The Police - Synchronicity (1983)

Dit album was het trotse bezit van de zus van een zeer goede vriend van mij uit die tijd. Als 13-jarige knulletjes vonden we beiden dat The Police een goede band was, alleen waren we nog niet van die grote LP-kopers. Het waren voornamelijk singles en hier en daar een LP.
Tja, het zakgeld in die tijd was nu niet bepaald toereikend te noemen.
En in zo'n geval pik, excuseer: leen, je het dan gewoon uit die meidenkamer als ze er toch niet is, om er vervolgens lekker zelf naar te luisteren, en dat deden we dus ook regelmatig.
Ik vond het allemaal wel aardig, maar die oudere singles bevielen me toch heel wat meer moet ik zeggen (ik kende toen nog niet alle albums in zijn geheel). En dat Every Breath You Take vond ik me toch een vreselijk nummer!
Dat laatste is eigenlijk pas zeer recent goed gekomen. Ik ben het nummer nu pas gaan waarderen (en ik probeer die vreselijke hit I'll Be Missing You met de sample van dit nummer echt helemaal uit mijn systeem te bannen). Op zich dus best merkwaardig te noemen dat het toch nog een keer goed is gekomen, want dat heeft echt meer dan 20 jaar geduurd moet ik zeggen.
Ook de rest van het album ben ik later veel beter gaan ontdekken door het gewoon zelf in huis te halen. Wat me toen ik dat deed wel opviel was dat de muziek toch goed in mijn hoofd is blijven hangen, want ondanks dat het vaak stiekeme draaibeurten waren (want we hadden niet gevraagd om het te lenen) wist ik alle nummers nog wel boven te halen in mijn geheugen.

SYNCHRONICITY 1983
heb ik altijd een merkwaardige plaat gevonden.
Voor mij zijn de twee eerste singles Every Breath You Take
en Wrapped Around Your Fingers de hoogtepunten.

Every Breath You Take is jammer genoeg grijsgedraaid.
Al blijft het na al die jaren wel tot de verbeelding spreken: klassieker.

Nog subtieler vind ik Wrapped Around Your Finger.
Zeer geraffineerd arrangement en overladen met mystiek.

King of Pain vind ik teveel aan elkaar hangen van Police clichees.
Dit is echt zo'n lied waarvan je denkt: Sting schreef een hit op bestelling.

Ik heb nooit begrepen waarom Synchronicity II een single was.
Dit scheurende nummer strijkt zo tegen de haren van het album in
dat ik het samen met Mother en Miss Gradenko lichtjes misplaatst vind.
Die verplichte nummertjes van Summers en Copeland
waren er op dit laatste groepsalbum echt te veel aan.

Walking in Your Footsteps, Tea in the Sahara en de op CD
van de ondergang geredde b-kant van Every Breath You Take,
Murder by Numbers zijn de meest overtuigende albumtracks.

Volgens mij durfde men Tea in the Sahara niet op single
uitbrengen omdat het nummer te breekbaar is, maar vermits
kant 2 de drie andere singles bevat, ben ik altijd geneigd
te denken dat het wel als single bedoeld was ...

conclusie: slappe hap op kant 1 (met uitzondering van track 2)
en puur goud op kant 2 (met een prima, jazzy bonustrack op de koop toe)..

Vijf jaar later, het vijfde album, met de vijfde Britse nummer-1 hit.

Maar toen Every Breath You Take het best verkochte 45 toeren plaatje was, waren de dagen van The Police nagenoeg geteld. De ego’s van Sting, Summers en Copeland botsten wel vaker maar de opnamen van Synchronicity verliepen moeizamer dan ooit. Het zou hun laatste studioalbum worden. Een bijzonder album.

De onderlinge spanningen zijn in alle nummers voelbaar, alsof ze elkaar ieder moment de hersens kunnen inslaan. Het zinderende tweeluik Synchronicity is het beste voorbeeld.

Toch komt de plaat moeilijk op gang en je vraagt je af wat hen bezielde om Mother op te nemen, een ronduit krankzinnig nummer en een vreemde eend in hun oeuvre.

Maar Synchronicity groeit langzaam naar grootse hoogte. Kant B levert de klassieke pareltjes met het onweerstaanbare King Of Pain en Every Breath You Take, hun eerste en tevens laatste ballad.

Wrapped Around Your Finger en Tea In The Sahara zijn ook fantastisch. Klassiekers.

Op de hoes staan de bandleden afzonderlijk afgebeeld. Een metafoor voor de problemen of een leuke vondst van de ontwerper? Wie zal het zeggen. Het zou bijna 25 jaar duren voordat The Police weer op het podium stond.

Het laatste studioalbum van The Police is een prima plaat. ”Synchronicity” zal de zwanenzang blijken van een van de populairste bands van eind jaren 70 en begin jaren 80. Of de hoes, waarop de bandleden apart staan afgebeeld, exemplarisch is voor de verhoudingen binnen de band vind ik lastig te zeggen, ik ben net geen insider. Of het ook muzikaal tot uiting komt vind ik nog lastiger te duiden. Zeker omdat ”Synchronicity” uitstekende liedjes bevat. Met name de tweede helft van het album is zeer sterk. Daar staat helaas wel een zwakkere eerste helft tegenover. Liedjes als ”O My God” en ”Miss Gradenko” vind ik maar matig. En nog maar niet te spreken van ”Mother”. Echt een draak van een liedje. Het feit dat deze drie nummers elkaar opvolgen zorgt toch voor een behoorlijke dip in mijn albumbeleving van ”Synchronicity”. Maar goed, de tweede helft compenseert veel. Muzikaal mis ik wel een beetje de ska en reggae groove van hun eerste albums. ”Synchronicity” is over het geheel een waardig afscheid, maar voorlopig blijft ”Outlandos D’Amour” mijn favoriete album van The Police.

Na het luisteren van een solo album van Andy Summer mij weer eens meer in deze band verdiept.
Ik wist al dat Stewart Copeland een veelzijdige drummer was, maar nooit geweten dat de gitarist net als Sting zoveel interesse in Jazz had.
Geeft weer eens aan dat The Police meer in hun mars had.
Summer is ook nog eens 10 jaar ouder dan de rest, en al de veertig jaar gepasseerd toen Synchronicity uit kwam.
Dan kan ik mij goed voorstellen dat je als band zijnde uit elkaar aan het groeien bent.
The Police hoort thuis tussen Joe Jackson en Elvis Costello; veelzijdige muzikanten met veel muzikale bagage, die per ongeluk net tijdens de punk hun opleving maken.
Hun pech, of hun geluk?
The Jam zou je ook nog kunnen noemen.
Maar The Police wist de grootste hits te scoren.
Idolen die al op leeftijd raakten, net als onze eigen Doe Maar.
Ook een band die ten onder ging aan het succes, en de beperking die het hun gaf.
Mother is een poging om anders te klinken.
Every Breath You Take min of meer ook, maar deze ballad werd wel een gigantisch succes.
Nog steeds ben ik van mening dat niet Synchronicity de ondergang van The Police betekende, maar juist Every Breath You Take.
Deze single zou niet meer te evenaren zijn.
Dat Sting solo gelijk wist te scoren, zie ik niet als ego centrisch.
Even alle drie op adem komen; Every Breath It Takes.
Nog steeds stond de deur naar The Police open.
Maar het stutwerk hield de fundering helaas niet meer overeind.

Het enige studioalbum van The Police dat ik nog te gaan had. Alles op chronologische volgorde, weliswaar met tussenpozen, beluisterd. Erg van genoten, want ik vind dit een prachtband, al moet ik eerlijk bekennen dat er weinig foute keuzes in de singles zitten. Die vind ik meestal bij elk album er wel bovenuit springen en heb ik ook vaak aangevinkt als favoriete tracks. Ironisch genoeg vind ik Zenyatta Mondatta dan wel weer het meest aanvoelen als een coherent album, ondanks dat album gevoelsmatig wat minder hits heeft voortgebracht.

Synchronicity heeft een aardige eerste helft die ik qua niveau vergelijkbaar vind met de vorige plaat, Ghost in the Machine. Niet slecht en het luistert lekker weg, maar tegelijkertijd gaat het een beetje het ene oor in en het andere weer uit. Ik behoor overigens ook tot de groep die vindt dat Mother erg buiten de boot valt. Misschien dat ik het in een bepaalde context nog wel had kunnen waarderen, maar het past hier totaal niet en is eigenlijk vrij vervelend. Vanaf het prachtige Every Breath You Take kakt het echter nergens meer in. Met King of Pain, Wrapped Around Your Finger, Tea in the Sahara en Murder by Numbers weet de band op bevredigende wijze afscheid te nemen. Jammer om te bedenken dat de bandleden de nummers hier al niet meer in dezelfde ruimte inspeelden, maar Synchronicity is desondanks een erg fijne afsluiter geworden.

4*

Het allereerste waar ik aan denk bij dit album is dat Sting op tv bij Countdown de vraag kreeg wie hij in Every Breath You Take bezingt. Hij wenste geen antwoord te geven. Een bijna angstaanjagende tekst, wellicht over een stelende manager maar waarschijnlijker over een ex-lief. Met het verhaal van Snakeskin hierboven vermoed ik dat de frustratie die van de tekst afdruipt, door menig fan met gebroken hart vroeg of laat zal zijn herkend.

Vooraf vallen drie zaken op. De buitenhoes bestaat in maar liefst 36 kleurenvariaties, vertelt Discogs.
De binnenhoes vermeldt “All noises on this album played by The Police”. Heb zitten koeklen wie dan de beperkte blazers en de frequente keyboards voor rekening namen, maar vond het antwoord niet.
Hugh Padgham produceerde, een naam die ik inmiddels bij zoveel (in genre uiteenlopende) artiesten ben tegengekomen, dat ik vermoed dat hij een vuistdikke bio vol smakelijke ervaringen zou kunnen schrijven.

De naald daalt in de groef. Meer indrukken. Nieuw is de belangrijke rol van toetsen. Bovendien blijken de pepers van reggae en ska grotendeels ingeruild voor (kwaliteits)pop. Gebleven zijn de frisheid, experimenteerdrang én het feit dat de meeste liedjes vlot doortikken.
De zwanenzang van The Police start sterk met deel I van titelsong Synchronicity, een heerlijk nummer. Geleidelijk wordt duidelijk dat de prominente blazers van voorganger Ghost in the Machine nagenoeg zijn verdwenen. In plaats hiervan kreeg Andy Summers ruimte terug voor zijn gitaar. Hoera!

Op Walking in your Footsteps klinkt een Afrikaans ritme, waarschijnlijk afkomstig van drummer Stewart Copeland die in de jaren ná The Police uitgebreider op zoek ging naar muziek van andere continenten. Best geinig, maar zelfs slechts 3’36” is mij te lang; de melodie pakt me niet.
Ook het navolgende Oh My God is qua melodie niet sterk. De dwaze monoloog Mother vond ik geschikt om eens in de tien jaar op te zetten, ondanks de fijne gitaarjazz die in 7/4-maat klinkt. Miss Gradenko bevat wederom Afrikaanse percussie-invloeden, precies goed voor de twee minuten die het liedje duurt.

Synchronicity II sluit de A-zijde af en daarmee begint tevens een zegereeks. Ik ben verbaasd te ontdekken dat dit geen single is geweest, mijn geheugen bedriegt me. Daarmee is het de beste 7” die The Police nooit heeft uitgebracht.
De B-zijde start even sterk met de single waar ik in de inleiding over schreef, #3 in juni 1983 in de Nationale Hitparade; deze wordt gevolgd door King of Pain dat hetzelfde erepredikaat krijgt als Synchronity II. Hierna het rustiger Wrapped around your Finger (#24 in september).
Met het reggae-achtige (toch nog!) Tea in the Sahara en het jazzgitaartje in Murder by Numbers klinken de laatste nummers op de laatste studioplaat van de groep. Ik kan er niet zoveel mee.

Alle intensieve jaren van repeteren, opnemen en touren deden de bom barsten. Sting ging solo, waarbij ik zijn muziek vanaf zijn derde soloalbum vooral sáái vind; Copeland werd een drummer voor drummers en mensen die van niet-westerse muziek houden, hartstikke knap maar eveneens niet mijn kopje thee; hetzelfde geldt voor de vaak filmische muziek van Andy Summers.
Voor Stings actieve betrokkenheid bij milieu en politiek heb ik juist bewondering. Hier herken ik iemand die uit de punk/wavescene komt en oprecht bezorgd is, wat hij al sinds de jaren '80 deelt. Nog in augustus 2022 deed hij in Polen zijn mond open.

De albums van The Police hadden véél pit en schuwden het muzikale experiment niet, passend bij deze tiener in die jaren. In 2007 had ik ze kunnen gaan zien op de reünietournee, maar de hoge prijs en het feit dat ze in een voetbalstadion stonden (de akoestiek is daar doorgaans rúk) weerhielden me daarvan.
Samen met Blondie bezette The Police vanaf 1978 de bergtop van de eerste lichting new wave, een belangrijk deel van mijn pubersoundtrack vormend. Gekluisterd aan de radio, leuke liedjes op cassette opnemen. Vele andere namen volgden, maar beide bands zijn mij zeer dierbaar, nog altijd.