Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)

Da's een goede tweede (Raymond Polydor, om het in wielrennerstermen uit te drukken).

Oasis was hét gespreksonderwerp tussen de lessen door. Conversaties waren uiterst doordrongen van kritische zin:

"Gôh - wat zijn ze goed!"

"Goed? Goed? Ze zijn de beste!"



Het merkwaardige is: na de middelbare school verloor ik ze steeds meer en meer uit het oog. Het mooie is: iedere gewezen Oasis-bewonderaar (ik spreek gemakshalve voor de late twintigers) lijkt steeds met dezelfde genegenheid te spreken over die periode

Nix flauwekul!!!
Het zijn in zekere zin briljante nummers, maar IK kan ze niet meer horen. Zo zijn er veel meer klassiekers die ik niet meer aan kan horen...Queen - Bohemian Rapsody of
Meatloaf - Paradise by the Dashboardlight
En zo zijn er nog meer. Stuk voor stuk unieke nummers, maar waar voor MIJ een bepaalde irritatiegraad in zit. Dat hebben Wonderwall en Don't look back in Anger ook. Te vaak gehoord waarschijnlijk.
Nummers als bv Some Might Say, Hello, Morning Glory hebben deze irritatiegraad niet, wat mij betreft.

Opnieuw zitten beluisteren en als album valt het me wat tegen. Een beetje teveel van het goede, kwestie van overdaad schaadt. De titeltrack heb ik nooit kunnen waarderen, en ook het drieluik back in anger/hey now/some might say vond ik deze keer minder. Terwijl ik some might say als alleenstaande track wel geweldig vind. Album mist toch wat diepgang, en na teveel beluisteren wordt de gitaarmuur en liam's klaagzang soms wat teveel.

Halfje verlaagd, maar het blijft wel een goed album
She's electric blijft een persoonlijke favoriet, voor de opgewektheid en speelsheid.

Gister opnieuw eens geluisterd en ik moest bijna janken toen ik Don't Look Back in Anger hoorde. Hoe het kwam weet ik niet. Het is geen dramatisch slecht nummer en ook niet dramatisch goed. En het bleef niet alleen bij Don't Look Back in Anger, ook Champagne Supernova was me bijna teveel.
Hebben meer personen dit?

Als de 90-er jaren een stem had klonk die als Noel Gallager! Wat een hit dit album, wel gedateerd maar leuk voor af en toe..

Louis2703, ik wil hier wel even op reageren. Ik vind "(What's The Story) Morning Glory?" als geheel een geweldig album. Het doet mij denken, zoals misschien ook al blijkt uit mijn algemene verhaal over Britpop bij het album "Different Class" van Pulp, aan gelukkige, zonnige lentedagen. "(WTS) MG?" is misschien wel dé representant van deze gelukkige lentedagen. Het nummer "Don't Look Back In Anger" is voor mij absoluut de kers op de lekkere taart, die "(WTS) MG?" voor mij is. Het is mijn favoriete jaren '90-nummer, en het nummer heeft mij al vanaf de eerste luisterbeurt ontroerd.

"Champagne Supernova" ben ik later pas meer gaan waarderen. Ik vind het nu één van de toppers van het album, maar vroeger ( ) vond ik het nummer een beetje achterblijven bij mijn absolute toppers "Don't Look Back In Anger", "Wonderwall" en "Some Might Say".

Ik kan me zeker voorstellen, dat je geëmotioneerd raakt(e) door "DLBIA", Louis, omdat ik zelf ook een sterke band heb met het nummer. "CS" groeit bij mij nog steeds, en daar heb ik nog niet zo'n sterke band mee. Ik kan me echter wel voorstellen, dat je tranen in je ogen kreeg toen je het nummer hoorde. Het nummer heeft iets dramatisch in zich, en dat "iets" kan best emotionele gevoelens veroorzaken.

Waarschijnlijk komt het door het drama in die twee nummers, Noel Galaghers stem en dan die gitaar...

de melodielijnen in she's electric zijn stiekem eigenlijk mijn echte favoriet op dit album, maar dat moeten jullie maar niet verder vertellen het voelt een beetje als de spice girls leuker vinden dan the beatles.

Ik wordt altijd gelukkig bij het horen van deze muziek, het geeft me een soort gevoel van onoverwinnelijkheid als ik hier naar luister, alsof ik de hele wereld aankan. Misschien neem je het zelfvertrouwen van de gebroeders gallagher wel over als je hier naar luistert.

Aan deze tweede van Oasis zitten vele herinneringen vast, dus het is moeilijk om een oordeel te geven over louter de muziek. Hoe dan ook, het eerste wat ik van deze plaat hoorde was de eerste single 'Some Might Say'. Die werd al een hele tijd van tevoren op MTV gedraaid. Dat was vlak voordat ik met mijn ouders op vakantie zou gaan naar Turkije. Ik slaagde erin het nummer van de radio op een cassettebandje op te nemen (althans een groot deel) en dat bandje ging natuurlijk mee op vakantie, samen met mijn 'Definitely Maybe' bandje. Als ik nu naar 'Some Might Say' luister, hoor ik nog altijd de soundtrack van die zomer van 1995. Maar het is ook gewoon een prachtig nummer, met een geweldige melodielijn.

Het album kwam pas uit met de tweede single 'Roll With It' en ik weet nog hoe ik die dag naar de winkel ben gerend en thuis de cd voor het eerst opzette. Ik was totaal ondersteboven van deze plaat. Alle verwachtingen die ik had werden volledig ingelost. 'Hello', 'Wonderwal', 'Don't Look Back In Anger', 'Cast No Shadow' en vooral 'Champagne Supernova' maakten allemaal ontzettend veel indruk op een 14 jarige ik.

De platen die je rond je 14e/16e goed vind zullen je hele leven bij je blijven en dat geldt ook voor Morning Glory van Oasis. Helaas zou 'Wonderwall' op single worden uitgebracht en doodgedraaid op de radio, evenals 'Don't Look Back In Anger', waardoor ik de cd een tijdje links heb laten liggen. Maar als ik em nu weer opzet is het weer genieten. Dit is Oasis allerbeste plaat. Hierna zou het helaas wat minder worden.
5* en een plaatsje nét buiten mijn persoonlijke top-10.

Volgens mij het beste album dat Oasis ooit heeft uitgebracht, want hier heeft de band de definitieve formule gevonden : catchy Beatles-achtige popsongs in een stevig gitaar-jasje. Het album is goed uitgebalanceerd en heeft meer variatie dan zijn voorganger.
Alle 10 songs hierop zijn uitstekend zoals het alom gekende "Wonderwall", "Hey now!", "Some might say" en het absolute hoogtepunt "Champagne Supernova". Songs die op het reportoire van the Beatles hadden kunnen staan.
Die 5 sterren staan los van de houding van de gebroers Gallagher, waar ik mij aan erger zoals hun gebrek aan bescheidenheid en de vete met Blur (kinderachtig gewoon!).

Iets wat me de laatste keer is opgevallen is dat het piano deuntje in het begin van "don't look back in anger" me doet denken aan "imagine" van John Lenon. Zou dat er voor gedaan zijn?

Ja, 't lijkt er inderdaad héél goed op. Geen idee of het ervoor gedaan is.

Lijkt me puur toeval.

Nee, dit is met opzet gedaan, heb ik Noel Gallagher eens horen vertellen in een interview.

Leuke plaat.

De riff van het nummer "Morning Glory" lijkt wel heel erg veel op die van "The One I Love" van R.E.M.

Haha

hadden ze niet ook toentertijd the bootleg beatles in hun voorprogramma?

morning glory blijft trouwens wel ff een sublieme rocker he... heb hem nu opstaan en krijg spontaan zin in een Guinness

wat een tegevaller is dit zeg. Ik had deze plaat nog nooit gehoord, maa zag ook deze liggen voor een knaak bij Saturn in groningen. Niet dat plaat heel erg slecht is maar na het geweldig mooie wonderwall had ik op de rest van de plaat wel een iets hoger nieveau verwacht.

Blijven luisteren zou ik zeggen, niet dat dat zekerheid biedt op succes, maar je kan maar proberen, want eens je in de sfeer van dit album zit is het fantastisch en zal je blij zijn dat je het nog kansen gegeven hebt! Op hoop van zege, en lukt het niet dan heb je objectief bekeken nog altijd een goede koop gedaan -al heb je er dan weinig aan-.

Ik kocht de plaat voor het nummer ´wonderewall´ dus wat dat betrefd heb ik er geen slechte koop aan gedaan. Ik vind het ook geen bar slecht album, maar ik had er veel meer van verwacht.

Ik heb hem eigenlijk voor de zelfde reden in huis gehaald en ik vond de rest ook niet uitermate fantastisch. Maar je moet hem inderdaad nog enkele luisterbeurten gunnen. Toen ben ik hem pas meer gaan appreciëren.

Drie ijzersterke liedjes (waarvan er één drie keer langer duurt dan nodig) en de rest vulling, overschatte plaat van een overschatte band.
Hierna definitief afgehaakt...

Waar zijn de twee Untitled tracks gebleven?

Ik begrijp de keuze voor de cover van dit album niet echt. Gewoon een willekeurige foto waarop niets interessants te zien is, ook de compositie is nogal willekeurig.

Beste album van de broertjes Gallagher in mijn opinie. Some might say is echt een wereldnummer.

Ik had altijd wat moeite met het stemgeluid, daarom nooit echt in deze band verdiept. Deze week toch aangeschaft, en ik ben helemaal om. Dit is gewoon krachtige rock met pakkende melodieën en een typische stem die er zeker bij past. Kortom: Lekker album! 4,5 sterren

Nee, de best verkopende plaat van Oasis is muzikaal gezien niet de beste. De eerste was lekker rock 'n' roll, maar deze is iets te poppy. Klassiekers zijn lekker, maar geef mij maar de latere Oasis.

Veel te gelikt allemaal voor mij. De clips en hits zijn leuk - wat misschien voor negentig procent komt wegens jeugdsentiment, maar dat is moeilijk te constateren - maar verder biedt dit album (evenals het andere Oasiswerk trouwens, dat ik maar niet bestem) zeer weinig, in mijn ogen.

Foto is gemaakt in Berwick Street in Soho, hartje Londen. De foto moet erg vroeg in de ochtend gemaakt zijn want dit is een van de drukke straten in Londen. Waarschijnlijk hebben ze op cynische wijze willen aangeven wat SilverGun aangeeft en hebben ze er waarschijnlijk lol in gehad om zo vroeg in de ochtend deze foto te maken, daarom ook het vraagteken achter de titel.