Opeth - Sorceress (2016)

De bonustracks The Ward en Spring.... zijn trouwens ook vrij apart maar erg goed.

Eindelijk is de dag dan aangebroken: de Zweedse nieuwe is uit. Sorceress en de andere nummers die al uit waren klinken toch al een stuk beter dan de Youtube versies die ik eerder moest aanhoren.

Edit: Het fysieke exemplaar is binnen en het ziet er weer fantastisch uit.

Nog een half uur en dan is het vakantie voor mij. Net op Spotify dit album gedownload op de telefoon, die gaat zo in volle glorie beluisterd worden!

Ik heb die box gekocht. Kleurtje van het vinyl heet bij mij 'rose wood'. klik

Ik heb de wooden box. Die is ook fantastisch!

Ook net de box binnen! Het vinyl draait net z'n eerste rondjes

Wel tof al die opties (picture disk, mintgroen, blank, rose etc). Maar het gaat uiteindelijk om de muziek. En daar is niks mis mee. Klopt het trouwens dat Nuclear Blast er standaard geen digital download heeft bijgevoegd?

Ook hier binnen. Cd versie met wat extra's. Reactie volgt.

Daar was ik ook naar op zoek in mijn box, maar niet gevonden. Dus zal inderdaad er niet standaard bijzitten...

Volgens mij doet NB dat nooit bij hun releases....

Paar keer geluisterd, maar dat is toch nog onvoldoende om een score te kunnen geven.
Ik hoor veel Pale Communion maar ook wat knipogen naar Deliverance en wat harder werk van vroeger zonder grunts. Ik mis nog wel de samenhang. Vaker luisteren dus.

Bij de review van Loudwire op 30 september wordt Mikael gequoteerd; hij zegt getracht te hebben een album te maken waarvan elk nummer van elkaar verschilt en niet met elkaar verbonden zijn. Je zult de samenhang dus niet vinden, aangezien die er niet is.

(Derde alinea)
Opeth, 'Sorceress' - Album Review - loudwire.com

Ai, dat wordt dus stoppen met luisteren...

Ik heb het album nu zo'n vijf keer beluisterd en vind het elke keer beter worden. Vooral die rustige stukken na Chrysalis hadden wat meer tijd nodig.

Het album heeft niet de emotionele impact van zijn voorganger op mij maar klinkt soms weer heerlijk heavy, als Opeth ten tijde van Deliverance maar dan zonder grunt.

En hoe jammer mensen het ook vinden dat er geen grunt meer te horen is, als zanger gaat Mikael er weer op vooruit. De samenzang op dit album is soms echt prachtig.

Erg goed album weer! Ik heb totaal geen moeite dat Opeth nu geen grunts meer gebruikt. Bij Heritage moest ik even wennen, maar dat went wel snel voor mij. Toch vond ik Heritage in het begin beter dan nu en vind ik uiteindelijk Pale Communion stukken beter, maar dan ook echt veel beter. Deze nieuwe Sorceress doet dit weer opnieuw!
Gave cover ook. Supertof.

Is dit in het verlengde van de draak Heritage en het zweverige Pale Communication of gaan we eindelijk weer eens terug naar wat meer ruggengraat a la Watershed?

Terwijl ik hier al gelezen had dat het album meer samenhang had!

Maar wellicht bedoelt men de nummers zelf. Die zijn duidelijk minder fragmentarisch.

Geen van 3-en!

Goede plaat weer van Opeth... toch weer veel verassende elementen, en weer een heel andere plaat dan Heritage en Pale Communion. Veel variatie ook dit keer.
De productie vind ik alleen niet best... erg bass-heavy en het overall geluid is (daardoor?) wat 'dof'. Zal wel met de 70-ies vibe te maken hebben...

Het valt nog niet mee voorlopig. De nieuwe Marillion verteer ik momenteel een stuk makkelijker.

Ik mis de cohesie. Een sfeertje. Pale Communion had dat zeker. Heritage ook wel, maar minder.
De muziek inspireert me vooralsnog onvoldoende. Ik heb nog te weinig zin om de cd weer op te zetten. Na een keer of 5 draaien nu.

Ik geef nog geen punten. Dat zou dan 3,5* als opening worden. Maar ook met de kans op minder.

De opname is net als Pale Communion wat broeierig, dof. Ik deel de mening van Torch. Not my cup of tea.

Ik had gehoopt op meer. Ook verwacht, zeker met de recensies die ik heb gelezen. Maar vooruit... het blijft wel Opeth. Dus het laatste woord is er nog niet over geschreven.

Pale Communion was voor mij met voorsprong het beste album van 2014 en het beste dat Opeth naar mijn mening heeft uitgebracht. Het leek me dan ook haast onmogelijk voor de band om die LP te overtreffen.

Dat is Opeth met Sorceress dan ook niet gelukt maar het is wel weer een rijk en afwisselend album geworden. Na het akoestische intro en het jazzy begin van het titelnummer begint de plaat echt als de zware doomy gitaren van 'Sorceress' beginnen. Duidelijk is dat Opeth de lijn voortzet die ze met Heritage zijn begonnen. De seventies-rockinvloeden worden in het titelnummer in het navolgende The Wilde Flowers verder uitgediept. Daarna komt het mooie, ingetogen, Will 'o the Whisp. De vergelijking met Jethro Tull is al vaker gemaakt en mag als een compliment beschouwd worden.

Chrysalis is het eerste hoogtepunt en opent kant B. Een uptempo rocknummer dat herinneringen oproept aan Uriah Heep en Deep Purple. Akesson en Svalberg vechten hier een vet gitaar/orgelduel uit in traditie van Blackmore en Lord.
Na dit nummer gaat het even mis. Het navolgende Sorceress 2 en The Seventh Sojourn halen de flow uit het album.

Ook met Strange Brew herstelt Opeth zich nog niet helemaal. Het nummer klinkt wat te 'gezocht'. Dat gebeurt wel bij het prachtige 'A Fleeting Glance'. Het beste bewaart men voor het laatst want Era is een werkelijk fantastisch nummer dankzij een van de beste refreinen die ik Akerfeld ooit heb horen zingen.

Er valt weer genoeg te genieten dus maar door de zwakke momenten die dit album ook kent kom ik qua beoordeling niet verder dan een prima 4 sterren.

De productie is wederom lekker transparant. Met name van het gitaargeluid, dat ondanks de beperkte gain erg heavy klinkt, kan ik erg genieten. Wel ben ik met mijn voorgangers eens dat het totaalgeluid iets te dof is. Het artwork is wel helemaal top en maakt de aanschaf van de vinylversie helemaal de moeite waard.

Dat klopt: het artwork is top!

Beetje vreemde plaat die mij tot nu toe nog niet zo goed bevalt... voorlopig een 3

Kost mij ook wat moeite, terwijl ik groot liefhebber ben van alle 'sound' veranderingen die Opeth telkens ondergaat. Aangezien ze wat mij betreft nooit door het ijs zakken zit er niets anders op dan hem nog een paar keer te draaien.

Mmmmhhh Was heel enthousiast en kan deze "70's"- / prog-periode van Opeth best waarderen. Waar Pale Communion heel prettig wegluistert gaat het hier met horten en stoten. De nummers op de plaat luisteren niet allemaal als een geheel, soms vraag je je af of je al bij het volgende nummer bent aangeland. Net of er teveel ideeen in één lied zijn gestoken.
Will O The Wisp en Era wel favoriet tot nu toe.

Klinkt al wel beter dan Pale Communion maar bij de tweede helft raken ze me een beetje kwijt. Nu is Opeth nooit een band geweest die me direct meesleepte met hun albums dus ik gun ze nog wat tijd. Wel weer een stap voorwaarts in mijn optiek.

Je bedoelt het vast niet serieus, maar ik ben toch benieuwd waarom je zoiets zegt. Je vindt samenhang erg belangrijk?



Wij mensen zijn meester in het herkennen van patronen/vormen, ook wanneer die er in werkelijkheid niet zijn. Wij geven graag betekenis aan nietszeggende objecten en momenten om het leven 'rijker' te maken voor onszelf. Je ziet het duidelijk terug in de moderne kunst; een wit doek met een zwart stip in het midden kan voor Jan de leegte van zijn bestaan representeren, terwijl Klaas het idiote kunst vindt en "niet snapt". Åkerfeldt heeft misschien wel muziek gemaakt wat intentioneel niet samenhangend is, maar de luisteraars zullen er uiteindelijk van maken wat ze er van willen maken.

Ben normaliter niet veel bezig met cohesie in muziek (tenzij het klassiek is), dus zal het hier totaal niet missen.


Dat was mijn brainfart, I'll show myself out.

Mij heeft ze nog niet betoverd na aantal keren luisteren via spotify maar krijg daar ook niet alle details mee.

Sommige stukken klinken prima maar sommige overgangen van zacht naar hard ( of omgekeerd ) pakken me nog niet zoals op eerdere albums.

Voorlopig een 3* maar kan nog zeker meer worden. Dit album zal langzamer groeien bij mij dan Pale Communion.

Favorieten voor nu Chrysalis ( mooi drumwerk ), Sorceress ondanks de 1e minuut ( de inzet van de zware guitaren vanaf 1.01 doet me op een of andere manier denken aan de demo van From the Darkness van Queensryche. Maar voor 10 seconden of zo maar dat is wel een + ! ) en Strange Brew wat zijn naam eer aan doet!

Dat antwoord deel 1 is makkelijk. Ik nam mijn eigen post letterlijk. Dus vaker luisteren om de samenhang te vinden die er niet is, althans dat zou zo zijn, is zonde van de tijd. Een soort van ironie.

Antwoord deel 2 ligt genuanceerder. Ik denk wel dat ik gevoelig ben voor samenhang. Maar dat kan op verschillende niveaus liggen. Vooral een gevoelsniveau. Ik houd erg van muziek die alle kanten op gaat, maar als geheel staat en voelt als een huis. Mijn top 10 staat vol met samenhangende albums. Sfeer, sfeer, sfeer.
Vooralsnog mis ik sfeer binnen deze Opeth.

Natuurlijk ga ik verder luisteren
Ik ben veel te nieuwsgierig.

Ik vind dat ze het noorden een beetje kwijt zijn. Ik vind de weg die ze inslaan zeker goed, er zit heel veel potentieel in maar ik heb het gevoel dat ze nooit meer aan het niveau van nummers als The Moor, Blackwater Park, Ghost of Perdition e.d. geraken. Het klinkt allemaal redelijk goed maar 't is alsof het gerecht niet is afgekruid. Al zeker vier albums op rij ondertussen. Voor veel bands zou ik niet zo kritisch zijn maar Opeth kan echt beter. Dat hebben ze rond de eeuwwisseling zeker aangetoond. Het hoeft ook niet hard te zijn, kijk maar naar Damnation. Ik mis de grunts niet, ik mis de afwerking en de genialiteit.

Nog geen score, die volgt nog.