David Bowie - Let's Dance (1983)

Als je nou wat van Bowie wilt en je kijkt op Musicmeter, dan zou je niet dit album nemen, gezien de lage score. Echter: hier op MM wordt vooral geredeneerd vanuit Bowie's muziek uit de jaren '70. Dit album was iets nieuws voor Bowie: minder rock, meer pop en vooral meer... je begrijpt het al? (dance)

Ik was 16 toen dit album uitkwam en wij waren daar toen en ik nu nog steeds erg enthousiast over. Als je Bowie's voorgeschiedenis vergeet en dit album op zich bekijkt, dan zit het gewoonweg erg goed in elkaar. Het klinkt heerlijk weg en er staan ook nog eens een paar ijzersterke tracks op dit album. Voorop natuurlijk het absoluut briljante Let's Dance, maar ook Modern Girl, China Girl en Cat People zijn erg goed.

Kortom: vooral doen dit album, lekker opzetten en let's dance!

Ik vind het album Let' s Dance zo slecht nog niet. Juist de belangrijkste singles van dit album, Let' s Dance en China Girl, vind ik het minst interessant. Verder kent het album een heel zomerse sfeer en vind ik nummers als Cat People, de cover Criminal World en Without You, prachtig. Het "probleem" destijds was meer het nieuwe imago van Bowie dan de nummers. Bowie was mainstream geworden.

Deze maar weer eens gedraaid. Het was een van mijn eerste Bowie's, maar ben er nooit echt fan van geweest. Doe mij ook maar het jaren '70 werk, zoals zovelen...

Maar eigenlijk is het toch wel een puike popplaat zonder al te veel pretenties. De eerste drie nummers zijn geweldig en ook Ricochet en Catpeople zijn goed (al vind ik de originele versie van laatstgenoemde nog beter) en dan heb je al 5 van de 8 nummers gehad. Punten verliezen doet dit album op Without You, Criminal World en het matige Shake It. Nummers die me eigenlijk helemaal niets doen.

Nu eens zien hoe lang het duurt voordat ik me aan Tonight durf te wagen.

Waarom is men over het algemeen zo negatief over Let’s Dance.
Ik hoor hier juist een frisse herboren David Bowie.
Verslavingsdrang overwonnen.
Weer zin om te feesten.
Dit keer met een glaasje Sinas.
Omdat hij de BOB is.
Voetjes van de vloer.
Bewegen maar.

Een swingend eindproduct.
Wilde jaren achter zich gelaten.
Grijs aan het worden bij de slapen.
Geen onnodige camouflage.
Laat de rimpels zichtbaar.
Trots op de bereikte leeftijd.
Geef toe.
Qua uiterlijk heeft hij er nog niet zo goed er uit gezien.
De junk is een gentlemen geworden.
Dat straalt Let’s Dance uit.

Opnieuw vlinders in de buik bij Modern Love.
Omdat deze gevoelens het lichaam weer kunnen bereiken.
Weg is het gepantserde schild.
Waar de coke zich achter verschool.
Als een vluchtende veldheer.

Natuurlijk is de versie van China Girl minder dan die van Iggy Pop.
Gezongen vanuit een andere invalshoek.
De verboden clip.
Zichtbaar jeukende zandkorrels in een naakte bilnaad.
Bowie die er wel pap van lust.
Eindelijk weer aan het genieten van het leven.
Via geoorloofde natuurlijke genotsmiddelen.

Muzikaal zijn de volgende jaren dan minder bijzonder.
Duidelijk is dat hij het rustiger aan doet.
Ontbreken van drugs zal er invloed op hebben.
Het witte poeder wekte rusteloosheid op.
Genoeg energie om in de studio rond te hangen.
Terwijl het lichaam gesloopt werd.
Tijd nodig om te herstellen.

Hoe ironisch is het dan dat hij juist nu bleef scoren.
Stadions bleef vullen.
Ondanks een ongemotiveerde indruk.
18 augustus 1990 was ik er getuige van.
Zangpartijen zingen; vervolgens zittend een volgende Marlboro.
Geen contact met het publiek.
Voorprogramma Kim Wilde die alles goed maakte.
Die wilde namelijk wel.
Deed haar naam eer aan.

LET'S DANCE 1983

Culture Club, Wham!, Kajagoogoo, Duran Duran, Spandau Ballet en dan plots David Bowie.
1983 was het jaar van de Britse revival ... 20 jaar na de Beatles heroverden ze de US charts.
Dat David Bowie zich daartussen eigentijds een plaats wist op te eisen is sterk.

De enige andere artiest die in 1983 drie top 3 singles
in de Benelux kon voorleggen heette Michael Jackson.

Let's Dance, China Girl en Modern Love waren tegelijk dansbaar, exotisch en modern.
En met Cat People, een soundtrack hitje uit 1982 en Without You telt het album 5 singles.

Maar Bowie speelt het gewiekst, want de singles duren een pak langer in hun albumversie.
Op die manier hoef je maar 8 tracks te lijsten en dat kost minder zweet, bloed en tranen.
Een truc die disco acts in de 70s al toepasten: Chic, om maar een naam te noemen.

Nile Rodgers heeft dan ook de productionele hand in Bowies hitalbum.
En de singles knallen meteen door de luidsprekers. Ook een kneepje van het vak
om het album te starten met de vier singles, al brak het kalmere Without You geen potten.
Maar na die drie hits is de luisteraar mild ten opzichte van het zwakste nummer van de plaat.

En dan kan het op de achterkant alleen maar beter worden natuurlijk.
Maar Ricochet doet me aan het derde album van Duran Duran denken.
Ongeïnspireerd nummer dat voorbij stuitert met hier en daar een blazer.

Criminal World is wat puntiger, maar mist power in het refrein.
Gelukkig zijn er de blazers weer die het nummer de nodige swing geven.

Naast Nile Rodgers kreeg Bowie voor zijn hitalbum ook een zetje van Giorgio Moroder.
Cat People (Putting Out Fire) verschijnt laattijdig op een Bowie elpee in een opgepoetste versie.
Als je rekent dat China Girl een paar jaar eerder met Iggy Pop geschreven werd en zowel
Criminal World als deze Cat People geen Bowie songs zijn, dan was hij met 5 nieuwe snel klaar.

Cat People is voor mij het beste nummer van de tweede plaathelft.
Het bezit niet de discodreun die je van Moroder zou verwachten, maar weet
integendeel behoorlijk avontuurlijk te rocken. Had ook van Tina Turner kunnen zijn.
Het vuur in de song komt uit de gitaar van de te vroeg gestorven Stevie Ray Vaughan.

Shake It zit ritmisch erg dicht op Let's Dance en mag daarom muzikaal
gezien worden als een soort reprise, een song die de eerste plaathelft oprakelt.

De vier sterren zijn licht gevleid, maar de drie tophits zijn dan ook onweerstaanbaar.
Met die spannende gitaarlik in de intro van het puike Modern Love, het oriëntaalse China Girl
(waarbij de gitaar zich als een geile tong in je oor kronkelt) en de nummer 1 kanjer Let's Dance,
die op het album vakkundig wordt omgesmeed tot een dansfeest van 7 minuten en 37 seconden.

David mag blij zijn dat hij de juiste vrienden koos.
De kameleon overleefde zo probleemloos de jaren 80.

In de jaren '80 eigenlijk vooral Bowie-liefhebber geworden door de hits die te vinden zijn op dit album. De grote zus van een jeugdvriendje had dit album en regelmatig haalden we die uit de kast en legde het op de platenspeler.
Die hits waren natuurlijk onverwoestbare stampers uit die tijd. De Bowie van de jaren '70 zei ons niet zo heel veel met uitzondering van de bekende hits natuurlijk.

Toen ik eenmaal de rest van de discografie ben gaan ontdekken pakte dit slecht uit voor Let's Dance. Buiten nummers als Modern Love, China Girl, Let's Dance en Cat People waren die andere vier maar matig.
Commercieel, glad geluid, blablabla... het was ook wel makkelijk om elkaar een beetje na te praten natuurlijk.

Nu ik het album zo weer eens terug hoor moet ik toegeven dat het zo slecht allemaal niet is. Vier nummers behoorlijk goed is gewoon al de helft van het album en die andere vier scoren toch zeker geen zware onvoldoende; sterker nog ze zijn best lekker.
Ik vrees dat ik me wat makkelijk heb mee laten slepen door alle wat negatieve sentimenten rondom deze plaat. Ik moet veel meer kijken naar hoe dit album in mijn tienerjaren viel: het 13-jarige kereltje dat net volop de muziek was ingedoken dacht toch echt anders over deze LP.
En nu na 30 jaar bij alweer een nieuwe luisterbeurt moet ik concluderen dat Let's Dance gewoon een heerlijk popalbum is en denkt deze inmiddels 43-jarige er gewoon net zo over als 30 jaar terug.

Net als degene boven mij vind ik de eerst 3 nummers erg goed, het middenstuk vind ik erg matig. Het nummer Criminal World mag er wel zeker wezen. Al met al een redelijke plaat, het klinkt wel allemaal erg commercieel. Ik heb deze plaat en The Next Day, dat zijn de enige platen van Bowie die ik in mijn bezit heb, maar volgens mij heeft hij nog veel mooiere dingen gemaakt, ik ga me zeker meer verdiepen in zijn repertoire. Voor nu *3.5

Wat mij betreft zondermeer het meest toegankelijke album van Bowie. De drie hits die tegelijkertijd de eerste drie nummers van de plaat zijn vind ik meteen ook de beste songs. 'Cat people' vind ik ook een sterk nummer. De overige nummers vind ik minder maar niet slecht. De hele plaat ademt een warme sound en maakt het tot een luisterrijk album.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

1983, ik was als Doe Maar liefhebber van 11 net de muziek en de top 40 aan het ontdekken. De wereld van muziek werd langzaam breder. Ik hoorde Let's dance, en later China girl van Bowie, en was verkocht. Wat een stem, wat een persoonlijkheid! Ik had geen idee dat deze man al een hele rits top platen achter zich had, en in feite werd verguisd door de aanhang van die periode om wat hij nu uitbracht. Week in, week uit heb ik bij de lokale platenzaak voor het raam gestaard naar de geblondeerde haardos van Bowie op de hoes. Ooit zal ik die plaat in handen hebben, en mee naar huis nemen. Ik kan nu wel verklappen dat dat na lang sparen ook is gelukt!

De man had een donkere, moeilijke periode achter de rug, en koos het commerciele, lichtere pad. Hij ging met zijn tijd mee. Zocht de juiste poppetjes (http://www.musicmeter.nl/artist/24523) op voor op de juiste plek, en daar was Let's dance. Iets waar hij jaren later om werd geprezen, vernieuwing, niet blijven hangen in oude successen, durven te veranderen, en schijt aan de standaard te hebben. Nu, ruim 30 jaar later lees ik nog steeds zure commentaren over deze periode. Dit is mijn kennismaking met de man, en ik kan mezelf gelukkig noemen, want ik had een verleden waar ik in kon duiken, en een toekomst waar ook nog veel moois zou uitkomen. Dat Bowie iets bijzonders had zag ik als 11 jarig ventje al wel, maar hoe bijzonder hij was ontdekte ik pas vele jaren later.

1.Modern Love (4:48)
Voor mij als klein ventje was dit al een heerlijk nummer. Lekker opzwepend ritme, mooie saxofoon, en het intro, wat een interessant geluid. Absoluut een erg goed en hitgevoelig nummer. Als opener erg geschikt, want de interesse is wat mij betreft meteen gewekt. Ik hoor het na ruim 30 jaar nog steeds erg graag!

2.China Girl (5:33)
Weer zo'n magisch intro. Dit nummer trok destijds mijn aandacht, en Bowie zat daarna in mijn systeem. Bowie zingt met een mooie lage stem. Knappe productie van Nile Rodgers. Typische 80's sound, ik geniet er van! Geschreven in '77 met Iggy Pop . Hij nam het op voor zijn album Iggy Pop - The Idiot (1977). Soms zie ik dat deze versie een cover wordt genoemd, maar de mannen schreven het samen, dus dit is gewoon de versie van Bowie voor mij. En Bowie maakt het nummer vele malen beter dan Iggy dat deed wat mij betreft. Stevie Ray Vaughan speelt een magisch potje gitaar. De versie op dit album is langer dan de single versie, en dus ook nog een stuk interessanter. Als jochie vond ik dat dit nummer leek op Doe iets van Frank Boeijen Groep. inmiddels weet ik wel beter, en moet dat andersom zijn natuurlijk. Recent hoorde ik hem nog zeggen bij DWDD dat hij en de band enorm waren geinspireerd door dit album, dat was na al die jaren de bevestiging voor mijn gevoel. China girl is voor mij het hoogtepunt van het album.

3.Let's Dance (7:37)
Nog zo'n enorm lekkere 80's knaller. Wat een mooi ritme, wat een magische zang, wat een hit! Nile Rodgers was in deze jaren de hitmaker bij uitstek, en dit nummer laat horen waarom. De versie op dit album is de 12 inch versie, en ik ben blij dat deze erop staat. Ook hier geldt dat deze vele malen beter is dan de single versie. Dit zijn nummers die je al hoort sinds je jeugd, en nooit gaan vervelen.

4.Without You (3:09)
Dit nummer is in Nederland ook een single geweest, maar heeft logischerwijs niet zo veel gedaan. Vergeleken met de 3 voorgangers is dit niet zo'n sterk nummer, zeker niet voor in de top 40. Het kabbelt wat voort, en blijft treed niet zo enorm op de voorgrond. Deze song mist het charisma van zijn 3 voorgangers. Kant A sluit dus wat lafjes af.

5.Ricochet (5:13)
Het nummer begint wat oppervlakkig, maar als het refrein inzet wordt mijn interesse ineens wel gewekt. Een andere gitaar sound, hetzelfde ritme, toch een enorm verschil. Het ritme maakt het nummer tot een interessant geheel. Het is een vreemd nummer, met gesproken teksten tussendoor (samples denk ik) en rare geluidjes. En toch blijft het boeien. De blazerssectie aan het eind geeft er een swingende sound aan.

6.Criminal World (4:24)
Dit intro (Stevie Ray Vaughan) lijkt een rechtstreekse kopie van China Girl. Ik ken het origineel niet (dit is een cover van Metro - Metro (1976) maar als dat gitaar loopje indentiek is, is China Girl wellicht daardoor geïnspireerd. De bas en gitaar maken de song heel erg genietbaar.

7.Cat People (Putting Out Fire) (5:09)
Deze track heeft een enorm 80's sausje. Lekker achterhaald inmiddels, maar ik vind het mooi. Bowie zingt erg laag tot aan het refrein. Wederom erg mooi gitaarspel. Ook voor dit nummer is geen lullige gast artiest ingehuurd: Giorgio Moroder. Ik ken de man van zijn elektronische snufjes en nummers, maar kan niet direct horen wat zijn bijdrage is (behalve het schrijven ervan) muzikaal gezien. Sterkste track van kant b wat mij betreft.

8.Shake It (3:50)
Dit nummer refereert wat mij betreft qua ritme weer naar Let's dance. Het is een wat huppelig nummer. Niet slecht, maar ook geen gigantische hoogvlieger.

Gitarist Stevie Ray Vaughan en producer Nile Rodgers en nog vele andere artiesten die hier aan mee gewerkt hebben maken dit samen met de meester Bowie tot een boeiend album. De plaat start met 3 enorme knallers die de lat heel erg hoog leggen. Ondanks dat het verolg echt niet slecht is of tegenvalt, wordt het niveau van de start niet meer gehaald. Wellicht had een andere verdeling van de songs de lp wat memorabeler kunnen maken, maar de heren wisten natuurlijk ook niet van te voren dat die 3 songs grote hits zouden worden. Nu is het beste kruit wel verschoten met de start. Desondanks toch een welkome kennismaking met het fenomeen Bowie voor mij.

Jaren en jaren niet meer in de cd-speler gestopt... Waarom eigenlijk niet? Tja die jaren 80 Bowie is toch wel minder en dan helemaal die met die enorm vervelende hit Let's Dance er op.

Dan gaat er ineens iemand dood en voel ik me ineens erg betrokken bij de net overleden artiest. Zijn oeuvre komt volledig uit de kast en krijgt een prominente plek in de huiskamer, de kaartjes voor de tentoonstelling worden besteld en het weinige ontbrekende werk aangeschaft. Als eerste stortte ik mij op de bekende meesterwerken uit de jaren '70. Mijn (iedereens?) favoriete periode. Terwijl je het al wist besef je toch nog meer dat Low, Aladdin Sane en Station to Station fantastische platen zijn. De nieuwe plaat Blackstar gaat steeds meer rondjes maken en krijgt de titel modern meesterwerk en dan zoek je ook het wisselvallige jaren '90 en iets later materiaal op. Heathen blijkt zich toch wel te kunnen meten met het gouwe ouwe werk en Black Tie White Noise is toch echt maar zozo.

Dan kom je uiteindelijk toch bij de jaren 80 uit. Op zich mijn favoriete periode maar niet wat Bowie betreft. Uiteraard heeft hij ook fantastische liedjes (Scary Monsters (And Super Creeps)!) in die periode maar een heel album? Met bijna een beetje tegenzin toch ook maar weer eens aan deze plaat gewaagd en niet 1 keer, nee nu drie keer achter elkaar en wat is er aan de hand? Het is ineens een goede plaat geworden, dat kan toch niet? Van de kwaliteit van Modern Love was ik volledig op de hoogte en China Girl is toch eigenlijk ook wel een prima nummer. Van de titelsong moet ik nog steeds niet veel hebben. De (langere) albumversie is wel beter dan de single versie maar nog steeds niet alles. Shake It maakt bij mij ook weinig los, toch iets te makkelijk of zoiets maar Ricochet, Criminal World en Cat People (Putting Out Fire) zijn gewoon goed. Niet wel aardig maar gewoon echt goed!

Mijn 3* moet omhoog! Maar een 4* is ook weer zowat dus ik rond het af op een 3,5* al doet een niet bestaande 3,75* meer recht aan de plaat. Op dit moment rond ik dus naar beneden af, dat het in de toekomst anders gaat worden sluit ik niet uit maar dat zie ik dan wel weer.

Bowie, ja zelfs Bowie, moest met zijn tijd meegaan. Nu zeg ik het helemaal verkeerd natuurlijk. David Bowie was een trendsetter, geen trendvolger. Maar kennelijk was het de man niet ontgaan dat hij een plek op de dansvloer nodig had, wilde hij nog even mee kunnen. Ook de kids zouden hem kennen.

Niet toevallig staan de drie dikke dans-hits waarmee de discovloer werd aangeveegd, hier vooraan in het rijtje. Alsof het een verzamelaar betreft. Verderop het album wordt het naar mijn mening (ook tekstueel) interessanter: Ricochet, Criminal World. Meer rock in Cat People en tot slot toch weer een dansbare: Shake It.

De onvermijdelijke knieval voor de commercie? Dat is de vraag die hier opdoemt. En hoe zwaar moeten we daar dan over vallen. Vanwege de titel en het concept moet ik toch de vraag bevestigend beantwoorden. Bowie ging hier voor succes, niet om zijn diepste artistieke gedrevenheid lucht te geven. En dat deden er meer in 1983.

Een plaat waar je indertijd op feestjes niet omheen kon, net als Purple rain, Born in the USA, Thriller en Like a virgin, om ze maar even te noemen in de volgorde waarin ik ze kon (en kan) waarderen. En waar zou déze plaat in die opsomming ergens staan? Wel, tussen de eerste en de tweede, want hoewel ik Bowie in het algemeen hoger aansla dan Prince is Purple rain voor mij een *****-meesterwerk terwijl Let's dance een sluwe en knap gemaakte maar ook gevoelloze en oppervlakkige plaat is. Het drumgeluid is gelukkig niet zo gedateerd als bij veel tijdgenoten (ja, zéker ook bij Prince) maar wel vreselijk rechttoe-rechtaan, de composities zijn uitermate simpel (Without you, Shake it, jongens toch) en de teksten trekken grotendeels op niets. Nile Rodgers zorgt er voor dat alles klinkt als een klok, maar wat mij betreft maken alleen de furieuze riffs en solo's van de SRV-man en sommige baspartijen (China girl, Criminal world) de plaat de moeite waard, en pas bij het ingetogen swingende Criminal world en vooral de gemene remake van Cat people ga ik recht overeind zitten. De lelijke hoes maakt het geheel àf, maar op de verkeerde manier.

Bowie heeft zelf in een interview laten vallen dat (toen hij op de periode terug keek) Let's Dance niet z'n favoriet was om te doen. Was allemaal te braafjes. Was meer een idee van producers.
Hetzelfde verhaal met KISS en hun mega Disco hit "I was made for loving you".
Ik heb de cd van bij het vlaamse magazine Dag Allemaal voor hun 20 jarig bestaan.
20 jaar Dag Allemaal - De Sterren Van De Jaren 80
Die is wel de versie zonder het knalnummer Under Pressure met Queen