Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Geestverruimend spul gehad?

Hebben ze dat niet in Berlijn.

Neen, wat ik maar wil zeggen. De muziek op deze plaat doet een mens al eens zweven, niet?

Ja hoor, net als overal. Maar of het mij laat zweven hangt af van mijn stemming. En soms vind ik het zeurderig en soms prachtig. Laat ik voorop stellen dat Radiohead een band is die met grote regelmaat iets moois brengt, maar de reacties vind ik toch wel vaak een beetje overdreven. Zo magistraal zijn ze nou ook weer niet. Maar dat is gewoon mijn bescheiden mening.

Hoewel ik ook niet zo van het lyrische ben, ben ik het hier niet mee eens. In Rainbows staat niet voor niets op 1 bij mij. Radiohead heeft het vermogen me mee te nemen in de muziek, ondanks dat ik bij de teksten vaak iets heb van, het zal wel (zeker qua interpretatie en pretentie). AMSP doet dit ook bij me en Alicia geeft met haar tekst mooi weer hoe dat werkt: wegdromen, ondergedompeld worden, even heel ergens anders zijn. Wat mij betreft valt dat dus ruim onder de noemer 'Magistraal' (idd, met een hoofdletter).

Hij staat op 2 vrees ik, net als bij mij

Een lekkere bak muntthee!

Nee hoor, ik ging niet zweven, ik lag nog steeds heul stevig op de grond. Maar de prachtige vormen (de ijsberen en wattenvlokken in de lucht) leken plotseling wel heel erg harmonieus samen te vloeien met deze muziek. Ik zag het meer als filmmuziek, maar dat wegdromen heeft daar natuurlijk wel mee te maken. Ik ben geen fan of lyrisch over deze band. Ze maken af en toe best knappe muziek, AMSP lijkt zelfs een van de mooiste platen te worden voor mij die ze gemaakt hebben tot nu toe.

Oh ja, I stand corrected, was het (terechte) eerbetoon aan Bowie even vergeten (maar het moge duidelijk zijn dat IR mentaal nog op 1 staat, voor wat een ranglijst waard is als het gaat om muziek)

Present Tense is voor mij het absolute prijsnummer voorlopig. Nooit klonk de muziek van Radiohead zo warm en troostvol. En de definitieve versie van True Love Waits is werkelijk hartverscheurend. Net als bij Videotape houd ik hier maar moeilijk droog. Sowieso een sterke plaat die het niveau van meesterwerken The Bends, Ok Computer, Kid A, Amnesiac, Hail To The Thief en In Rainbows weet te benaderen. Ik verwacht dat ik binnen een paar weken kan stellen dat dit het 7de!! meesterwerk is van de beste band die ooit op deze aardkloot heeft rondgelopen.

En mogelijk ook het tweede nummer van dit album.

Ook dat is heel goed mogelijk.

Daar begint het al. Een bak met muntthee en dan dat tweede nummer: killing!

west Ja.. tis goed met jou... ik ben weer weg. Toedeloe!

En ik neem mee: een lekkere bak rooibos! Voor straks... bij die mooie blauwe luchten!

Ik verlaag mijn cijfer nog wat. Hoewel sommige nummers prima zijn vind ik al het album te lang en te zeurderig zonder dat het ook maar ergens naartoe gaat. Jammer.

Zit ik net lekker te lezen wat iedereen van de nieuwe Radiohead vindt, komt me daar toch een hoogstaande reactie van buizen tussendoor .

Hmmm?

Ik heb dit jaar al 2x meegemaakt dat ik een album al binnen een week een absoluut meesterwerk vind. Eerst Bowie's * en nu Radiohead's A Moon Shaped Pool. Dat gebeurt niet al te vaak.

Hij heeft zijn reactie weer weggehaald, niet meer van belang dus.

Ik vind hem na een paar luisterbeurten een klassieker in wording maar anders dan de andere klassiekers van radiohead ( OK computer, Kid A of In Rainbows).
Het is wel meer een geheel dan in rainbows, enkel burn the witch valt hier wat tussen (misschien ook omdat het het openingsnummer is);
Het is weer een andere radiohead en maar goed ook,. De strijkers bieden een meerwaarde, daar waar de electronica op the king of limbs eerder experimenteren om te experimenteren was. Tevreden dat ze weer songs maken, met minder blips en bloops zoals dat op bv Bloom het geval was.

Goede songs genoeg,, persoonljke favorieten: present tense en ful stop maar dit kan nog veranderen
En geen enkele mindere song ( hoewel bij desert island disk het kwartje nog moet vallen) in tegenstelling tot ok computer ( electioneering).

plaatsje in men eindejaarstop 5 en radiohead top 3

Grappig, ik vind van alle Radiohead albums juist In Rainbows het meeste als één geheel klinken. Wat mij betreft is daar het geheel sterker dan de som der delen (in tegenstelling tot bijv. OK Computer).

ik begrijp je, maar op in rainbows is niet meteen 1 lijn terug te vinden. daar waar deze laatste en zeker kid a dit wel hebben.

de 10 songs op in rainbows zijn mss wel beter maar ik vind er teveel in terug

A moon shaped pool zit meer op 1 lijn qua stijl ( maar kan zo ook sneller vervelen)

Inderdaad meer op 1 lijn qua stijl, maar er zitten genoeg verschillen tussen de songs zodat het niet (bepaald) gaat vervelen.

... en dan niet in je top 10?

Luister momenteel naar Daydreaming, heel mooi. Doet me op de een of andere manier erg denken aan The Pineapple Thief - Variations on a Dream (2003) en The Antlers - Hospice (2009)

Iemand zei me eens; Tom Yorke zingt niet, hij huilt in zijn nummers. Deze opmerking was ongetwijfeld niet als compliment bedoeld, maar toch was dat voor mij de trigger om naar de muziek van Radiohead te gaan luisteren. En hoewel Radiohead liefhebbers nogal wat standvastig kunnen zijn in hun liefde voor de band en daarmee nogal eens koketteren, moet men over het algemeen wel bekennen dat de band al ruim 20 jaar kwaliteit aflevert. Toen King Of The Limbs uitkwam was dat voor de meeste liefhebbers van het eerste uur schrikken. Radiohead die een nogal afstandelijke ritmische plaat afleverde. Als drummer kon ik de nummers op King Of Limbs wel waarderen, maar zo mooi als op In Rainbows werd het nergens meer. Op A Moon Shaped Pool, beheerst Tom weer de Idylle van het lijden. Zijn pijn smeert hij hier uit over werkelijk verbluffend mooie melodieën met af en toe een vleugje elektronica. Hoogtepunten zijn zo talrijk, de muziek is zo gedetailleerd, dat bij de laatste tonen van True Love Waits de tranen me in de ogen schieten. Don't Leave, Don't leave zingt/ huilt Thom. A Moon Shaped Pool geeft zijn geheimen niet meteen prijs, maar wie blijft luisteren zal beloond worden met zoveel muzikaal rijkdom. A Moon Shaped Pool is een een plaat die je op den duur zal omarmen. Wonderschoon.

Raar dat Spectre er niet op staat. Past totaal in het plaatje! Als dit er tussen had gestaan, had het album over de gehele linie boeiend geweest. Raar dat ze het nu ook zojuist op Spotify hebben gezet met dezelfde lettertype als wat het album heeft. Met andere woorden, zelfs het artwork heeft er weg van

Ja, dat had echt top geweest. Jammer inderdaad...

Ik ben wel blij dat Spectre er niet op staat, vind het juist niet zo in het plaatje passen, het had de vaart uit het album gehaald denk ik. Het nummer klinkt ook anders afgemixt. Misschien iets voor de bonus editie?

Toch begrijp ik dat wel dat Spectre er niet op staat. Het zou altijd gezien worden als die bond plaat die geen bond theme werd. Als een apart project binnen het album project. Wel jammer dat de deluxe cd alleen maar aangeschaft kan worden als totaalpakket met LP en uitgebreid artwork.

Het is inderdaad ongelofelijk dat een band keer op keer zo'n hoog niveau haalt. Op de wat anonieme debuutplaat na, altijd goed voor 4**** of meer.
Bij dit album zijn de trefwoorden bij mij: sprookjesachtig, gevoelig, warm en organisch. In de pitchfork-review stond: 'peaceful and sad'. Vind ik wel herkenbaar. De gejaagde nervositeit komt nog even terug in 'Ful Stop', maar maakt plaats voor stemmige strijkers en koortjes. Erg mooi gedaan weer, de plaat pakt je meteen bij je lurven als de strijkers van 'Burn The Witch' beginnen te stuwen. 'Daydreamer' meandert door je brein. 'Identikit' laat weer eens zo'n vintage vervreemdende Greenwood gitaarsolo horen. 'True Love Waits' vindt eindelijk z'n bestemming. Maar het prijsnummer voor mij is het hallucinerend fraaie 'Decks Dark'. Wat een kippenvel bezorgend nummer is dat, zeg.

Gewoon op Spotify te vinden hoor.