David Bowie - Let's Dance (1983)

Beste album ooit van Bowie, vind ik..... Super, swingend, top! 5*

Niet het beste album, wel het meest commercieel en vanwege de vele vele vele herinneringen een 3.5* hoewel ik vind dat ik bijna elk nummer al veel te veel gehoord heb.

Inderdaad niet zijn beste, al is het titelnummer onweerstaanbaar. Wat mij betreft begon hiermee Bowies veel te lange creatieve impasse waar hij pas meer dan 10 jaar later weer uit zou komen. 3*

Wel aardig met een paar uitschieters. Geef mij maar Ziggy Stardust!

"Modern Love" is wel aardig, verder een zeikplaat. Doe mij maar Low en Lodger.

Modern Love en Cat People ( Putting Out Fire ) zijn op deze cd mijn favoriete nummers....verder matige cd.

En ik vind China Girl weer het gaafste nummer van deze plaat. Is nou het hele album door Nile Rodgers geproduceerd, of alleen de titeltrack?

Zeer matige plaat van Bowie. Ik baal er altijd van als bij Bowie meteen aan Let's dance wordt gedacht. Vergeleken met Ziggy, Heroes en Heathen is dit simpele pop. En dat wordt al genoeg gemaakt. Daar hebben we Bowie toch niet voor?

De plaat heeft zijn verdiensten. Maar zijn beste plaat is het allerminst.

CHINA GIRL dat eetst al door iggy Pop werd opgenomen, jaren eerder, bezorgt Bowie hier een kanjer van een hit (knap nummer trouwens!), hetzelfde zou later met TONIGHT gebeuren, op de cd.. Tonight)

CAT PEOPLE is magistraal, maar ik hou meer van de versie die op de Cat People soundtrack staat, lekker zwoel, traag, loom... en dan zie ik zo Natasja Kinski weer voor mij

Ook niet echt geweldig de 3 singles Modern Love,China Girl en Let's Dance vind ik wel goed
Verder niet echt goed maar zeker wel beter dan het album Tonight

ik geef 4*, deels uit jeugdsentiment. dit was de eerste lp die ik zelf aan mijn ouders 'vroeg', ik was negen jaar... even daarvoor slingerde de "compilatie" Golden Years al rond en ik herinner me dat ik die plaat tientallen keren op en af die platenspeler legde.
maar Let's Dance 4* dus, ondanks de vaak verguisde B-kant. en zelfs dat vind ik nog redelijk meevallen: Criminal World vind ik erg mooi beginnen (maar daarna wat verzanden) en Cat People gaat ook wel. Van de A-kant vind ik alles super, behalve China Girl (gek, hé?)
four stars for another precious of my hero...

Dat heb ik ook met deze plaat, kan mij nog goed herinneren dat ik op 10 jarige leeftijd naar de platenzaak ging om de singles te kopen. Ook helemaal grijs gedraaid vooral China Girl en Modern Love. Daarna nooit meer echt zijn muziek gevolgd, tot ik in 2002 het album Heathen hoorde, was helemaal verkocht van dat album. Later ook zijn oudere werk gaan luisteren en heeft nu sinds kort aardig wat cds van Bowie. Als je andere cds van hem hoort valt dit album in zijn geheel tegen. Van zijn albums in de jaren 80 vind ik Scary Monsters nog steeds de beste. Let's Dance, Tonight en Never Let Me Down zijn naar mijn mening David Bowie's zwakste albums. Op elk album staan maar 1 of 2 echte uitschieters. Toch geef ik dit album 2.5* omdat ik van de drie die ik hier boven heb genoemd, deze nog het meeste kan waarderen.

Ik begrijp niet wat er mis is met dit album. 3 ijzersterke singles en 5 degelijke albumtracks. Naast de singles vind ik vooral Without You en Ricochet erg goed. Prima plaat!

Dit album kocht ik alweer een hele tijd geleden vanwege de bijdrage van Stevie Ray Vaughan op gitaar. Zo bijzonder is die bijdrage niet (wel goed natuurlijk), maar ik ontdekte wel dat deze songs geweldig zijn. Dit moest wel het beste Bowie album zijn. Tjonge, wat had ik ongelijk toen ik eenmaal bijna al zijn andere albums had aangeschaft. "Station To Station", "Diamond Dogs", "Hunky Dory", "Low", "Aladdin Sane", "The Man Who Sold The World", "Scary Monsters", "Ziggy Stardust" (natuurlijk) en misschien ook "Heroes" en "Lodger" zijn allemaal beter! Toch nog 4.5/5, en dat zegt wel hoe goed ik Bowie vind.

beste songs: 'Cat People', 'Ricochet' en 'China Girl'.

Er is reeds veel gezegd en geschreven over Let's Dance; te glad, overgeproduceerd, te commercieel gericht, slappe nummers, etc.. Er is werkelijk niets wat ik aan kan dragen wat al niet eerder gezegd of geschreven is over Let's Dance. Een productie die overigens wel af is; dat is aan Nile Rodgers (Chic) wel toevertrouwd. Je moet er wel van houden. Behoudens de grote hits (Let's Dance, Modern Love en China Girl) is de plaat erg matig; maar niet slecht. Voor de beginnende Bowie fan een risicoloze cd om mee te starten.

Opvallend dat de kameleon die Bowie was ook een album maakte die voor de fans onbegrijpelijk uitpakte. Zie de reacties hieronder. Let's Dance was zijn uitstapje naar meer poppy nummers en in mijn ogen deed hij dat helemaal niet slecht. Natuurlijk heeft hij betere albums gemaakt maar ook veel slechtere. En als ik dan toch popsongs wil horen dan maar gelijk die van een meester Cat people is een prima nummer en met Let's Dance ("put on your red shoes and dance the blues") had hij zo maar weer eens een uitstekend dansnummer. 3,5*

Mm, dan zou ik liever een verzamelaar (bijvoorbeeld The Singles Collection) aanbevelen. Kom je er vanzelf achter welke tijdsperiode je het meest bevalt.

Prima Bowie album, die zich heerlijk leent als fijne achtergrondmuziek. Typische jaren '80 (pop) rock met een zacht, soms pittig Bowie sausje.

3,5*

Als bowie en iggy pop fan moest ik wennen aan China Girl, de versie van Pop was veel rauwer en al een tijdje mij favoriet totdat Bowie het opnam. (the Idiot van Pop is een erg goed album)

Bowie heeft trouwens veel muziek voor Iggy Pop geschreven waaronder China Girl, Tonight en Just for Life, Iggy Pop was weer veel beter in de teksten waar Bowie weer wat meer moeite mee had.

Maar mede dankzij Rodgers en Vaughan is China Girl een perfect nummer, alleen duurde het bij mij een half jaar voordat ik daaraan kon wennen.

Op dit album had hij niet zo'n grote creatieve aandeel, merendeels covers van hemzelf en anderen (criminal world) maar de uitvoering is dankzij de bijdragen van die 2 hierboven perfect.

Voor mij sloot hij hiermee een periode af waarin hij als een kameleon door muziekland bewoog, bij iedere album was het weer een verrassing waarmee hij weer op de proppen kwam, rock, dance hall, soul, dicso, synthesizer, new age, avant garde, hij heeft veel stijlen gedaan en heel veel afgekeken en hulp gekregen van anderen.

Hij voelde het goed aan hoe je dit moest vertalen in magnifieke muziek.

Ach hij heeft zijn hachje verkocht en renteniert lekker van zijn muziek, dat heeft hij wel verdient.

Ik vind Ziggy Stardust ook een echte popplaat. Zijn stuk voor stuk mogelijke monsterhits dus ik snap niet goed waarom deze altijd als commercieler wordt aanzien. Bowie is altijd een popartiest geweest...

dat is vrij simpel: deze plaat was een hit en Bowie ging grote stadiontours doen.

Awèl, Marcel, dàt vind ik nu ook zie !

De singles waren ok, de rest van het album is maar een (f)lauw kostje...
3 sterren vind ik méér dan genoeg voor dit middelmatig plaatje
***

Without You...je ziet Bowie gewoon voor je in zn..weet ik niet meer...

Hahaha het was een fout, daarom had ik die gewist hiervoor!

Ik denk dat het grootste verschil gewoon met de jaren '80 productie te maken heeft. Ziggy Stardust heeft daarnaast ook nog nummers als It Ain't Easy, Suffragette City en het titelnummer, die volgens mij toch wat beter liggen bij de rockfans dan bij het hitparade-publiek.

Deze plaat was toendertijd een knaller van een hit en het titelnummer maakte toendertijd enorm veel impact (ik weet als ventje nog dat iedereen er lyrisch van was), maar in z'n geheel is het gewoon zwakker dan wat hier vooraf ging. De andere 2 hits vind ik ook niet bepaald grootse Bowie-toppers. Wat ik wel weer erg goed vind is de Meters-cover Criminal World en Cat People. Een nummertje als Shake It is dan weer erg lichtgewicht, maar redelijk vermakelijk.

Typische 3-plaat.

De singles 'Let's dance' en 'China Girl' vind ik de minste van dit album. Verder ben ik dit albumsteeds meer gaan waarderen en vind ik het een echte zomer plaat (Of komt dit doordat ik bij het horen van de nummers de bijbehorende clips voor me zie!!)

Zal waarschijnlijk wel met de clip van China Girl en de hete zomer van 1983 te maken hebben. Het album zelf ademt ook wel zo'n sfeertje uit. (Ik merk dat ook een beetje met Young Americans)

Slechte veel te gladde commerciele plaat van een man die plots grote verkoopcijfers wilde, hetgeen hem even lukte. Door dit soort platen, en een groot aantal die hierop volgde, verkwanselde hij zijn imago zeer. Hij is er nooit helemaal overheen gekomen, terwijl hij vanaf midden jaren 90 toch weer erg goede platen ging maken. Maar dit soort platen had hij beter nooit uit kunnen brengen, domme inschattingsfout van onze geliefde David!! Vergeven heb ik het je al lang geleden!