The Police - Synchronicity (1983)

King of pain, Synchronicity I en II, Every Breath You Take, Tea in the Sahara en het magistrale Wrapped Around Your Finger. Tja, dan kunnen we toch alleen maar een dikke 4,5 geven !

(Mother en Miss Gradenko halen die halve ster dus weg...)

Het tweede deel van de plaat (in de tijd dat we die nog moesten omdraaien) vind ik een van het mooiste wat ooit gemaakt is. Tea In The Sahara is zelfs om schrik van te krijgen. Een meesterwerkje dit (samen met Regatta en Ghost in the Machine een heilige drievuldigheid

een prachtige plaat van The Police, met een kleine misser. Ik mis de spelvreugde die op Regatta de blanc zo nadrukkelijk aanwezig is en daarom vind ik hem net iets minder goed.

Ik zit zo eens te denken: Het was misschien wel wat beter geweest om het hitparade-materiaal wat te mixen met de nummers op kant 1. Misschien dat dan de waardering voor de andere nummers dan wat hoger was geweest.

Voor mij - met Regatta de Blanc- het beste Police-album. Een totaal andere sound dan de vier voorgangers. Ik moet nog steeds lachen met het nummer Mother, alhoewel velen het een overbodige track vinden. Synchronicity II is mijn persoonlijke favoriet en Copeland is m.i. een van de beste rockdrummers aller tijden. Geweldig.

Mother is wat mij betreft een dieptepunt op een verder uitstekend album. Dat scheelt een halve punt in mijn waardering.

Overigens valt het mij altijd wel op dat kant 2 (ik heb zowel de LP als de CD, maar denk nog vaak in LP-termen) al heel erg klinkt als wat Sting later solo zou gaan doen. Wat dat betreft zijn de laatste nummers van The Police eigenlijk een heel natuurlijke overgang naar Dream of the blue turtles.

Ik vind dit wel de plaat waar de dominantie van Sting binnen The Police het duidelijkst naar voren komt. Op zich niet erg, maar achteraf kun je constateren dat het uiteenvallen van de groep na deze plaat een kwestie van tijd was.

Krijg gelijk zin om dit album weer eens te gaan draaien. Heb altijd een zwak voor Tea in the Sahara gehad, prachtig nummer. Ook Synchronicity II is een favoriet hier.

Aardig laatste plaatje van de heren, maar ik verkies duidelijk het beginwerk; ieder zijn smaak.

Grappig, ik heb juist weer wat minder met hun 1e twee albums. Dit album straalt voor mij een bepaalde sfeer uit wat ik bij die andere mis. 1983 was zo'n beetje het jaar dat ik muziek begon te ontdekken, zal er vast mee te maken hebben

Dat kan uiteraard, Friek; we hebben vaak ook niet echt dezelfde smaak/beleving en dat is heel normaal, isn't it ? Bovendien speelt jouw laatste opmerking ook (vaak) een rol; bij mij ligt die fase een jaar of 5 eerder.

Een tiental berichten over de hoes die een kwartslag naar rechts moet gedraaid
worden verwijderd. Nu staat ze er inmiddels hoe het hoort volgens de originele LP uitgave.

Vijf jaar later, het vijfde album, met de vijfde Britse nummer-1 hit.

Maar toen Every Breath You Take het best verkochte 45 toeren plaatje was, waren de dagen van The Police nagenoeg geteld. De ego’s van Sting, Summers en Copeland botsten wel vaker maar de opnamen van Synchronicity verliepen moeizamer dan ooit. Het zou hun laatste studioalbum worden. Een bijzonder album.

De onderlinge spanningen zijn in alle nummers voelbaar, alsof ze elkaar ieder moment de hersens kunnen inslaan. Het zinderende tweeluik Synchronicity is het beste voorbeeld.

Toch komt de plaat moeilijk op gang en je vraagt je af wat hen bezielde om Mother op te nemen, een ronduit krankzinnig nummer en een vreemde eend in hun oeuvre.

Maar Synchronicity groeit langzaam naar grootse hoogte. Kant B levert de klassieke pareltjes met het onweerstaanbare King Of Pain en Every Breath You Take, hun eerste en tevens laatste ballad.

Wrapped Around Your Finger en Tea In The Sahara zijn ook fantastisch. Klassiekers.

Op de hoes staan de bandleden afzonderlijk afgebeeld. Een metafoor voor de problemen of een leuke vondst van de ontwerper? Wie zal het zeggen. Het zou bijna 25 jaar duren voordat The Police weer op het podium stond.

Waarom is de hoes van deze CD hier een kwartslag gedraaid? Bij de mijne staat de tekst toch echt horizontaal.

Op Mume kiezen we altijd de hoes van de originele LP uitgave. Daar stond de tekst vertikaal zoals ze nu op de site staat. Zie bv. hier. En zie ook 3 berichten hierboven.

Graag toch liever horizontaal. Ik kan mij helemaal niet herinneren dat de oorspronkelijke hoes verticaal was, dus wat mij betreft mogen letters en foto's weer op leesbaar niveau.

Desalniettemin heb ik de cd net toevallig 2 x gedraaid en het is toch wel een viertal sterren waard. Ondanks Mother.

Met Oh my God, Mother en Miss Gradenko kent The Police een wat minder gedeelte, vandaar 4 sterren.

Wat meer her- en opwaardering mijnerzijds voor de singles, Every breath you take, King of pain en Wrapped around your finger.

De nummers zijn toch sterker dan ik aanvankelijk altijd heb gevonden. De hele cd is als geheel net even beter dan Ghost in the machine en zeker veel beter dan Zenyatta mondatta.

Nogmaals.

Als je de vinyl hoes leesbaar houdt, opent hij bovenaan.
Dat is op zich niet zo wereldschokkend, maar wel apart.

Als je de acherkant van de vinyl hoes bekijkt, dan zie je aan het catalogusnummer
dat je hem niet leesbaar, maar gekwartdraaid hoort te houden.
In kwartdraai is het catalogusnummer immers perfect leesbaar.
En zo opent de hoes logischerwijze aan de rechterkant.

Dat lijken me twee argumenten om de hoes gedraaid te houden.
Naast het argument dat MuMe de liefst het "originele" artwork plaatst.

Op plaatgebied de uiteindelijk laatste stuiptrekking van The Police .
Het frisse , gretige is er wel vanaf . Het trio klinkt mechanischer en zakelijker .
Ondanks dat is dit album op bepaalde momenten nog aardig genietbaar . In de composities hoor je duidelijk terug dat Sting zich aan het ontwikkelen is tot een songschrijver die meer de breedte in gaat .
De titelsong(I) is redelijk traditioneel , maar met Walking In Your Footsteps , Every Breath You Take en Tea In The Sahara hoor je duidelijk een verandering in de manier van songschrijven , wel in poitieve zin overigens .
King Of Pain en het b-kantje van Every breath You Take , Murder By Numbers , zijn eveneens positieve uitschieters .
Maar nogmaals , de branie en de puurheid van de eerste 2 albums zijn verdwenen . Toch een ruime voldoende als geheel .

Helemaal mee eens. Sting zat rond deze tijd waarschijnlijk al te mijmeren over The Dream of the blue turtles..............

Vandaag een beetje van de koude kermis thuisgekomen.

Ik hoopte op een enorme, vlijmscherpe geluidswijziging door de geremasterde versie te kopen van Synchronicity.

Maar ik hoor eigenlijk geen verandering. Ook geen extra nummers ten opzichte van mijn oude cd, alleen de video van Every breath you take.

Koude kermis dus en twee exemplaren van Synchronicity in huis.

Blijkbaar zijn cd-opnames vanaf zo'n beetje halverwege de jaren '80 op zich meestal al goed genoeg, ook voor de toekomst. Hoewel die eerste drie cd's van The Police wél duidelijk beter waren geworden van het remasteren.

musician kun je hem niet ruilen voor een andere cd. Beetje zonde om 2 bijna hetzelfde cd's te hebbn.

Ja, misschien kan ik hem wel weer eens ruilen met iemand. Ach, nu kan ik er gelukkig in ieder geval snel één vinden als ik hem wil horen!

Mooi laatste album.. goed te horen welke kant Sting op ging.

Jammer dat dit het einde was... had nog veel moois in kunnen zitten..

De lp is destijds verkrijgbaar geweest in heel veel erschillende varianten (qua hoes) kleuren, en plaatjes veranderde steeds, zijn volgens mij meer dan 30 verschillende verkrijgbaar!

Toch niet geheel geslaagde afsluiter van een best interessant oeuvre. Omdat er een paar echte stinkers opstaan; Miss Gradenko en nog erger; Mother; géén doorkomen aan.

Gelukkig maken de 2 Synchronicity nummers, het prijsbeest Every breath You Take en voor mij nèt nog iets bezieldere King Of Pain véél goed.

Desalniettemin kom ik hier niet hoger dan 3.5.

De plaat kan voor mij niet tippen aan hun debuut en die mooie opvoger ervan.

Deze en voorganger Ghost in the machine lenen zich bij uitstek om er één mooie cd van te branden.

Van een minuut of 40, je moet er wel streng bij zijn.

Ik geef geen adviezen, iedereen z'n eigen voorkeuren. Maar de compilatie van mij swingt in ieder geval de pan uit.

Gegarandeerd 5*****

mooie cd met als hoogtepunt every breath you take

Ik blijf me toch nog altijd afvragen of die kleuren ergens voor staan..

zal wel niet,

Blauw, rood, geel. Hmmm

Mijn inziens met stip de beste police. Er staat nog maar 1 misser op en 1 matig nummer. De rest is goed tot heel goed super zelfs. Vooral de rustige nummers zijn zeer te pruimen. Mooi gespeeld goede teksten. Sting ging er als song schrijver duidelijk op vooruit meer variatie nog meer diepgang. Nee deze is beduidend beter dan al het vorige police werk. Goed een bepaalde frisheid die de eerste 2 platen kenmerkten is hier wel wat weg. Maar de nummers zijn gewoon beter. Met name wrapped around your finger is een absolute kraker. Prima plaat

Ik vind bijkans Walking in your Footsteps nog irritanter dan Mother. Verder is dit een prima zwanezang van The Police. De 2e helft van de cd (vroeger kant B) is erg sterk. Het lekkerst voor het laatst, zullen we maar zeggen.

Zeer goeie plaat van The Police.

Het nummer Mother is voor één keer wel grappig, daarna is het niet meer luisterbaar. Maar de rest is gewoon steengoed.

Ik heb 'm laatst pas aangeschaft (ik kende 'm al jaren) en het viel me op dat Murder By Numbers door Andy Summers geschreven was. Uit bijgevoegd linkje blijkt dat Sting daar toch anders over dacht...

‪Zappa & Sting (Murder by Numbers)‬‏ - YouTube

Maar wat goed hè?

Ondanks de erg leuke Box die ik heb van de Police , grijp ik toch niet vaak naar de muziek van deze band. Toch eigenlijk wel een band die heel leuke pop-deuntjes, die bol staan van reggae,punk, maar hier vooral new-wave invloeden, kan schrijven . Het blijven echter slechts pop-deuntjes, echt heel diepgravend worden deze nummers niet.
-
De groep stond hier op springen en dat is te merken. De band klinkt niet fris en fruitig en het enthousiasme dat op de eerste twee platen zo overtollig te vinden was, is hier als sneeuw voor de zon verdwenen. Dan hebben we ook nog Mother: een gedrocht van jewelste die niet voorzien is van de fluwelen stem van Sting, maar het geschreeuw van Andy Summers.
-
Toch ben ik niet geheel negatief over dit album. Een nummer als Every breath you take is dan weliswaar kapot gedraaid, een geweldig nummer blijft het wel. Lievelingsnummers hier zijn synchronicity 2, door het heerlijke agressieve spel van de heren, en king of pain, een Policenummer bij uitstek.
-
Een redelijk album. Net voldoende om te interesseren, maar niet voldoende om te imponeren.

3.5*