The Police - Synchronicity (1983)

Hij heeft gedeeltelijk ook gelijk, het is namelijk zo:
"Murder by Numbers" (Words: Sting, Music: Andy Summers)

Mooi extra feitje over dit album (van Wiki):
The album's original cover artwork was available in 36 variations, with different arrangements of the colour stripes and showing different photographs of the band members, which they took themselves. In the most common version Sting is reading a copy of Jung's Synchronicity on the front cover along with a negative/superimposed image of the actual text of the synchronicity hypothesis. A photo on the back cover also shows a close-up, but mirrored and upside-down, image of Jung's book. The original vinyl release appears black like most records, but is actually purple when held up to the light.

Mijn cd boekje (uit 2003) vermeldt alleen Summers. Apart.



Nummers als Synchronicity I en II, My God en Miss Gradenko spat de energie vanaf. De plaat kent gewoon wat meer luisterliedjes met een wat melancholieke ondertoon.

Bij een live opname zou je misschien kunnen horen of een bandje er een beetje plezier in heeft of niet. Maar op een uitgedokterde studioproductie als deze hoor je echt niet of ze wel of niet goedemorgen tegen elkaar zeiden aan het ontbijt. Ik hoor dat niet, in ieder geval.

Tsja, echt zeker weet ik dat natuurlijk niet. Ik heb het telefoonnummer van sting niet, dus ik kan het ook niet precies navragen. Wel weet ik dat er spanningen in de band waren. Ook hoor ik dat de band niet meer zo spettert als bij de eerste twee, mischien zelfs 3 albums. Ik verbind dus zaken met elkaar.

Ik heb mijn versie er nog even bij gepakt ("Message in a Box") en die vermeldt:
"Written by Sting / A. Summers".

Ik denk dat het feit dat Sting het nummer zingt al genoeg bewijs is dat ie van Sting zijn hand komt (of deels) want meneer Sumner weigerde namelijk (hoezo arrogant) nummers van Andy te zingen......

Gezien Andy's andere compositorische bijdrage aan dit album kan ik me daar ook alles bij voorstellen.

Hoe zit dat dan met Miss Gradenko? Mijn cd vermeldt alleen Copeland als schrijver. Zou Sting misschien cadeautjes hebben uitgedeeld aan zijn oude makkers, door niet zijn songwritersrechten te claimen?

Ik ook

Ik denk dat Sting dit nummer zingt omdat de zangkwaliteiten van Stewart niet geweldig zullen zijn.

Klopt ook. Andy Summers gaf dit commentaar al ten tijden van 'Ghost In The Machine':
I have to say I was getting disappointed with the musical direction around the time of Ghost in the Machine. With the horns and synth coming in, the fantastic raw-trio feel—all the really creative and dynamic stuff—was being lost. We were ending up backing a singer doing his pop songs.

Nummers als Synchronicity I en II, My God en Miss Gradenko spat de energie vanaf. De plaat kent gewoon wat meer luisterliedjes met een wat melancholieke ondertoon.

Every breath you take is wat mij betref zo'n nummer waarin Stewart zich beperkt tot saai "meedrummen". Heb wel eens vernomen dat Sting niet wilde dat Copeland het nummer met subtiele breaks of anderszins zou opleuken. Iets wat ik nu juist zo waardeer bij deze drummer. Wat mij betreft dus niet het beste nummer van kant B.

Ik hoor toch wel degelijk een hele mooie drumpartij, met typische Copeland breaks.

Mee eens! Just de "splash'-momenten komen mooi naar voren bij zo'n wat soberder begeleiding en aan het einde komt er iets meer 'vaart' in door die bekken...een mooi voorbeeld van een goeie muzikale drummer!

ik ben helemaal niet zo'n rock liefhebber! maar telkens als ik het begin hoor van 'every breath you take' komt er een glimlach op mijn gezicht:D

Synchonicity II is toch wel 1 van de beste Police nummers die ik ken, op Don´t stand so close en So Lonely, en evt. Regatta de Blanc na dan...

Ik ben helemaal weg van de song " Synchronicity II".
Een ultieme rock-klassieker.
Ik vraag me af of deze song z'n naam niet tegen heeft om nog bekender te zijn.

Goed album, maar om de een of andere reden klinkt het niet als een The Police album, meer als een solo album van Sting met de nodige sessiemuzikanten.
Een nummer als Mother springt er uit qua gekte, als je mij dit zo zou laten horen dan zou ik nooit de link met The Police of Sting kunnen leggen, ik moet eerder aan artiesten als Foetus, Coil of Marc Almond denken.
De hoogtepunten blijven uiteraard Every Breath You Take, King of Pain en Wrapped Around Your Finger.

The Police borduurt hier duidelijk verder op de poppy koers van de albums ervoor. Het rockende Synchronicity II doet de oude tijden nog even herleven en steekt er wat mij betreft uit hier. De beroemde single Every Breath You Take blinkt vooral uit in eenvoud en inspireerde andere artiesten. De rest van het album kan me niet echt boeien. Mother is zelfs irritant.

Nou, ik vind Wrapped around Your Finger anders een subliem nummer en Tea in the Sahara ook erg mooi.
King of Pain vind ik een beetje het clichénummer hier, te trouw volgens het Police boekje in elkaar gestoken.

Ik heb dit echter nooit hét classic album van The Police gevonden.
Voor mij heeft de band, in tegenstelling tot Sting solo, nooit een 5* album afgeleverd.
Daarvoor ziet er altijd iets te veel kaf tussen het koren. Reggatta de Blanc vind ik hun beste.

Bij dat laatste sluit ik mij helemaal aan.
Ik mag bij dit album toch graag Synchronicity I en Synchronicity II aanbevelen. The Police klinkt bij die nummers zoals ik ze graag mag horen.

Als Sting solo?

Synchronicity II springt er wat mij betreft toch wel bovenuit.Prachtig nummer en als dat nu meer als the Police of Sting solo klinkt maakt me dan niet veel meer uit.

Mother was / is een nummer van Andy Sumner, voor de rest met je eens.
En

haha nu haal je twee leden van de band door elkaar... het is Andy Summers en Gordon Sumner

Toch naar 4 sterren gegaan. Het is uiteindelijk een prima afsluiting van een welliswaar niet al te lang samenzijn van het trio, maar dit album boeit over de hele linie eigenlijk best wel.
Het is wat veelzijdiger geworden, wat al te horen was op Ghost In The Machine.
Al mis ik dan wel weer de energie en het gretige van de eerste 2 albums.
Maar dat is iets wat je niet tegen gaat. Het is in ieder geval helder dat we hier te maken hebben met mensen die enorm muzikaal zijn, en zich veel stijlen eigen maken. ( Walking In Your Footsteps bijv.)
Prijsnummer blijft voor mij Synchronicity II. Nog altijd een waanzinnige song.

idd, shame me

Het laatste studioalbum van The Police is een prima plaat. ”Synchronicity” zal de zwanenzang blijken van een van de populairste bands van eind jaren 70 en begin jaren 80. Of de hoes, waarop de bandleden apart staan afgebeeld, exemplarisch is voor de verhoudingen binnen de band vind ik lastig te zeggen, ik ben net geen insider. Of het ook muzikaal tot uiting komt vind ik nog lastiger te duiden. Zeker omdat ”Synchronicity” uitstekende liedjes bevat. Met name de tweede helft van het album is zeer sterk. Daar staat helaas wel een zwakkere eerste helft tegenover. Liedjes als ”O My God” en ”Miss Gradenko” vind ik maar matig. En nog maar niet te spreken van ”Mother”. Echt een draak van een liedje. Het feit dat deze drie nummers elkaar opvolgen zorgt toch voor een behoorlijke dip in mijn albumbeleving van ”Synchronicity”. Maar goed, de tweede helft compenseert veel. Muzikaal mis ik wel een beetje de ska en reggae groove van hun eerste albums. ”Synchronicity” is over het geheel een waardig afscheid, maar voorlopig blijft ”Outlandos D’Amour” mijn favoriete album van The Police.

Staat deze cover niet verkeerd?

Ja.

En wat een tijdloos meesterwerk is dit zeg. Echt onder de indruk van dit album, veel meer dan van hun eerste twee. Was duidelijk grensverleggend en hoogst origineel in die tijd. De ene topper na de andere, zelfs met 'Mother' heb ik niet veel problemen, gewoon een leuke experimentele song.

Het gemiddelde op deze site van dit album is schandalig laag.

En dan is nog de vraag: welke cover is goed en de eerste, want er zijn -tig varianten met foto's en kleur variaties te vinden namelijk.

over de hoes

Ik ben altijd voorstander geweest van de hoes met de strepen verticaal.
Dat komt omdat mijn vinyl exemplaar (Nederlandse persing) enkel op die manier rechts opent.
Op de achterkant van de hoes staat het catalogusnummer op die manier horizontaal weergegeven.
Het lijkt er dus op dat de Nederlandse persing de hoes verticaal interpreteerde.

Toch bestaat het vinyl album ook met de strepen horizontaal en de opening rechts.
Dus in andere landen (misschien wel de meeste) volgt men dat meer leesvriendelijke spoor.

Alle CD-releases lijken ook de hoes horizontaal te plaatsen zodat titel en band leesbaar zijn.

Daarom ben ik de laatste jaren van mening veranderd
en lijkt het me toch logischer om het standpunt van de meeste releases te volgen.
De single hoes van Every Breath You Take laat de drie kleuren horizontaal zien.

Hoewel ik naar aanleiding van dit onderwerp
vandaag weer deze Japanse vinyl release op het net vond.
The Police Synchronicity Japanese vinyl LP album (LP record) (403070) - eil.com

Het laatste woord is hierover kennelijk nog niet gezegd.
Van de fotootjes op de hoes, zouden volgens discogs 36 variaties bestaan.

edit: zoals lennon net al zei dus

Mother is weinig anders dan 3 minuten onluisterbare herrie, gecomponeerd door iemand die kennelijk niet weet hoe hij een behoorlijk liedje moet schrijven maar toch met iets moet komen. Ik haat dat nummer, vind het een enorm irritante verstoring tussen deze briljante nummers. Zonder dit gedrocht, was het album misschien wel 5 sterren waard geweest.

Compleet met je eens. Een erg irritant nummer van Andy, wat zelfs niet eens B-kant waardig zou zijn. Als je dan ziet wat voor b-kanten er van dit album zijn verschenen, is de keuze voor Mother onbegrijpelijk, maar zal wel te maken hebben gehad met de persoonlijke vete tussen Andy en Sting. Andy moest en zou een bijdrage leveren, met dit als resultaat... echt verschrikkelijk.