zouden mijn top 100 ook halen. Kheb wel nogal veel de neiging om na Kindergarten, terug te gaan naar het eerste nummer. Trouwens Easy is een prachtige cover, ik snap niet waarom sommigen dit afbreken?

Spijtig dat ze dit niveau niet hebben kunnen behalen op hun volgende albums, ook al staan er op beide ongeloofelijk goede nummers, die voor dit album zeker niet moeten onderdoen; King For A Day, The Gentle Art Of Making Enemies, Evidence en Stripsearch moet ik elke week toch eens opgezet hebben.

En dit werkt niet echt op de koptelefoon, ben ik achter gekomen. Gewoon keihard door het huis, zodat alles trilt en je airguitar spelend van de tafel kunt springen, terwijl je zonder enig gevoel van schaamte BE AGRESSIVE meeroept.

Eigenlijk was het nummer Epic, dat op voorganger The Real Thing te vinden is, mijn vroegste kennismaking met alternatieve rock. Het zal ergens begin jaren '90 geweest zijn, dat ik als klein jochie bij toeval de clip op MTV zag. Ik was direct geïntrigeerd. Ondanks het gegeven dat ik in die tijd nog geen cd's had, laat staan een platenspeler of stereoset, was ik voornemens deze band in de gaten te houden.

Jarenlang gebeurde er niets, totdat ik de bewuste clip van Epic opnieuw zag. Toen ik vervolgens ook nog Falling to Pieces en From Out of Nowhere hoorde, ging ik direct overstag. The Real Thing was daardoor mijn kennismaking met de band, een leuke kennismaking die mij direct naar meer deed verlangen. Niet lang daarna schafte ik daarom deze Angel Dust aan, zonder ook maar één noot van het album gehoord te hebben. Puur gebaseerd op de mening van een toenmalig klasgenootje, die mij - mijn voorliefde voor rock indachtig - in allerlei bewoordingen duidelijk probeerde te maken dat dit nog veel beter zou zijn, heb ik het album aangeschaft.

Hij bleek geen woord gelogen te hebben. Opener Land of Sunshine liet door zijn aparte opbouw en uitgekiende, catchy melodie direct een verpletterende indruk op mij achter. Het felle maar tegelijkertijd slepende Caffeine deed dat eveneens en toen het eveneens ijzersterke Midlife Crisis volgde, wist ik dat ik een absolute wereldplaat in handen had. Een plaat bovendien, die in belangrijke mate heeft bijgedragen aan mijn zoektocht en ontwikkeling binnen het alternatieve rockcircuit. Had ik Faith No More niet gekend, dan was ik wellicht ook niet in hardrock en metal geïnteresseerd geraakt. Zo ver ging het namelijk, ruim een jaar lang heb ik deze plaat vrijwel dagelijks gedraaid. Als ik in die tijd - we spreken dan van eind jaren - 90, een top-10 van favoriete albums had samengesteld, dan had Angel Dust zonder twijfel op één gestaan. Faith No More in het algemeen en deze plaat in het bijzonder plaveiden voor mij de weg richting grunge (ik was net te jong om de grungegolf zelf bewust mee te maken) en bands als Sepultura en Pantera, wiens stijl wel afweken van Faith No More, maar wiens drive, vernieuwingsdrang en muziek eenzelfde indruk op mij achterlieten.

Nu weer even terug naar het album zelf. RV bevat een ongekend melancholische ondertoon die gevoelens van enerzijds vreugde en anderzijds nostalgie in mij teweeg bracht, al direct de eerste maal dat ik het nummer hoorde en dus zonder dat ik er een bepaalde herinnering aan had. Het is tekenend voor de veelzijdigheid van deze plaat, dat een dergelijke song naast een nummer als Smaller and Smaller te vinden is, dat beduidend somberder van aard is maar eveneens van grote klasse. Absoluut prijsnummer is echter Everything's Ruined, dat de sfeer van de vroege jaren '90 uitstraalt maar bovendien een tijdloosheid bevat die ik maar zelden tegenkom binnen rockmuziek.

Malpractice slaat weer een compleet andere weg in en is nooit echt een favoriet van mij geweest, hoewel het met violen aangeklede laatste stuk werkelijk voortreffelijk uitgevoerd is. Het nummer Kindergarten, de favoriet van het betreffende klasgenootje destijds, kent weer een heel andere inslag en heb ik altijd een erg eigentijds nummer gevonden. Op het gevarieerde Angel Dust is dit nummer een welkom rustpunt en de perfecte opmaat voor het volgende hoogtepunt Be Aggressive, waarin raps de boventoon voeren. Ik moest wel even wennen aan het kinderkoortje, maar dat neemt niet weg dat dit dankzij de voortreffelijke gitaarsolo van Jim Martin en de opvallende, gedurfde opbouw absoluut een leuk nummer is.

Toen ik de plaat voor de eerste maal beluisterde, was A Small Victory onmiskenbaar mijn favoriete song op Angel Dust. De insteek is hier wat commerciëler, maar nog altijd vind ik het samen met Everything's Ruined en Land of Sunshine de beste song van dit magistrale album. Crack Hitler daarentegen vind ik een wat vreemde eend in de bijt, bovendien samen met Malpractice de enige song die ik enigszins gelaten op me af laat komen. Het raakt me nergens echt, hoewel de unieke stijl van de band ook hier weer prima uit de verf komt.

Als ik al bepaalde twijfels had bij Crack Hitler, dan was het tegendraadse, tijdloze Jizzlobber altijd in staat direct een einde te maken aan al mijn scepsis. Ook Midnight Cowboy was daartoe in staat. Het is een nummer dat ik vanaf mijn eerste luisterbuurt direct kon waarderen, een welkome afsluiter bovendien die mij in stilte doet nagenieten van het weergaloze, hooguit veel te korte, Angel Dust.

De enorme vernieuwingsdrang en het unieke gevoel voor humor gekoppeld met de gedurfde composities zorgden ervoor dat Faith No More de concurrentie in haar tijd op vrijwel alle fronten ver voorbij was. Ik betreur het dat ik deze plaat pas heb leren kennen op een tijdstip (eind '98) dat de band net uit elkaar was. Ik vind het bewonderenswaardig dat de band op (of voor mijn part net na) hun hoogtepunt is gestopt en bewust niet voor het grote geld hebben gekozen. Faith No More had immers nog groter kunnen worden.

Na een hernieuwde luisterbeurt klinkt alles weer even fris, gedreven en origineel als 10 jaar geleden en allerlei goede herinneringen aan die tijd komen weer even terug. Na lange tijd plaats ik Angel Dust daarom weer in mijn top-10. En de beoordeling? Muziek zoals muziek eigenlijk bedoeld is: 5*.

Om kort te gaan; dit is gewoon een erg goed album.

Ik vind Kindergarten zo vet gespeeld.
Een absolute topplaat.
jammer dat de single Easy bekender is dan de hele ceedee.

van begin tot einde onverslijtbaar!

Heb gisteren en vandaag dit album een paar keer beluisterd en ben er nog niet helemaal uit. Vind het laatste deel van het album wel het beste. Ik vind KfaD,FfaL tot nu toe een beter album, maar dat kan nog veranderen. Sommige nummers van dit album heb ik in een andere uitvoering op een cd die bij KfaD, FfaL zat inbegrepen.

Dit is heel herkenbaar!
Ook ik ben op vrijwel identieke wijze via FNM in rock en metal geinteresseerd geraakt. Maar dan wel ten tijde van The Real Thing, dus eind jaren 80. Man, wat mis ik Super Channel af en toe, daar draaiden ze Falling to Pieces gewoon overdag... geweldig.

Bij mij heeft The Real Thing dus uit nostalgische overwegingen nog wel een streepje voor, maar dit is ook een klassieker met toppers als Land of Sunshine, Caffeine, Midlife Crisis, Smaller and Smaller, Jizzlobber en Crack Hitler.

Net Jizzlobber nog eens keihard gedraaid (over de koptelefoon dan he) - wat een vooruitstrevende track was dat eigenlijk al.

Berichten over reunie verplaatst naar Faith No More

edit: en nog eentje... lezen is blijkbaar een hele kunst voor sommigen

Onverwoestbaar en krachtig album, dit pareltje van Faith No More. De intensiteit, de originaliteit, de melancholiek, de cynische ondertoon in de lyrics, de vocalen van Patton en wat wel niet meer maken dit album tot een regelrechte klasbak.

(en wat is die hoes toch moddervet! )

Faith No More trad volkomen terecht mee op de voorgrond begin jaren '90 toen stevige en rauwe rock weer in was. Een afwisselend album waarbij metal wordt vermengd met funk en rap wat resulteert in energieke, opwindende en duister klinkende songs die bovendien erg knap gespeeld zijn zoals "Midlife Crisis", "Kindergarten" en "A Small Victory". Jammer dat deze band bij het grote publiek vooral gekend is met de Commodores-cover "Easy" die weinig toevoegt aan het origineel.

Mijn kennismaking met deze plaat was ooit tijdens een roerige autorit. Niet de meest geschikte plek voor een kennismaking met deze waanzin. Toegegeven, hij heeft een aantal luisterbeurten nodig gehad maar daar zit direct de kracht van dit werkje. Hij geeft zich niet makkelijk prijs en je ontdekt de lijnen der gekte gestaag maar dan palmt ie je ook helemaal in. Met name de manie van Mike Patton, waar ooit een studiegenoot over zei die zou ik ook niet op mijn kinderen laten passen, nee, is een baas. Die man kan vocaal volgens mij alles.

Patton klinkt hier beter en veelzijdiger dan op voorganger The Real Thing. Faith No More maakt als volwassen band met toch nog steeds erg veel knipoogjes veel meer indruk dan voorheen.

Nog steeds een van mijn favoriete rockplaten voordat ik overstapte naar de rap en hip hop.
Maar wat een veelzijdig zanger is die Patton toch ! Echt een man waarbij je de indruk hebt dat hij gewoonweg alle stijlen aankan en zelfs stijlen waarvan je nog niet weet dat ze bestaan. Voor mij maakt Patton echt de groep. Topklasse !

@aad r: Faith No More is aan een reünie bezig hoor... heb ze pas nog live bezig gezien.

Patton is echt een van de beste zangers op deze planeet hij haalt zowel de hoogste als de laagste tonen. Voor mij is angel dust minder dan king for a day, maar text en muziek blijft subliem!

tijd voor wat zijprojecten van de beste man, tomahawk, mr bungle, fantomas, etc

Ik laat deze klassieker nu aan m'n vriendin horen. Ze gaat al behoorlijk overstag.
B-E-A-G-G-R-E-S-S-I-V-E, dat had m'n vriendin op haar cheerleader-repertoire staan toen ze nog in Baltimore woonde.

RV lijkt trouwens als twee druppels water op Led Zep's I'm Gonna Crawl.

Mmh... ik weet het nog niet met dit album! Zojuist aan een tweede luisterbeurt onderworpen, en hoewel nummers als RV, Everything's Ruined en natuurlijk Midlife Crisis er in gaan als zoete koek, weet ik bij o.a. Crack Hitler en A Small Victory niet hoe snel ik het 'volgende-nummer-knopje' moet beroeren. Ik zet 'm nog even op 3 sterren, maar ik ga dit album zeker nog eens wat aandacht schenken.

Deze heeft zeker meer dan twee luisterbeurten nodig OldRottenHat. Ik vond het in het begin walgelijk, maar nu staat ie op 1 in mijn top 10.

En Crack Hitler is voor mij echt een favorietje hoor.

Dit blijft voor mij de meest bizarre en onbegrijpelijke uitspraak op MM ooit gedaan.

Dit album niet origineel en creatief vinden......

Als er een God is, zou die toch meteen naar beneden moeten komen om je oren in beslag te nemen.

LOL.
Ja. idd.
Patton gaat vanaf hier juist lekker los.

Hij doet z'n naam in ieder geval wel eer aan...

Toch grappig dat jullie om het jaar reageren op een post uit 2007.

juist aangeschaft en ik begrijp niet hoe ik ooit heb geleefd zonder land of sunshine te kennen. wat een opener.

de rest van de plaat begint er ook meer in te kruipen dus score zal waarschijnlijk nog verhogen

Happy life verder!