The Police - Synchronicity (1983)

Bwah, dat is vooral omdat ik nummers zoals king of pain al zeer beu ben gehoord (best offs enzo). En hoe meer je naar een welbepaald album luistert, hoe meer je de schoonheid van outsiderliedjes begint te ontdekken. King of Pain is eerder zo'n song die je in het begin wel goed vindt, maar langzamerhand wordt het flauwer en flauwer (tis ook maar een singletje hé, geschreven om de plaat te doen verkopen..).
Trouwens, luister es naar de tekst van mother alleen al, en probeer je dan echt zo een freak in te beelden die zit te flippen terwijl zijn telefoon aan het gaan is! Echt briljant sfeertje wordt daar neergezet.

En over het algemeen heb ik ook een voorkeur voor meer psychedelisch getinte nummers, en sfeernummers, en vooral freaky nummers . Ik vind het eigenlijk vreemd dat je mother niet goed vind. Ik kan het wel begrijpen hoor, mijn ouders haten dat lied ook (skippen de song meestal wanneer de plaat bij mij thuis in de cd-speler zit). Maar juist hierdoor heeft het nummer mijn interesse gewekt natuurlijk .

De beste nummers vind ik echter Synchronicity, Miss Gradenko en Every breath you take.

Btw, mijn smaak is nu ook niet zo slecht als jij hem afschildert hoor, ik doe vakantiejob deze maand en moet al drie weken aan een stuk naar radio donna zitten luisteren! (dat is zo'n zender die alleen singles van de rappers en r&b-peten draait). Horendol word ik daar! (btw, jouw top 10 staat me ook wel aan!)

Mag ik hier trouwens ook effe aan toevoege dat ik jouw smaak wat raar vind? Zowel bij Alice Cooper als hier prijs je gewoon de singles de hemel in. Die singles zijn meestal wel ok, maar over het algemeen (dat is toch mijn mening) staan er op de platen betere liedjes dan de singles. Je moet gewoon lang genoeg naar de plaat luisteren en je begint de schoonheid er van in te zien, de singles zijn meestal gewoon wegwijzers in de cd, zodat je niet meteen een hele cd van ongekend materiaal moet binnenwerken.

Beste voorbeeld: Ziggy stardust. Starman is een killersingle, maar na vele luisterbeurten vond ik Five Years en Moonage Daydream daar toch bovenuit steken. En ik mag hopen dat dit jou ook overkwam?

Het spijt me, maar Mother beter vinden dan Every Breath You Take vind ik vrij debiel, hoe vaak je Every Breath ook gehoord hebt
Verder kun je op deze plaat zo je favorieten hebben natuurlijk..

Ik schreef net dat mijn echte favorieten gradenko, synchronicity en every breath zijn...

every breath you take king of pain en wrapped around your finger behoren zeker tot het beste wat sting ooit geschreven heeft.

dit is wat mij betreft het op een na beste album van the police.

alleen mother vind ik een verschrikkelijk irritante song, die hadden ze echt beter weg kunnen laten.
dat krijg je als de gitarist ook zo nodig een liedje wil schrijven.

Dit album was het trotse bezit van de zus van een zeer goede vriend van mij uit die tijd. Als 13-jarige knulletjes vonden we beiden dat The Police een goede band was, alleen waren we nog niet van die grote LP-kopers. Het waren voornamelijk singles en hier en daar een LP.
Tja, het zakgeld in die tijd was nu niet bepaald toereikend te noemen.
En in zo'n geval pik, excuseer: leen, je het dan gewoon uit die meidenkamer als ze er toch niet is, om er vervolgens lekker zelf naar te luisteren, en dat deden we dus ook regelmatig.
Ik vond het allemaal wel aardig, maar die oudere singles bevielen me toch heel wat meer moet ik zeggen (ik kende toen nog niet alle albums in zijn geheel). En dat Every Breath You Take vond ik me toch een vreselijk nummer!
Dat laatste is eigenlijk pas zeer recent goed gekomen. Ik ben het nummer nu pas gaan waarderen (en ik probeer die vreselijke hit I'll Be Missing You met de sample van dit nummer echt helemaal uit mijn systeem te bannen). Op zich dus best merkwaardig te noemen dat het toch nog een keer goed is gekomen, want dat heeft echt meer dan 20 jaar geduurd moet ik zeggen.
Ook de rest van het album ben ik later veel beter gaan ontdekken door het gewoon zelf in huis te halen. Wat me toen ik dat deed wel opviel was dat de muziek toch goed in mijn hoofd is blijven hangen, want ondanks dat het vaak stiekeme draaibeurten waren (want we hadden niet gevraagd om het te lenen) wist ik alle nummers nog wel boven te halen in mijn geheugen.

@aERo:
same here, ik ben er muzikaal zo'n beetje mee opgegroeid, uiteindelijk een hele andere kant opgegaan, maar het is altijd blijven hangen. Vanavond eindelijk de kans het live mee te maken, want in die tijd was ik daar nog te jong voor.
Every breath you take vind ik nog steeds vreselijk trouwens. Muzikaal gezien vind ik Synchronicity veruit het brilliants, waarschijnlijk door het meer experimentele karakter. Al had ik altijd al een voorkeur voor de nummers die niet als singel werden uitgebracht. The Bed's Too Big Without You bijvoorbeeld, legendarisch.

Toenemende (te grote) invloed van Sting is op deze plaat goed te horen. Vorige platen waren 'spannender'door juist de evenwichtige mix van het drietal die in de nummers naar voren kwamen.

Een saaie eerste helft, maar vanaf het toch wel adembenemende 'Every Breathe You Take' haalt de plaat een hoog niveau.

Hele andere polic horen we hier. Meer jazz achtig klinkt wel goed maar het mist de pit van de eerste drie albums.


3,5

.. nogmaals van dit prachtige album aan het genieten, ditkeer in de versie van de leuke remaster uitgegeven in paper sleeve, alsware het de klassieke LP ...

En ik blijf dit toch een top album vinden... zelfs "Mother" vind ik nog steeds niet zo slecht als sommigen (hum.. de meesten) hier...

En 'k overweeg om mijn stem NOG eens te verhogen.. dan zou het album dus een dikke 5 krijgen..

Op het laatste album gaat the Police in zeker zin verder op de weg die ze hebben ingeslagen op hun vorige "Ghost in the Machine", gelaagde pop/rock met een vleugje reggae. Hier en daar flirt the Police zelfs een beetje met jazz, de voorbode van het solodebuut van Sting.
Samen met hun tweede "Regatta de Blanc" vind ik dat het beste album van the Police en als "Mother", de enige misser hierop, door een beter nummer was vervangen kreeg dit album de volle 5 sterren.
Tracks 7 tot en met 10 vind ik gewoon de beste songs uit het repertoire van the Police en dan vooral "Wrapped Around Your Finger".

Saai? Eerder vrij gewaagd.

En ik vind Mother ook niet het slechste nummer. Dat is m.i. het draakje Walking In Your Footsteps. Bewijst dat ook Sting eens een missertje kon maken.


Zo nodig? Andy Summers is nou niet bepaald een talentloze sukkel, hoor. Hij heeft een staat van dienst om jaloers op te worden en heeft ook enkele indrukwekkende projecten op z'n naam staan. Summers krijgt klappen om Mother; Als Lennon het zou doen waren de lofbetuigingen niet te tellen. Het was dan ook een Lennon-parodie.

Helemaal mee eens kaztor!

Wisselende plaat; een paar pareltjes (=de hits), maar ook hier soms een overmaat aan serieus-doenerij. Instrumentaal is er niks mis mee...zelfs een middelmatige Police-plaat is prima!

prachtig album van the police. king of pain bezorgd me nog steeds kippenvel, en ook every breath you take(de hit van het jaar 1983, volgens het amerikaanse muziekblad billboard) is van torenhoog niveau.

er staan hier volgens mij geen slechte nummers op, maar wel een middelmatige: o my god. maar voor de rest is het een topalbum

jammer dat ik er niet bij was op hun reunietournee

Zelfs Mother..?

Voor mij een teleurstellende plaat . Er zijn maar een paar nummers die mij echt pakken. Sinds Sting met Ghost in Machine steeds wat meer een vinger in de pap kreeg vond ik het lang zo interessant niet meer. Vanaf Zenyatta steeds een treetje naar beneden wat mij betreft...

Over het algemeen geloof ik het wel met de studio-albums van The Police. Er zijn vaak teveel songs die mij niets doen maar daarnaast ook enkele juweeltjes. Zo vind ik naast 'Every Breath' en de titeltrack II 'Wrapped Around Your Finger en 'Tea in the Sahara' songs van groot formaat. Blijkbaar heb ik bij dit album het meest op met de ingetogen kant van The Police.

het is niet het beste nummer van de cd, maar in mijn ogen beter dan o my god

ik ben waarschijnlijk de enige hier

Een opmerking over de vinyl hoes.

Die gaat langs boven open en als je op de achterzijde kijkt,
dan merk je dat het label haaks op de lettering staat,
alsof deze hoes eigenlijk een kwartdraai naar rechts moet maken
en dus weer gewoon aan de rechterkant opent.

kVroeg me altijd af of het een vergissing dan wel bewust was.
De CDhoes ziet er alvast uit zoals hierboven staat weergegeven.

Inderdaad, de LP hoes staat goed, het plaatje vd cd zo een kwartslag moeten draaien.
Redelijk album van The Police, vind het wel hun minste.
Las eindje terug dat iemand de kwaliteit van Summers in twijfel trok......Andy Summers vind ik juist een zeer goede en vooral smaakvolle gitarist
Favo nummers Synchronicity 1 (lekker opzwepend) en Tea in the Sahara (sfeervol)

Met name de Synchronicity nummers I & II vind ik de beste nummers van deze cd.

Maar er is ook heel veel dat ik niet begrijp. Mother, en de van deze cd getrokken singles Every breath you take (dat gaat dan nog), King of pain, Wrapped around your finger. Wat een slappe hap.

Toch hoeft het bij de Police niet allemaal per se te swingen en te rocken om goed te zijn. Het drietal Walking in your footsteps (met name), Tea in the sahara en Murder by numbers vind ik wel voldoendes scoren.

Ik zeg het te vaak maar doe het weer: lekker compileren die Police en dan hou je wel goede cd's van ze over.

"King of Pain" en "Wrapped Around Your Finger" vind ik niet bepaald slappe hap, integendeel. Maar "Mother" is een draak dat niet past tussen de andere nummers.

SYNCHRONICITY 1983
heb ik altijd een merkwaardige plaat gevonden.
Voor mij zijn de twee eerste singles Every Breath You Take
en Wrapped Around Your Fingers de hoogtepunten.

Every Breath You Take is jammer genoeg grijsgedraaid.
Al blijft het na al die jaren wel tot de verbeelding spreken: klassieker.

Nog subtieler vind ik Wrapped Around Your Finger.
Zeer geraffineerd arrangement en overladen met mystiek.

King of Pain vind ik teveel aan elkaar hangen van Police clichees.
Dit is echt zo'n lied waarvan je denkt: Sting schreef een hit op bestelling.

Ik heb nooit begrepen waarom Synchronicity II een single was.
Dit scheurende nummer strijkt zo tegen de haren van het album in
dat ik het samen met Mother en Miss Gradenko lichtjes misplaatst vind.
Die verplichte nummertjes van Summers en Copeland
waren er op dit laatste groepsalbum echt te veel aan.

Walking in Your Footsteps, Tea in the Sahara en de op CD
van de ondergang geredde b-kant van Every Breath You Take,
Murder by Numbers zijn de meest overtuigende albumtracks.

Volgens mij durfde men Tea in the Sahara niet op single
uitbrengen omdat het nummer te breekbaar is, maar vermits
kant 2 de drie andere singles bevat, ben ik altijd geneigd
te denken dat het wel als single bedoeld was ...

conclusie: slappe hap op kant 1 (met uitzondering van track 2)
en puur goud op kant 2 (met een prima, jazzy bonustrack op de koop toe)..

Toen ik dat album nog op LP had vond ik kant 2 (waar ik alle nummers uitstekend vond) ook merkelijk beter dan kant 1. "Murder by Numbers" vind ik ook een prima bonustrack, het geeft trouwens de richting aan die Sting zal inslaan op zijn solodebuut.

Laat ik dat nou net een van hun meest ingenieuze nummers vinden...

Ik vind het typisch dat uitgerekend Murder By Numbers en O My God de slechtste scores halen...

Ik blijf dit maar een half geslaagd album vinden; Er staan een paar draken op, zoals Mother, Miss Gradenko en ook O My God is maar half geslaagd te noemen, neen, voor mij was de tweede plaatkant destijds gewoon top, met als hoogtepunt het gewèldig pakkende King Of Pain, dat ik na al die jaren eigenlijk sterker vind dan Every Breath You Take, ook een schitterende song.
De twee Synchronicity-nummers vind ik ook van de beste rocksongs, The Police toonde hiermee dat ze niet altijd blanke reggae hoefden te spelen, maar ook goed gestructureerde rocksongs kon maken.
Aflsuiter Tea In The Sahara vond ik ook altijd mooi, sfeervol en wat dromerig.
Jammer van die bonustrack, had voor mij niet gehoeven, maar ja.
Neen, een redelijke plaat, maar ook niet meer.
Achteraf gezien vind ik The Police toch eerder een singles-band. Altijd goede singles, maar afgezien van hun eerste 2 albums niet echt sterk wat hun volledige albums betreft;

***1/2

Door te zeggen dat ik het wat clichee vind klinken,
hoeft niet te betekenen dat ik het een slecht nummer vind.
King of Pain is op zich prima, maar minder verrassend.

Zoals ik in een eerder bericht zei, tracks 7 t.e.m. 10 vind ik de beste songs ooit van the Police evenals de 2 Synchronicity's. Dat "Every Breath You Take" werd gesampeld door Puff Daddy doet niets af van de kwaliteit van het nummer. "Walking in Your Footsteps" en "O My God" zijn wat experimenteler maar vind ik tenslotte ook geslaagd. Enkel "Mother" is een miskleun dat verhindert dat dit album het ultieme Police-meesterwerk is. "Miss Gradenko" vind ik ook vrij matig maar gelukkig duurt dat nummer slechts 2 minuten.