R.E.M. - Out of Time (1991)

Dit was commercieel een groot succes. Tegenwoordig luister ik dit album zelden, het verveelt namelijk veel sneller dan de andere R.E.M. albums.

Of het nu een "klassieker" is of niet - kan me eigenlijk geen barst schelen

Hier ligt het eigenlijke startpunt van mijn popmuziek-liefde. Begon ik eigenlijk "bewust" te luisteren naar popmuziek.

De woensdagmiddag keek ik naar Hans Otten en z'n top 30. De man mompelde iets in de trant van: "nieuwe binnenkomer" en zei iets van een leuke clip.

Vervolgens hoorde ik één van de mooiste nummers die ik tot dan toe had gehoord. Heel vrolijk (die mandoline!) en toch een tikje bedremmeld.

De dag erna liep ik enthousiast te kwebbelen (sjonge, sjonge - ik kan een stukje ouwehoeren - maar dat hadden jullie waarschijnlijk al door ! ) op de speelplaats over dat liedje van die "Amerikaanse groep".

Iedere week kreeg ik van m'n opa twintig frankskes - die had ik opgespaard om één of andere Lego-bouwdoos te kopen.

Die interesseerde me niet meer, met m'n spaargeld (al dat kleingeld!) naar de platenboer gewandeld en na een lange zoektocht de cd gekocht.

Da's dus nu dertien jaar geleden - ik ken ze nu van a tot z en omgekeerd en ze heeft me nog geen moment verveeld (zelfs niet KRS-One, herman ).

Mooie plaat ja, hoewel ik juist de KRS-One combinatie minder vind.

Evenals het (in mijn ogen dan) hemeltergende Shiny happy People. Helaas wordt het nu nog steeds regelmatig gedraaid en dat leidt onherroepelijk tot het uitzetten van de radio, en dat doe ik niet snel. R.E.M op een soort van B-52's toer of zo Vreselijk.

Ja - ik hoor dat wel vaker, mensen die dat nummer verafschuwen. Ik vind het echter een prachtig, vrolijk nummer - misschien heeft m'n zwaar tekenfilm-verleden er wel iets met te maken

Dat nummer is zo vrolijk en blij, dat ik het moeilijk vind het te geloven dat het niet cynisch bedoeld is.

Ik zei toch: "tekenfilm"?

Ik geloof dat ze er zelf ook niet zo trots op zijn. Peter Buck heeft ooit iets gezegd in de trant van: "We hopen niet dat REM vooral bekend blijft als de makers van Shiny Happy People - de Beatles willen toch ook niet herinnerd worden vanwege Yellow Submarine?"

Ben 3 februari naar R.E.M in Ahoy geweest! Ik vond het echt supergaaf!! De recensies waren vreemd genoeg erg negatief!

Maar ik heb genoten, en 7000 andere fans ook! En tjah, Losing My Religion blijft gewoon 1 van de mooiste nummers ooit gemaakt!

Beetje een REM dag, na Green dan nu maar Out Of Time.

1. Radio Song. 'Check it out: What are you saying, what are you playing? Who are you obeing, day out and day in?'. Nog altijd mijn favoriete rapnummer aller tijden . Erg catchy, een superopening.

2. Losing My Religion. Over het algemeen hoor je die-hard fans van bepaalde bands altijd zeggen dat de grootste hit eigenlijk een van de minste nummers is. Dat hoor je mij bij REM niet zeggen, Losing My Religion is tekstueel en muzikaal zo'n beetje het beste wat ooit is uitgebracht. Naar mijn mening dan, uiteraard. Zo'n nummer waar je 14 jaar (ouch!) na dato nog niet over uit bent waar het over gaat. Mysterieus. En dan zingen ze ook nog 'Consider this the hint of the century'. Jaja

3. Low. Nog zo'n favorietje. De depressie straalt er vanaf (alleen de titel al). 'I skipped the part about love... It seems so shallow and low'. Maar de schoonheid van het nummer overschaduwd feitelijk dat negatieve.

4. Near Wild Heaven. Perfect nummertje voor Mills. Catchy refreintje. Verder weinig aan de hand.

5. Endgame. Instrumentaal tussendoortje. Niet onprettig.

6. Shiny Happy People. Tja, is het nou gespeelde vrolijkheid of niet? Anyway, een van de mindere nummers blijft het wel.

7. Belong. Love it or hate it nummer. Ik doe het eerste. Waar het precies over gaat is eigenlijk niet eens zo belangrijk, wat een sfeer spat er van dit nummer af. Zo'n nummer dat eigenlijk nooit hoort te eindigen.

8. Half A World Away. Oftewel Near Wild Heaven deel 2, maar dan weer met Stipe als zanger. Leuk, catchy, weinig aan de hand.

9. Texarkana. Een beetje een filler. Een van de mindere nummers IMO.

10. Country Feedback. Schit-te-rend. Wat een sfeernummer. Het hartzeer is zo pijnlijk. Als Stipe 'I need this' uitschreeuwt kan ik wel janken.

11. Me In Honey. De B52's (ben de naam van de zangeres vergeten) komen na Shiny Happy People een 2e keer voorbij, maar van mij hadden ze thuis mogen blijven. Een slecht nummer kun je het niet noemen, maar het is me iets te poppy.

Eindoordeel: 4,5 sterren, met name voor het perfecte begin.

Grappig, ik vind Texarkana juist een van de betere nummers. Met Low en Country Feedback.

Dat heb ik nou (echt waar!) nog nooit eerder gehoord
Straks zeg je nog dat star me kitten je favoriet van Automatic is...

Nee, Star Me Kitten vind ik wel het minste nummer van Automatic. Maar misschien ook verrassend: Everybody Hurts vind ik ook niet veel aan.

Niet veel aan zou voor mij teveel gezegd zijn, maar er staan idd veel betere op. Zal binnenkort eens proberen bij Automatic een review te schrijven. Het zal lastig worden, want wel 100 dingen komen in me op als ik er alleen al aan denk

Ja, ik moet daar ook nog 's een lange reactie schrijven. REM was vroeger echt mijn favoriete band (tussen zegmaar 1994 en 1997) met de Smashing Pumpkins en Pulp (dat was een heilige drie-eenheid). Op mijn 16de had ik de hele collectie compleet volgens mij.

Shiny Happy People behoort ook tot mijn meest irritante nummers van R.E.M.
Hoe komt het toch dat velen dit over het algemeen ook vinden ?
Zo slecht is het nummer toch niet echt ? Of wel ?
Voor mij is het het enige zapmoment op deze cd.

aERodynamIC schreef:
Shiny Happy People behoort ook tot mijn meest irritante nummers van R.E.M.
____________________________________________________

Ik hoor dat dus ook heel vaak, maar vind het absoluut niet hun slechtste, ik vind het zelfs een van hun vrolijkste songs. Omdat de song dus niet ligt in hetgeen wat ze "normaal" maken, word deze vaak afgekraakt. Ik kreeg in de tijd dat ik nog DJ was de hele dansvloer plat met dit nummer (en dat was niet 14 jaar geleden...) Maar blijkbaar dachten de bandleden er zelf ook zo over (of moet ik de platenfirma zeggen?) want het nummer is NIET terug te vinden op hun verzamelaar van een aantal jaren terug. Terwijl dit nummer in Nederland de op 2 na grootste hit is geweest en in Engeland zelfs hun 1 na grootste hit is geweest. Okee, okee, hitlijsten zeggen zeker niet alles, maar toen ik de verzamelaar zag, miste ik het nummer gelijk. Ach, laat iedereen maar lekker vinden wat ze vinden, ik geniet er toch wel van!

Hier een medestander. Ik snap nooit wat er nu zo vreselijk aan is, het is gewoon een goed popliedje

Ik sluit me erbij aan, helemaal niks mis met dat liedje.

Er is misschien niets mis met Shiny Happy People, maar wel met deze cd. In tegenstelling tot de andere albums van REM, vormen deze liedjes imho geen consistent geheel. Niet muzikaal en niet qua sfeer. Mooie deprinummers als Low en Country feedback naast Shiny happy people. Rap, gefrobel en hartverscheurende country naast elkaar, dat werkt volgens mij niet. Als losse nummers best te pruimen, maar niet als geheel.

Grappig, dat vond ik aanvankelijk ook. Maar nu vormt de CD voor mij wél een geheel. Misschien komt 't alleen maar door gewenning, maar zo ervaar ik 't inmiddels al heel lang.

wij hadden in het 6de leerjaar dit cassetje altijd op liggen in de pauze, hehe da was rock in diene tijd!

heh

en Genesis - I Can Dance http://www.musicmeter.nl/?album=4351 was ook in die tijd, en Milli Vanilli http://www.musicmeter.nl/?album=4307

mooie tijden van meer dan 10jaar geleden, hoh meer zelfs

't Was mijn eerste R.E.M.-cd en ik mag hem nog steeds wel graag horen, al is hij reeds lang door Automatic for the people en sinds wat korter ook door New adventures in hi-fi voorbijgestreefd. Losing my religion ís wel heel goed, maar meer dan dat toch te grijsgedraaid. Verder heeft de plaat een zeer lekkere flow, maar weinig echt opvallende nummers, vind ik. Shiny happy people en Texarkana zijn relatief iets zwakker (maar nog altijd wel gewoon goed). Me in honey vind ik een echte uitschieter, een van de mooiste nummers die ze gemaakt hebben. Over-all 4*

Dit was het eerste album dat ik op CD kocht, terwijl ik toen nog niet eens een CD-speler had. Moest ik bij m''n zus gaan luisteren!

Radio song is een heerlijke opening en Losing my religion een bijna perfecte single.

Maar Low en Country feedback vind ik echt van een uitzonderlijk niveau. De spanning en intensiteit in beide nummers grijpt naar de keel. Het beste dat REM gemaakt heeft.

De rest luistert lekker weg.

Toen ik Losing my Religion voor het eerst op de radio hoorde, bij de Avondspits, moest ik mijn auto even aan de kant van de weg zetten. Overweldigend. Dit was een ervaring uit de categorie: waar was jij toen........
N.a.v. van Losing my Religion uiteraard Out of Time gekocht. En ik begreep er helemaal niets meer van. Hoe kon zo´n mooi liedje tussen zoveel troep staan? Maar ik liet me niet kennen en ben het album blijven luisteren. Om tot de conclusie te komen, dat dit één van de mindere albums van REM is. Met name vanwege die hoogst irritante liedjes met dat mokkel van de B-52´s. Op een paar uitzonderingen na, zoals Country Feedback, Belong en Low (en Losing my Religion) staan er geen juweeltjes op dit album. Voor REM begrippen een té mager resultaat.

Ahum, mokkel van B-52's??? Het nummer Me In Honey vind ik toevallig een van de leukere van deze cd. Maar goed, ik ben R.E.M. fan vam het eerste uur, alles wat ze gemaakt hebben vind ik gewoon steengoed. Losing My Religion kan ik vanwege teveel draaien nu het minst aanhoren, noem je R.E.M., dan zegt 95% Losing My Religion... Please zeg...

Twee dingen: - ik hoor niet bij die 95%. Ik gaf alleen aan wat de impact was van Losing my Religion.
- Ik vind REM een hele goede band, maar niet steengoed, omdat er te veel " mindere" liedjes zijn gemaakt. Ik ken geen artiesten of bands die 100% toppers maken, maar ik beschouw sommige bands wel als steengoed.
Mijn verzameling REM stopt echt niet bij dit ene album. Ik vind dit alleen over het algemeen één van hun mindere. Vandaar mijn slotzin: voor REM begrippen een té mager resultaat.

Enfin, jij mag het als te mager resultaat vinden, maar ben ik het dus niet mee eens. Respecteer je mening, begrijp me niet verkeerd!! Waarschijnlijk omdat dit album voor mij speciaal is. Was mijn eerste aanraking met R.E.M. en toen ik dit leerde kennen alle albums van wat ze voor dit album hebben gemaakt aangeschaft. Dit is veruit hun meest commerciele album, I know, maar vind elke compositie sterk gemaakt. Wat is jouw favoriet van R.E.M. dan? Ben ik nu wel benieuwd naar...

Het beste album van R.E.M. is zonder enige twijfel Green.

Dat is ook mijn eerste kennismaking met REM, en ook ik heb er dierbare herinneringen bij, waarvan ik je de details zal besparen. Maar ik kom aan 5 á 6 echt goeie nummers op dit album, en ik vind een score van ca. 50% REM-onwaardig.
De beste van REM vind ik Green, op de voet gevolgd door Automatic for the People. Hier staan m.i. ook mindere liedjes op, maar komen op een hogere totaalscore uit dan Out of Time.
Mij boeit het overigens totaal niet of een album wel of niet commercieel is. Als ik het goed vind, vind ik het goed. Als ik daarin de enige ben (of één van de weinigen), so be it. Vinden tien miljoen anderen het ook, vind ik het ook best. Ik probeer trouwens niet om een Zaankanter te overtuigen, want ik weet dat dat toch niet lukt. Ik werk in Zaandam, dus heb er dagelijks mee te maken.
P.S.: dit laatste is sarcastisch bedoeld.

Met het 'mokkel van de B52's' ben ik het ook niet zo direct eens. Shiny happy people is niet direct een hoogtepunt, maar Me in honey staat wel in mijn top 3 favoriete R.E.M. nummers (heb ooit eens een top 25 gemaakt, wil hem wel helemaal plaatsen, maar daar moeten we misschien eens een apart topic over maken).