devel-hunt schreef:
Slechte veel te gladde commerciele plaat van een man die plots grote verkoopcijfers wilde, hetgeen hem even lukte. Door dit soort platen, en een groot aantal die hierop volgde, verkwanselde hij zijn imago zeer. Hij is er nooit helemaal overheen gekomen, terwijl hij vanaf midden jaren 90 toch weer erg goede platen ging maken. Maar dit soort platen had hij beter nooit uit kunnen brengen, domme inschattingsfout van onze geliefde David!! Vergeven heb ik het je al lang geleden!
Behalve Let's Dance zelf, en China Girl, stelt deze plaat echt niet veel voor. Modern Love vond ik een geforceerde hit, er zijn slechtere songs denkbaar, maar ook zoveel betere.
De rest van het album wil ik gauw vergeten, Cat People incluis, dat gaat muzikaal ook geen enkele richting op.
Ik kan je enkel bijtreden, dat Bowie vanaf Black Tie White Noise terug qua inspiratie op het goede spoor zat, wat uiteindelijk plaat na plaat in een - naar mijn onbescheiden mening - artistiek opwaartse spiraal terecht kwam tot de uiteindelijk zéér sterke Reality plaat, nu ook helaas al van 2003 daterend.
Maar na deze Let's Dance, die met wat goede wil, nog redelijk genoemd kan worden, zou het enkel nog slappere kost worden; Tonight, met daarop dat vreselijke duet met Tina Turner - meliger is haast ondenkbaar - en het clinisch dode Blue Jean, maar vooral de plaat daarnà; Never Let Me Down, die was schreeuwlelijk en ongehoord slecht. De titel impliceerde al dat hij zich daar maar al te best van bewust was, maar ja, Bowie concentreerde zich in die periode al te erg op een filmcarriëre die nooit echt van de grond kwam, ondanks zijn schitterende prestatie in Merry Christmas Mr. Lawrence.
Ik vind daarom Scary Monsters zijn laatste goede plaat uit de seventies (al is ze uit 1980)!!, maar niet zomaar tout court zijn laatste goede plaat.
De laatste 4 studio platen zijn volgens mij méér dan de moeite en moeten echt niet veel onderdoen voor zijn zeventiger jaren werk.
En deze Bowie fan, die vreest dat Bowie nu wel definitief met pensioen is gegaan, die houdt nog een sprankeltje hoop over dat zijn held, nou ja, één zijner muzikale helden, toch nog met nieuw werk mag op de proppen komen, maar ik vrees dat dit pure wishfull thinking zal zijn.