Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Nee hoor.

Oeeh ik kan niet wachten tot vrijdag, dan ga ik de heren live aan het werk zien. Ergens heb ik grote hoop dat ze wat strijkers meenemen, wat zal dat gaaf zijn!

Vind ik meer iets voor Rammstein

Reageerde op een post over Spectre, of bericht is weggehaald of ik zat op een totaal verkeerde pagina...

Ik luister nu Hail to the Thief weer eens en ook dat album is in mijn ogen stukken beter dan dit werkje.

Stoort het werkelijk niemand dat er op dit album zo weinig gebeurt? Het kabbelt maar wat voort, ik heb niet eens door wanneer het ene nummer ophoudt en het andere begint. Dat werkt soms fantastisch, maar in dit geval kenmerkt het wat mij betreft vooral de saaiheid die dit werk uitstraalt.

Hmm, ik heb dat juist niet. Spannend bv zoals het album begint met Burn The Witch wat ik nu niet echt kabbelend vind. Ik vind het album wel daarna sereen worden maar op deze manier is dat voor mij weer spannend. Dus nee, niet storend voor mij.

Luister ik bv naar Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015) dan vind ik weer dat daar weinig gebeurt (komt vooral door het missen van de percussie en bas) en dat het wat kabbelt ! Maar hé ! In bed kan het, met een mooie partner, ook heel stil en toch zeer spannend zijn ! Een ander zoekt weer alle hoeken van de kamer

Er is bij mij niets in in dit album wat mij stoort.. Eerste album van Radiohead waar ik alles goed vind.


De afmix vind ik niet heel fijn. Het klinkt niet altijd even lekker in de oren. Thuis met mijn zeer aardige speakers klinkt het prima. Met mijn headset idem maar in de auto valt het tegen. Heb geen goede speakerset oid maar alle andere albums klinken prima.
Geen idee waaraan het ligt

Net de vinyl 7" single van Burn the Witch / Spectre bij de Velvet in Leiden opgehaald. Mijn vrouw had een tip gekregen en zij bleken er 3 te krijgen vandaag. Heel erg blij mee, want dit is de enige fysieke release van Spectre en zeer gelimiteerd. En dan ga ik ook nog eens morgen en overmorgen de band aan het werk zien in de HMH.

Radiohead heeft met A Moon Shaped Pool bewezen waarom ze tot één van mijn allerfavorietste bands behoren. The King Of Limbs deed het niet (echt) voor mij en was een lichte teleurstelling omdat het de eerste release van hen was die ik heel bewust meemaakte. The Bends, OK Computer en ondertussen vooral In Rainbows hadden me klaargestoomd om TKOL met open armen te ontvangen, maar de liefde voor dat album is nooit echt doorgebroken.

Dinsdag 3 mei 2016 kwam dan Burn The Witch een beetje uit de lucht vallen en dat bleek meteen een schot in de roos. Gepaard gaand met een geweldige videoclip en een fantastische stringsclimax. Een paar dagen later kwam ook Daydreaming online en betoverden ze me met een Sigur Rosiaanse song die enorm beklijvend is. Toen reeds besefte ik dat dit wel eens een heel speciaal album zou kunnen worden.

Zondagavond in dezelfde week was er dan de global listening party op BBC6. De geloste songs bleken meteen de eerste twee nummers van het album te zijn. Daarna zou het pas een echte ontdekkingstocht worden. Liggend op het bed, starend naar het plafond met de koptelefoon op luisteren naar dit wonderlijke album en even compleet wegdromen. Decks Dark leende zich daar meteen uitstekend toe. Van een sterke start gesproken.

Eenmaal terug op planeet aarde bleek dat ook de MuMe-community helemaal ondersteboven was van deze plaat met een waanzinnig gemiddelde tot gevolg. Een tiental dagen en allicht zo ongeveer het dubbele aantal luisterbeurten later blijf ik bij die overweldigde eerste mening. Dit is (alweer) een uitzonderlijk album door het fenomeen dat Radiohead is.
Radiohead toont zich van al hun beste kanten op dit album: een vleugje The National Anthem in Ful Stop ('the less grumpy cousin van TNA', ergens gelezen op Twitter), het meesterlijke In Rainbows is terug te vinden in onder meer The Present Tense (hoera, arpeggio!), volop ontroeren in Glass Eyes en True Love Waits, meesterlijk gitaarwerk in Identikit (wat een solo) en nog wat geweldige strijkers in onder meer The Numbers en Tinker Tailor.

Kortom, een dijk van een album. Deze release heb ik alleszins heel erg bewust meegemaakt en zal ik me allicht heel lang herinneren. Pure schoonheid, pure klasse. Liefste Radiohead, just don't (ever) leave.

Nu pas de nieuwe Radiohead kunnen beluisteren en ondanks dat ik er wat schrik voor had (de vorige KoL was vrij zwak), is hij me zeker bevallen. Er staan wat flauwere nummers zoals Daydreaming en Tinker Tailor. En ook de studioversie van True Love Waits is bijlange na niet zo intens en magistraal als de liveversie van enkele jaren terug. Maar daarnaast staan wel een aantal echt leuke nummers op, te beginnen bij het spanning creërende eerste single Burn The Witch. Maar over het gehele album staan echt wel mooie en melodieuze nummers op. De koude, afstandelijke Radiohead heeft terug wat gevoel gekregen en de robotachtige bliepjes zijn amper terug te vinden. Na een eerste keer luisteren, krijgt dit album van mij een nipte 4*, maar we zien wel waar hij uitkomt.

Radiohead what has become of you!

Ooit in een kil, stoffig magazijn gefolterd door pijnlijke klanken van het nummer Creep na mijn net verbroken relatie nadat mijn ex haar baas toch leuker vondt. Tragiek en emotievol. Streetspirit geadopteerd door mij en mijn huidige vrouw. Kentering naar een topformatie toen al te merken.

En dan mis je zomaar 20 jaar op wat luisterbeurten na en ga je af op wat men op fora beweert. Superband strikes again.

Het album beluisterd en niet enthousiast. Soundscaping voor op de achtergrond.

Vanochtend in alle vroegte op de fiets gestapt en het nogmaals een kans gegeven bij een mooie zonsopgang. Mooie geluiden in een rustige samenhang. Herken het samenspel maar om nou te zeggen dat het mijn brein streelt en mijn emotie roert. Nee, het is kabbababbel muziek, het vordert niet, ik moest ergens bij nummer 5 echt opmerken dat ik nog geen echte drum gehoord had, gevorderd gitaarwerk ook niet. Zover is de band van zijn roots/basis afgeraakt. Het zijn tierelantijntjes geworden in een sprookjeswereld die de mijne niet zullen zijn.

Jammer maar gezien het beginwerk ook niet verwonderlijk.

Tom Yorke is een meester in het te melodramatisch murmelen in mijn oren. Het is klagen en drijft me af van de soundcloud dat het album herbergt.

IS er dan niets goed aan het album, dat dan weer wel. Je herkent in sommige delen wel de klasse in het klein maken van het geluid maar het is niet genoeg om dit meer dan 3 sterren te geven.

Inmiddels zijn we een week of twee en flink wat luister beurten verder en ik ben er nog niet uit. Ik vind het geluid dat Radiohead op dit album creëert bij vlagen prachtig. De composities zijn gedurfd en altijd kennen ze verrassende wendingen. Maar ondanks alle orkestratie en warme klanken vind ik de muziek erg ontoegankelijk, misschien nog wel meer dan op TKOL. Steeds als ik een moment denk dat het kwartje valt, raakt de plaat op een ander spoor of zakt de aandacht van mij volledig weg. Al met al verlangt de nostalgisch ingestelde kant van mij dan toch wel terug naar de tijd dat Radiohead zich niet alleen ten doel stelde om interessante muziek te schrijven maar ook om het publiek te behagen. De periode van the bends en ok computer waarop de songs niet alleen goed waren maar ook meezingbaar.

Op YouTube staat een fanversie van True Love waits. Daar is de versie van de I might be wrong-liveplaat bewerkt tot een bandversie in '90s-stijl. Zo zou het nummer mogelijk geklonken hebben als het op the bends zou hebben gestaan. Die versie is vast minder spannend of gedurfd dan wat ze er nu mee hebben gedaan, maar stiekem wel (heel) veel fijner om naar te luisteren. Ik hou daarom al met al het gevoel dat deze plaat toch meer hooks en refreintjes zou moeten hebben om zich op lange termijn met de oude klassiekers te mogen meten. Dit is een plaat voor de niet geringe fanschare, maar de massa kan hier niets mee.

Anders vertaald: ik ben kennelijk een oude cynische lul geworden die zegt dat het vroeger beter was.

Tegelijkertijd waardeert de avontuurlujker kant van mij Radiohead overigens juist ook vanwege de durf om af te wijken van de geijkte paden. Het is jammer dat je dan meestal niet beide kan hebben.

Ik zie in de beoordeling dat er inmiddels ook wat kritischer gestemd wordt, en toch blijft hij vooralsnog fier overeind staan. Ik ben benieuwd of a Moon Shaped Pool op termijn in waardering nog steeds gelijk staat met het beste werk van Radiohead!

Denk dat het album bij mij nog wel een halve ster gaat stijgen. Erg veel zin in vanavond, benieuwd naar hoe het live klinkt

En nog een nieuwe clip (bijna)
RADIOHEAD.COM | DEAD AIR SPACE

Geen nieuwe clip. Vignette..

Sorry, ik ken dat woord zelfs niet...

Ik sinds een paar dagen toch wel jammer geen hele clip voor The numbers.

Inderdaad, ik verwacht ook altijd net iets meer van Radiohead.

Voorlopig gescoord op 4 sterren.
Het is een fantastisch album qua muziek en inventiviteit. Zou er zelfs 4,5 van maken, mocht ik niet kromme tenen krijgen van dat verschrikkelijk stukje synthesizer en koortje in Identikit. Een kwartpunt aftrek en dan ben ik nog mild. Ook de productie die zelfs op de betere installatie problemen geeft met de lage bass tonen is een kwart strafpunt. Buiten dit is het puur genieten. Met name Daydreaming, Ful stop en Present tense.

Dat koortje en synthesizer in Identikit vind ik juist een van de vele hoogtepunten op dit album.
Ondertussen al flink wat luiterbeurten erop zitten en minpuntjes zijn maar moeilijk te vinden.

The Numbers was een hoogtepunt in het begin voor mij, nu denk ik dat er misschien nog meer in dat nummer gezeten. Denk als ze dat nummer sober hadden gehouden zoals bv. Exit Music het krachtiger was geweest.

Identikit aangevinkt als favoriet, geweldig koortje en die synthesizer!

Geweldig, net thuis van het concert en nu al een setlist... Erg goed concert, wel een rommelige start; eerste half uur niet om aan te horen, maar daarna grandioos herpakt.

Vond je? Ik vond de show juist fantastisch van start gaan. De nummers van A Moon Shaped Pool komen live haast nóg beter over. Weer een onvergetelijk optreden van de heren.

Begin was idd wat rommelig. Niet om aan te horen vind ik wat overdreven. Had het idee dat Clive wat moeite had maat te houden in het begin en het geluid was wat rommelig. Later was geweldig. Vond het een heerlijk concert.

Rommelig was de start zeker, daarnaast leek Thom zichzelf ook niet goed te horen, Burn The Witch was hier en daar zelfs vals. De geluidsman anticipeerde later ook nog een paar keer slecht op geluid wanneer dat bijgesteld diende te worden. Dit was een smetje, want zeker zo'n grote band moet dat eigenlijk gewoon voor elkaar hebben. Verder was het een prachtig concert.

Burn the Witch was idd slecht. Vooral de opening. Was all over the place. Maar het lag imo zeker aan het geluid. Band speelde vrij solid, hier en daar een smetje maar dat vind ik wel wat hebben live.

Duurde inderdaad even voordat het concert op gang kwam, eigenlijk was Ful Stop het eerste nummer dat live echt overtuigde. Verder wel een goede show.

Ik keek net wat filmpjes terug en merk dat ik toch een beetje een onbevredigend gevoel aan het concert heb overgehouden.
Het was mijn eerste Radiohead concert en ik verwachte er van alles van. Zouden ze met een strijkorkest komen? hoe zouden de visuals zijn, zouden de nieuwe nummers goed uit de verf komen?
Hoewel het een prima concert was, en ik veel voorpret heb beleefd, waren mijn verwachtingen van te voren denk ik toch te hoog.
Wat ik zag was een prima indie band met een zanger die de nieuwe nummers soms goed bracht, maar soms ook nog erg zoekende was, zowel in toon als in overtuigingskracht.
Ook de band imponeerde op bepaalde momenten enorm om vervolgens bij het volgende nummer weer wat vlak over te komen. Conclusie: het concert was op momenten erg mooi, maar nergens vond ik het echt magisch of betoverend. 3,5 ster voor Radiohead in de HMH.