R.E.M. - Out of Time (1991)

hm de naam Kate Pierson viel al even... Me In Honey staat beslist in mijn topvijf van R.E.M.-nummers

Prachtig hoe zowel Stipe als Pierson zingen in dit nummer. Heerlijke meeschreeuwplaat!

*Gaat Me In Honey opzetten*

Grappig, vind Me In Honey juist een van de minder nummers, samen met Low en Belong.

leuke cd, niks bijzonders. 3.0

dit was het eerste album dat ik kocht en ik vond het een leuk album ben daarna gelijk door gaan sparen voor meer van R.E.M. Ik had dit album 4 sterren gegeven, want ik ervaar het altijd als een goed album, maar nu ik em na een lange tijd weer eens gelusterd heb vind ik het eigenlijk een erg wisselvallige plaat. Radio song is wel leuk, losing my religion valt onder de categorie sufgedraaid, low is een uitstekend nummer, maar daarna valt er niet veel boeiends meer te beleven. Shiny happy people is gewoon irritant kan ik echt niets aan vinden. Coutry feedback is wel weer leuk.
van 4 naar 3 sterren, omdat low een erg goed nummer is.

Niet geheel akkoord, maar ja, smaken verschillen wel eens;
Ik vind de opvolger AUTOMATIC FOR THE PEOPLE stukken interessanter en uitgebalanceerder, dat wel;
Maar Losing My Religion blijft - hoe stukgedraaid ook - een uitstekende song (probeer er altijd naar te luisteren alsof ik het voor het eerst hoor !), Low is supergoed en ik vind Shiny Happy People nèt één van hun leukste (al vinden zij dat blijkbaar niet omdat ze de videoclip niet eens op hun best of DVD wilden zetten, de lafaards !)
Maar ja, zoals gezegd, smaken verschillen, vind dit plaatje toch een 4 sterren waard, want nà Shiny Happy People gebeurt er nog héél wat leuks op deze plaat ; Half A World Away en Country Feedback vind ik dan weer topklasse !

Maar kan je commentaar wèl begrijpen hoor !

Van wat ik van REM ken, vind ik dit het beste, ook beter dan automatic for the people. Heel mooie, toegankelijke, lichtvoetige, zomerse melodieën. Ik heb Losing my religion eigenlijk altijd een matig nummer gevonden die een clou miste en ik vind op het album veel betere nummers zoals radio song, low, near wild heaven en zeker ook de duetten met kate pierson.
4,5*

misschien wel de beste van r.e.m. , voor mij toch en vooral het meesterlijke ' country feedback ' en ook ' low ' kan er maar niet genoeg van krijgen

zeer sterk album

Low was voor mij ook wel de verrassing van dit album. Meesterlijk; misschien wel een van hun beste nummers.

met dit album heb ik nooit echt voeling gehad en volgens mij zal het ook niet meer gebeuren. natuurlijk is dit heel wat beter dan zoveel 'crap' die er bestaat. later bewees REM dat ze heel wat beter konden

suffe plaat, die ze ook een nog suffere fanschare opleverde. hun verdiende loon als je het mij vraagt.

losing my religion is natuurlijk een heel mooi nummer, dat we inmiddels heel vaak hebben moeten horen.... maar de rest van de plaat is simpelweg inferieur, met als absolute dieptepunten near wild heaven en shiny happy people

Document blijft mijn favoriete REM, maar ze hebben zich na deze plaat goed gerevancheerd met Automatic en New Adventures

Wat vind je van de twee laatste nummers hierop dix? Voor mij revancheren ze zich daar al voor het wisselende niveau van de rest van de plaat. Met Shiny Happy People an sich is trouwens ook niets mis. Het past alleen niet echt bij R.E.M.

Op dit album laten ze gewoon vrolijke pop horen, iets waar velen zich blijkbaar aan storen. Ik zie het als veelzijdigheid van de band. Het nummer Radio Song is daar ook een voorbeeld van. En het zijn allemaal nog verrekte lekkere popsongs ook. Ik zie trouwens dat hier nergens over Endgame wordt gerept, wel jammer, prachtig instrumentaal nummer.

voor het laatst in 1997 beluisterd
ik ga 'm een herkansing geven.

Dat lijkt me een mooie manier om het tienjarig jubileum van je Out Of Time-excommunicatie wat luister bij te zetten.

Out of time… oppervlakkig gezien heeft dit album heel wat elementen die een negatieve waardering in de hand werken (ik had er zelf maar 3,5 sterren aangegeven oorspronkelijk):
- de millon-selling album dat REM van ‘ favoriete alternatieve bandje’ recht in de mainstream catapulteerde
- een hitsingle die enerzijds alle aandacht naar zich toetrekt, en anderzijds wel volledig platgedraaid lijkt
- zowat de meest lelijke REM-hoes ooit
- gewoon het feit dat vanaf iets megapopulair wordt, er direct ook een tegenstroom op gang komt van mensen die dergelijke albums absoluut de grond moeten inboren
- en dan die verschrikkelijke opgewektheid, die shiny happy gumball-melodietjes

Tot je het album nog eens vastpakt, de cd in de lader schuift, je er rustig bij gaat zitten en elk nummer goed in je opneemt.

Het begint bloedmooi: knap helder gitaargerinkel en een klaarklinkende Stipe, een sterk refrein en een geslaagde combinatie met KRS One. Dit klinkt zuiver, open, opgewekt, ochtendfris misschien. Tot je ook de tekst wat laat bezinken, en het nummer nog aan extra gelaagdheid wint.

Wat daarna volgt is ruim bekend. Losing My Religion, de hit, de song. Telkens stel ik me hier de vraag bij: hoe is dit toch zo’n mega-hit geworden, wat is er zo special aan dit nummer? En ik weet het gewoon niet. Wellicht is dat ook het echt magische aan deze song: wie je ook bent, welke gemoedstoestand ook… losing my religion pakt je iedere keer. Als je vergelijkt met everybody hurts, dan is everybody hurts een mooie uplifting song voor als je down bent, maar ook niet echt iets meer dan dat. Losing My Religion is dat ook, en zo veel meer. Er zit een soort energie in het nummer die zo aanstekelijk werkt… onverklaarbaar.

Derde nummer en we zitten plots op een andere planeet. Low is een schitterend nummer, een ingetogen nummer dat zo op Automatic had gekunnen, alleen loopt het op dit album wat verloren tussen vrolijkheid, klaarheid en opgewektheid.

Near Wild Heaven: simpel, doeltreffend, opgewekt, hemelse samenzang, Mike Mills die het beste van zichzelf geeft. Het is simpele popmuziek, voor mij het voorbeeld van de opgewektheid & vrolijkheid die dit album algemeen lijkt uit te stralen… en dat is geen negatieve kritiek. Tweelingsbroertje Shiny Happy People is inderdaad heel shiny en heel happy, maar da’s ook een sterke song. De tongue-in-cheek humor & gekheid van REM ligt er dubbeldik op, maar dat is al altijd zo geweest, da’s voor mij net 1 van de pluspunten van REM (zie vroeger bvb superman op lifes rich pageant, strange op document, get up & stand op green…)

Endgame schiet dan weer een heel andere kant op. Moeilijk eigenlijk te beschrijven deze song. Lijkt wat opvulsel op dit album (als einde van kant A in de LP/MC tijd) maar alleenstaand is ook dit een ijzersterk nummer.

Na shiny happy people valt voor een pak mensen out of time wat stil, want je hebt alle singles achter de rug, en de rest wat nog volgt krijgt daardoor minder aandacht. En toch… Belong met de parlando-tekst is knap: easy meezingbaar & herkenbaar, maar tegelijkertijd speciaal en uniek.

Half a world away is ook miskend, maar enkel omdat dit een typisch REM-nummer is, en het daardoor wat gewoontjes uitvalt. Da’s het nadeel van een rijke songcatalogus te hebben, en zeker als een pak van die songs van hoogstaand niveau zijn. Zo’n typisch REM-pareltje, weggedoken tussen de plooien van een album… ‘life and how to live it’ of ‘letter never sent’ anyone?

Met Texarkana zitten we terug in de opgewekte onschuld/onschuldige opgewektheid. Een catchy gitaar-lick hier, wat Mike Mills vocals daar…

Komen we dan aan country feedback? Wat valt er daar over te zeggen buiten dat het een fan-tas-tisch ge-wel-dig steen-goed wereldnummer is. Melancholie, wijdse galmende gitaargeluiden, een soort country-feel maar dan treurige organische country. Het tegengestelde tot een simpele 1-2-3-4 ramones song, tot de trage 1-2-3-4 intro toe

Afsluiter me in honey heeft het wat moeilijk, omdat het country feedback moet volgen. En omdat het ook de gelaagdheid van country feedback of een aantal andere out of time songs niet heeft. Toch blijft ook dit een goeie song: stuwende gitaar-riff, Kate Pierson die het nummer mee naar een hoger niveau tilt.

Eindconclusie: een album met eigenlijk allemaal sterke nummers. En toch hou ik het op 3,5 sterren… waarom? Omdat als geheel dit album toch voor mij wat teleurstelt, het schiet teveel alle kanten uit. En omdat dit REM is, en ze betere albums gemaakt hebben dan dit. En omdat er voor mij ook wat schort aan de volgorde van de songs, maar da’s makkelijk achteraf gezegd, rekening houdend met alle singles & buzz errond.

Ideale tracklisting:
Kant A: country feedback – half a world away – losing my religion – radio song – endgame.
Kant B: shiny happy people – Texarkana – belong – low - me in honey – near wild heaven.

Cross-referenties:
- Richard Ashcroft met zijn solo-cd ‘alone with everybody’
- A-ha met ‘analogue’
- Johnny Cash met zijn reeks American recordings

Ik heb recentelijk de Green / Out Of Time / Automatic For The People-trilogie gekocht, nadat ik merkte dat ik m'n zelfgemaakte 'best of'-verzamelaar wel érg vaak opzette. Prima muziek. Het is toegankelijk, maar geen van deze drie cd's geef me een 'sell out'-gevoel of zo.

Ja, deze cd is happy (net als Green), maar niet alles hoeft te klinken alsof de makers vlak na de opnames hun polsen door zouden gaan snijden. Daar wordt muziek niet persé beter van.

En dat pakweg de halve wereld deze cd in huis heeft (idem voor AFTP) kan ik ook niet helpen, daar verandert de muziek niet door. Bovendien wordt het kopen van oude R.e.m.-cd's je erg makkelijk gemaakt door de lage prijs die ze tegenwoordig hebben.


Voor mij (tamelijk wispelturig als het op muziek aan komt) is de variatie precies goed zo.

Ik heb Out of Time de laatste tijd weer gedraaid en ik vind het een leuk maar geen top album.

Deze CD is gewoon net iets te happy (en het hoeft echt niet altijd depri te zijn, om te gewaardeerd te worden). Toch vind ik zelf SHP verrassend genoeg nog wel een redelijk nummer, ik heb het altijd al een beetje als ironiek gezien. Het is tenslotte REM. Het is een meeschreeuwplaat die in je kop blijft hangen, en ik vind de achtergrond vocalen van Pierson zelf wel goed klinken.

Die track was echter genoeg happyness geweest, Texarkana en Near Wild heaven zijn net iets teveel van het goede. Inderdaad, dit album schiet teveel kanten uit. Ik zou zeggen dat deze toch echt in het niet valt bij Automatic for the People.

Beste nummers: Losing my religion en Country feedback.

Net een tikje minder dan Green deze, maar zeker de moeite waard. Het is hun meest poppy album met een aantal vrolijke nummers zoals 'Shiny Happy People' (tenenkrommend maar toch zit t goed in elkaar), 'Near Wild Heaven' en 'Texarkana'. Op 'Radiosong' klinken ze geforceerd 'hip' met rapper KRS-One. Dat is wat mij betreft ook de enige echte misser op deze plaat. Met name de serieuzere nummers zijn prachtige. Natuurlijk 'Losing My Religion', maar ook 'Half A World Away', 'Low' en vooral ook 'Country Feedback', wat live nog beter klinkt dan hier. Toch 4,5*

Heb gelukkig wat op dvd-a is allemaal gekocht en dan klinkt het nog een stuk beter.

thetinderstick, ik vind die opener net zo leuk, met dat Hey Hey Hey, kurkdroog grappig vind ik dat nummer... Maar het is best een hele goede plaat.

Als je de plaat lang niet gehoord heb en hem terug oplegt, dan is het of een oude vriend je een onverwacht maar aangenaam bezoekje brengt.

Dit album heeft heel lang hoog in mijn lijstje gestaan, en zeker "losing my religion" is lang één van mijn meest favoriete nummers geweest, alleen in de loop van de jaren is hij toch naar de achtergrond gedrukt doordat ik in aanraking met betere muziekstijlen kwam. Maar al met al is het nog steeds een goed album

Als je de dvd-a koopt krijg je de origine stereo opgepoetst erbij en ben je iets duurder uit. Per cd even zoeken maar automatic voor the people heb ik bijv. ook voor € 7, 99 gekocht en dan heb je een pima geluid in zowel 5.1 als stereo. Ook staan er dan net als bij Genesis clips, extra songs ed. op.

Deze CD komt nog vaak in mijn CD-speler terecht. Ik vind het een fantastisch album met verschillende stijlen en stemmingen dat toch een geheel vormt en nooit verveelt en ik ben gewoon betoverd door de stem van Michael Stipe.
Alle nummers hierop vind ik gewoon prachtig. "Losing my religion" is mijn all-time favoriet (hoe een in wezen droevig nummer mij zó vrolijk maakt) en ook de twee nummers met Kate Pierson zijn zeer geslaagd.
Dit album is een aardig staaltje van creativiteit en eclectisme. Met dit album ben ik definitief een R.E.M.-fan geworden (ook "Green" en "Automatic for the people" vind ik fantastisch).

Zoals bij alle R.E.M. cd's wisselende gevoelens: hoogtepunten uit de geschiedenis van de popmuziek (Losing my religion) afgewisseld met gedrochten van formaat (Shiny happy people).

Toen ik het album voor het eerst beluisterde in 1991 voelde ik de opwinding. En die voel ik nog steeds. Juist die afwisseling zorgt ervoor dat het album blijft boeien. Het is frisse, sprankelende radiovriendelijke pop met hier en daar een wat meer intogen nummer zoals Low. Mijn favorieten zijn Belong, Texarkana en Me In Honey. Maar eigenlijk staat er geen slecht nummer op.

Ik vind het nog steeds wel een genietbare plaat waar de groep duidelijk voor een rustiger geluid kiest.
Albums als Document en Green vind ik spannender en energieker,en Automatic For The People is ook een wat constantere plaat in zijn geheel.
R.E.M was het electrische een beetje zat geworden en dan krijg je een plaat waar bijv.een mandoline opduikt.Dat het dan promt een hitalbum wordt(ook wel door het singlesucces van Losing My Religion) is een onverwachte wending voor de groep.R.E.M is nog steeds een band die op haar gevoel af gaat en dat is alleen maar te prijzen.

Ik heb dit altijd een matig plaatje gevonden, en nog steeds, hoewel deze plaat wel hun doorbraak teweegbracht dankzij de fantastisch single Losing my religion, het is ook gelijk één van de weinige hoogtepunten van deze brei groter dan gemiddelde saaiheid.

Devel-hunt, grappig dat je Out of Time beschrijft als een brei groter dan gemiddelde saaiheid, terwijl je Around the Sun een lekker plaatje noemt. Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen.

Ieder zijn smaak, maar "Out of time" vind ik een machtig en zeer gevarieerd album met pakkende songs, terwijl "Around the sun" mij te weinig bijblijft.