Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)

'My dog's been itching in the kitchen once again'. Daar moet ik elke keer weer om lachen.

Ah ja, Morning Glory. Doet me denken aan de lente van '95, toen we met onze school een excursie London hadden, net op de hoogte van de Oasis gekte. Toen ik later eens door mijn rommeltjes rommelde, kwam ik een Engelse krant van die tijd tegen (vind ik altijd leuk om dat soort dingen mee te nemen), met een aankondiging voor het (nu) legendarisch Knebworth concert later dat jaar. Mooie tijden.

Ik moet ook toegeven dat ik deze plaat (itt Definately Maybe) nog regelmatig opzet. 'Hello' en 'Roll With It' knallen er lekker in, 'Wonderwall' neemt gas terug en dan is het tijd voor een van de mooiste liedjes van de jaren '90, 'Don''t Look Back In Anger'. Ik was destijds verliefd op een meisje dat sprekend leek op een meisje uit die clip (tenminste... dat zat zo in mijn hoofd). Zij is net als Oasis verbonden aan die London trip... maar beide hebben plaatsgemaakt voor anderen, zullen we maar zeggen. Heerlijk, die jeugdzondes!

Terug naar de plaat: Some Might Say blijf ik geweldig vinden, en 'Champagne Supernova' is, mits in de juiste bui, de perfecte afsluiter van een heel behoorlijke plaat.

Sterren: voorlopig 3,5.

Oasis haat je, of daar houd je van. Tenminste, dat zegt men altijd. Eigenwijs als ik ben, behoor ik tot geen van beide kampen. Oasis maakt aardige britpopnummertjes met een vleugje Rock n' Roll, een bij vlagen lichtelijk irritant stemgeluid en nummers die varieren van matig tot behoorlijk goed.

Dit is dus ook best een aardig plaatje voor mij, niet meer en niet minder. Qua niveau volstrekt onvergelijkbaar voor mij met bijvoorbeeld jaar- en genregenoot Different Class van Pulp, maar toch. Grootste piek is Don't Look Back in Anger. Heerlijk nummer, kan niet anders zeggen. Ook She's Electric, Champagne Supernova en Roll With It liggen mij behoorlijk in het gehoor.

Voor de rest vind ik Oasis toch redelijk eentonige meuk. Zeker de eerste keer klinkt het allemaal nog erg leuk, maar een beetje vervelend wordt het bij veel draaien wel. Ik moest dan ook echt even opnieuw deze plaat luisteren alvorens hier mijn mening te geven. Was namelijk al weer een tijdje geleden. Over het algemeen dus best aardig, maar het overstijgt de middelmaat toch niet echt. Ik ga hem met een halfje verlagen van 3.5* naar 3*.

Eindelijk maar eens helemaal gedraaid, omdat dit album toch op nr 55. in Onze Eigen Top 250 staat. Het oervervelende Wonderwall zal dan wel niet representatief zijn dacht ik. Helaas helaas. Ik hoor af en toe mooie ideeën, maar alles is in dezelfde muzikale jas getrokken, een monotone dreun die op een gegeven moment op mijn zenuwen gaat werken. En dan laat ik de zang nog maar even buiten beschouwing. Een tweetal positieve uitschieters met Some Might Say en Champagne Supernova.

2,5*

Na dit album jaren niet meer gedraaid te hebben werd het weer eens hoog tijd. Eigenlijk vooral door het nummer Wonderwall heb ik dit album een beetje links laten liggen. Heb het 2 maal gedraaid vandaag en ik skipte dat nummer bij de 1e draaibeurt zowaar. Bij de 2e keer toch maar uit laten draaien, maar het moge duidelijk zijn: ik ben dat nummer echt helemaal zat. De manier waarop gezongen wordt staat me tegen, zeurderig vooral. Enfin, zal er verder geen woorden aan vuil maken

Hello vind ik niet bepaald een sterke opener, een van de mindere nummers op dit album. Het nummer is me ook nooit echt bijgebleven. De 2e track Roll With It is wel ijzersterk. Hup, volume gaat omhoog en genieten maar! Vooral het stuk vanaf 1:49 is heerlijk met die jankende gitaren.

Don't Look Back in Anger was voor mij destijds de reden dat ik het album kocht. Nog steeds vind ik dat nummer een klasse apart, krijg er ook echt een jaren 60-gevoel bij, knap! Heerlijk meebleren geblazen!

Hey Now en Some Might Say zijn lekkere stampers, maar heb ze nooit echt speciaal gevonden.

Cast No Shadow vind ik dan weer van ongekende schoonheid. Het nummer is opgedragen aan een bekende meneer, zo lees ik: Cast No Shadow is dedicated to the genius of Richard Ashcroft. Prachtig wordt er gezongen hier, zit zelfs met kippenvel nu ik het intens beluister. Een na beste song

She's Electric is een uitermate vrolijk popliedje. Deze kant van Oasis mag ik ook graag horen. Morning Glory is weer een heel ander verhaal. Vrij hard nummer, moet hier wel voor in the mood zijn. Qua zang vind ik dit nummer niet erg sterk.

En dan komen we bij het laatste nummer Champagne Supernova en dit is voor mij echt een geval van save the best for last. Ik durf haast wel te stellen dat dit nummer een van mijn favorieten van de band is samen met Whatever Ongelooflijk tijdloos en je hoort Paul Weller op de achtergrond meezingen en ook nog eens de lead guitar. Ik vind het altijd weer doodzonde dat het nummer afgelopen is, die had van mij wel een kwartier mogen duren. Perfecte afsluiter van een prima album.

De 4 sterren die ik had staan zijn voor mijn gevoel precies goed. Definitely Maybe heb ik nooit echt kunnen doorgronden, maar die gaat zeker een herkansing krijgen. Don't Believe the Truth ligt hier ook en dat is ook een prima album. Oasis is here to stay

Dit is de nummer 1 in mijn top 10.
Waarom?
Omdat ik nog steeds kriebels in mijn buik als Liam voor het eerst Roll With It! gilt, omdat Wonderwall mij nog steeds kippevel geeft.
Meer gevarieerd dan het debuut, iets beter geproduceerd, en net iets meer toppers naar mijn mening.
Ook geweldig dat na 2 rustigere nummers, She's Electric en Cast No Shadow, het vetste nummer ooit gemaakt in mijn ogen, Morning Glory door je radio knalt.
Wát een track blijft dat, geweldig refrein, ik kan daar echt van blijven genieten zonder dat het me een moment verveelt.
En dan eindigen met het geniale Champaign Supernova, een uitgebalanceerd nummer met een toch wel heel briljante tekst.
Voor mij zal dit het beste album ooit blijven.

(What's the Story) Morning Glory? is een van de eerste albums die ik ooit kocht. Inmiddels heb ik alle albums van Oasis en zag ik ze live (helaas zonder Noel).
Nog altijd vind ik dit hun beste plaat.

Oasis laat met Hello en Roll With It meteen horen waar ze goed in zijn, stevige rock 'n roll met melodieuze zang. Vooral het stomende Hello is een uitstekend nummer en perfect gekozen als opener.

Wonderwall is natuurlijk het bekendste nummer van Oasis en heb ik vroeger zo vaak gedraaid dat ik hem nu vaak skip. Het nummer staat nu op en is toch echt een schitterend nummer. De cello zorgt voor een droevige sfeer. De piano aan het eind maakt het nummer op een perfecte manier af.
Na zo'n topper volgt er gewoon een nog mooier nummer. Don't Look Back in Anger wordt gedragen door de zang van Noel wiens stem beter bij dit nummer past dan de stem van Liam. De uithalen in dit nummer zijn zo lekker om mee te zingen. Soooooooo Sally can't wait...

Hey Now! is een wat slepend nummer met weer fijne zang. Verder niet bijzonder. Na een intermezzo zitten we alweer op de helft. De tweede helft begint met Some Might Say. Wat mij opvalt aan dit nummer is dat alles zo goed in balans is, niets overheerst terwijl het zeker naar het einde toe behoorlijk gelaagd is. De zang, gitaar(solo's) en achtergrondzang vormen dit nummer tot weer een topnummer.

Cast No Shadow is ook een van mijn favorieten. Een wat rustiger nummer met prachtige melodie. Als Liam en Noel samen zingen is dat echt een kippenvel momentje. Simpel maar oh zo effectief. She's Electric is een wat luchtiger nummer. Dit vind ik het minste nummer van de plaat. Het is me wat te standaard allemaal. De solo is ook erg voorspelbaar. Niet

Morning Glory is een fantastisch nummer met een licht psychedelisch sausje en erg vette gitaar. Door de gitaar in het begin die als het ware een echoe van zichzelf is, krijgt het nummer meteen een vervreemdende sfeer. De manier waarop Liam zingt pas bij het wat steviger nummer en is na She's Electric zeker gewenst.

Na het tweede intermezzo is daar mijn derde favoriet, Champagne Supernova. Het langste en beste nummer van de plaat. Weer zijn daar die ijzersterke gezongen melodieen. Het nummer kent een mooie opbouw en laat na je na een gitaarsolo lekker tot rust komen. Ik krijg altijd een zomers gevoel van dit nummer. Op een mooie, zonnige dag naar het park en lekker in het gras liggen, een beetje dagdromen.

Het gehele niveau van deze plaat ligt zo hoog. Waar haalden ze in godsnaam al die fantastiche melodien vandaan?! Ze hadden er zelfs nog een paar over getuige de verzamelaar met b-kantjes The Masterplan. Helaas zijn ze nooit meer in de buurt gekomen van deze prachtplaat.

4,5 sterren, dik verdiend!

De nieuwe Beatles werden ze genoemd.
Hoezo nieuwe Beatles, waren de oude niet goed genoeg?
Was er eigenlijk behoefte aan, men was nog steeds zeer gelukkig met Revolver, Abbey Road en Sgt. Pepper.
Oasis heeft bijna niks meer met The Beatles te maken, laat ze gewoon toe geven dat ze heerlijk weg droomden bij de gitaarsound van Johnny Marr van The Smiths en vervolgens van hun schoolbanken werden geblazen toen het debuut van The Stone Roses iedereen gek maakten in Groot Brittannië.
Madchester. Nadat ruim 10 jaar eerder Sex Pistols en Joy Division een soortgelijke kettingreactie veroorzaakten, plukten nu ook puberende jochies de versleten gitaar van hun vader van zolder om zich muzikaal te ontwikkelen.
John Lennon was allang dood, men moest het doen met sporadisch uitgezonden televisiebeelden, meestal begin december om zijn overlijden te herdenken.
De broertjes Gallagher waren raddraaiers, die zich verzetten tegen het regiem van hun ouders.
Dan ga je toch geen oude elpees draaien van een generatie waar je tegenaan het pissen bent?

Definitely Maybe, hun eerstgeborene werd een grote hype, en door de pers werden ze vergeleken met The Beatles, terwijl dit gewoon een sterke popplaat was.
Met handen in het haar klopte Liam bij zijn broer Noel aan.
Liams stem had totaal geen raakvlakken met Lennon, en zeker niet met het vriendelijke zachte geluid van McCartney, maar de vraag was er, en hoe op het aanbod in te spelen?
Geen probleem dacht Noel, die zich voorheen aardig op de achtergrond opstelde, hier lag een prominente rol voor hem weg gelegd.
Hij besloot zijn positie veilig te stellen en Don’t Look Back In Anger was een feit.
Vanwege het te verwachtte succes werd hij steeds vaker uitgenodigd in talkshows. Met hem viel een gesprek te voeren, terwijl broerlief meestal apestoned naast hem op de bank hing.
Zo nu en dan proberen te shockeren met een foute opmerking over Damon Albam van Blur.
Onbewust en onbedoeld nam de wat meer verlegen Noel de leidersrol over.
Grote ruzies waren een feit, verknalde optredens vanwege wangedrag bandleden werden ontslagen, gevolg van de strijd tussen twee groeiende ego’s.
Scheuren bie tot de verwachtte breuk zouden leiden.

( What’s The Story) Morning Glory werd gezien als de definitieve doorbraak.
Het album wat de sterpositie inluidde.
Achteraf gezien blijft dit juist de moeilijke tweede.
Natuurlijk waren de verkoopcijfers enorm, natuurlijk zaten de songs gewoon sterk in elkaar.
Dat Cast No Shadow qua structuur hetzelfde in elkaar stak als Wonderwall werd hun vergeven, want het klinkt zo heerlijk.
Nogmaals moest de lat hoger gelegd worden, maar D'You Know What I Mean? Was al Over The Top, en met Be Here Now begon The Downward Spiral.
Morning Glory verwoord de dreigende nachtmerrie.
Nu nog bemind, morgen wellicht gehaat.
Was het voorheen nog Liam die verbaal en non-verbaal van alles het publiek in smeet, nu werd hij juist verwelkomt door boe geroep en rotte appels.
De ommekeer werd steeds meer publiekelijk zichtbaar.
Maar ondanks dit alles wordt ik op het einde van het album weer gegrepen.
Champagne Supernova geeft mij het beeld van Liam als superster in een door hem vernielde kamer.
De kater nog bonkend in zijn hoofd.
Alleen en in tranen omdat hij zich weer eens niets van de vorige avond kan herinneren.
Verontschuldigend sorry zeggend overhandigd hij twee gesneuvelde champagneglazen aan een boze, teleurgestelde hotelmanager.
Opeens voel je de ontroerende kinderlijke blik in zijn ogen.

Oasis flikt het weer. Na het geweldige debuut komen de heren met het even zo geweldige ”(What’s the Story) Morning Glory”. Ook dit is weer een heerlijk album vol meeslepende rocksongs, maar nu iets gevarieerder dan het debuut. Met ”Wonderwall” en ”Cast No Shadow” staan er twee prachtige ballads op en het midtempo nummer ”Champagne Supernova” is wellicht het mooiste wat Oasis heeft laten horen. Maar ook vette rockers komen aan bod met ”Hello”, ”Roll with It”, ”Hey Now!”, ”Some Might Say” en ”Morning Glory”. Het swingende ”She’s Electric” is trouwens een persoonlijke favoriet van me. Wat een lekker liedje is dat zeg. De gebroeders Gallagher schudden ogenschijnlijk met het grootste gemak de meest pakkende liedjes uit hun mouw, en dat al twee albums lang, zonder ook maar een echte misser. De koek zou hierna wel een beetje op blijken, want na dit album is hun studiowerk ronduit wisselvallig, met een uitschieter links en rechts. Maar met ”Definitely Maybe” en met deze ”(What’s the Story) Morning Glory” heeft Oasis twee klassiekers afgeleverd dat hun tot op de dag van vandaag een prominente plek in de muziekgeschiedenis heeft verworven. En terecht!

1995. Niet enkel het jaar waarin ik geboren werd, maar ook het jaar waarin de plaat werd gemaakt die later de basis van mijn muzieksmaak zou vormen.

De plaat begint met het binnenstormende "Hello". De tekst van het nummer lijkt te onthullen dat de broertjes Gallagher destijds heel goed wisten dat ze een classic gemaakt hadden waarmee ze de wereld zouden veroveren. "And it's never gonna be the same, 'Til the life I knew comes to my house and says, Hello!". Ondertussen zingt Noel op de achtergrond "It's good to be back"
De moeilijke tweede komt toch wel erg vlot op gang.

Vervolgens kiest Oasis met "Roll With It" voor een ouderwetse meezinger. Het nummer mag dan wel de Britpop-battle tegen Blur's "Country House" verloren hebben, het blijft, ondanks alle sterke b-sides, zijn plaats hebben op de plaat.

Het volgende nummer is misschien wel het nummer dat door z'n pracht en praal ten onder is gegaan. "Wonderwall" heeft Oasis bekend gemaakt, maar door de gigantische airplay die het nummer krijgt op zowat ieder radiostation/fuif/trouwfeest/kampvuur, kan ik het nummer eerlijk gezegd niet meer horen en skip ik het liever. Vreemd genoeg, vindt men het tegenwoordig ook nodig om ipv het echte nummer een afschuwelijke remix ervan te spelen.

Maar gelukkig staan er op deze plaat meer dan genoeg klassiekers die nog niet grijsgedraaid zijn. "Don't Look Back in Anger" is een eerste officiële kennismaking met Noel Gallagher als zanger. En dat is meteen een stevig schot in de roos. Dit nummer heeft alles. Akkoord, die piano-intro lijkt erg veel op "Imagine", maar Gallagher doet geen poging om dat te verbergen. Hij verwijst zelfs nog een tweede keer naar Lennon met de lyric "So I start a revolution from my bed". Het hoogtepunt van het nummer is het refrein. Heerlijk, zo meebrullen met een refrein. Op het einde van het nummer komt er nog een gitaarsolo die mij doet besluiten dat dit nummer behoort tot mijn favoriete songs aller tijden.

"Hey Now!" is even op adem komen van dlbia. Dit nummer is een simpele rocksong waarin LG toont dat hij door zijn snerende vocalen, elk nummer tot een britpop-meesterwerk kan omtoveren.

Het eerste deel van "The Swamp Song" zorgt effe tussendoor nog voor wat extra rock-n-roll, als aanloop naar het tweede deel van de plaat.

De vette gitaarintro zet in "Some Might Say" de toon voor de rest nummer. Wat een heerlijk nummer is dit toch! Als ik aan iemand moet uitleggen hoe Oasis precies klinkt, dan laat ik hen altijd dit nummer horen. Voor mij is dit dé Oasis-sound. De gitaarsolo's, de samenzang, de tekst,....

In "Cast No Shadow", worden de strijkers nog eens bovengehaald. Ook de cleane leadgitaar in de intro verdient een eervolle vermelding. Maar het hoogtepunt van dit nummer is toch de samenzang van de broertjes Gallagher. Waarin de hoge noten van Noel, het stemgeluid van Liam op een prachtige manier aanvullen. Hij had bij het schrijven van dit nummer niet veel zin om in de schaduw van Liam te staan...

Bij nr. 9 blijf ik na vele luisterbeurten denken dat ik het nummer ergens anders nog al gehoord heb. Ookal is de solo (en het nummer in het algemeen) niet erg origineel, het past perfect op deze plaat.

De titeltrack is een zoveelste hoogtepunt op het album, een regelrechte slag in het gezicht. Ik hoop dat ik dit nummer ooit nog live mag aanschouwen. Dat lijkt me echt een unieke ervaring. De gitaar die in de intro alarmerend een stevig nummer aankondigt en dan de drums die zo vlot meerollen met de gitaarrif, geweldig.

Vervolgens horen we rustig water kabbelen op de tonen van "The Swamp Song" en kabbelt het album rustig voort naar de apotheose. "Champagne Supernova" zou op eender welk album een classic worden, maar hier, op het einde van "(What's The Story) Morning Glory?", voelt het nummer zich thuis. De harmonica en de heerlijke gitaarsolo's gecombineerd met Liam's vocalen, zorgen voor een geweldig sfeervolle afsluiter. Wat een plaat!

Oasis is afkomstig uit Manchester en de twee broers Liam en Noel Gallagher zijn de belangrijkste leden van de band. Liam vanwege zijn karakteristieke stemgeluid en Noel door zijn songwriting en prachtige gitaarpartijen. Het debuutalbum “DEFINITELY MAYBE” verschijnt in augustus 1994 en groeit ook uit tot een klassieker, maar wordt qua verkoopcijfers ruimschoots overtroffen door het op 2 oktober 1995 verschenen “(what’s the story) MORNING GLORY”. In Engeland is men helemaal gek van de band en ook de strijd met tijdgenoten Blur wordt breeduit in de media uitgemeten. Een paar weken voordat deze tweede plaat van Oasis verschijnt, brengt Blur zijn vierde album uit, maar Oasis wint die “strijd” dik. De kwaliteit van de songs is dan ook zeer hoog en in ruim 50 minuten krijg je het beste van de jaren ’90 Britpop voorgeschoteld. De geest van de Beatles en dan met name John Lennon waart wel rond in de songs, maar Oasis is erin geslaagd een eigen geluid te creëren en daar dragen voornamelijk de beide broers aan bij. In Nederland is “WONDERWALL” de eerste hit, in Engeland scoorden ze met het debuutalbum al 2 top 10 hits en de eerste single van “(what’s the story) MORNING GLORY” is “SOME MIGHT SAY” en die bereikt daar de eerste plaats. Ook diens opvolger “ROLL WITH IT” wordt een enorme hit, wat de populariteit van de Engelse band in eigen land maar eens onderstreept. De arrangementen in de songs zijn briljant, prachtige melodieën, krachtig gezongen en prima gemusiceerd. Hoogtepunten vind ik de opener en grote Engelse hit “SOME MIGHT SAY”, het slepende “DON’T LOOK BACK IN ANGER” en de fantastische afsluiter “CHAMPAGNE SUPERNOVA”, waarop Paul Weller te horen is als gast gitarist en achtergrond zanger. Dit nummer laat in bijna 7 en een halve minuut horen welke klasse Oasis in die jaren had! Opvolger “BE HERE NOW” was ook nog een groot verkoopsucces, maar daarna werd het steeds minder. Liam en Noel maakten openlijk ruzie en dat zorgde er mede voor dat de band uiteindelijk ophield te bestaan. Tegenwoordig maken ze los van elkaar nog wel steeds muziek. Liam Gallagher zal in september een nieuw, tweede solo album uitbrengen, getiteld “WHY ME? WHY NOT” en Noel bracht met zijn High Flying Birds tot nu toe 3 albums uit. De hoogtijdagen van de jaren ’90 ligt echter ver achter ze, want of ze ooit nog een klassieker zoals “(what’s the story) MORNING GLORY” uitgaan brengen, waag ik te betwijfelen.

Ik heb hetzelfde verhaal dat ik in de laatste berichten hier van dit album al meerdere malen gelezen heb. Als tiener vond ik Oasis vreselijk. Ik had het eerste album nog wel gekocht. Wonderwall werd overal veel te veel gedraaid, de band verdiende al die aandacht in de pers niet, de muziek was niet eens goed, yadayadayada.

Ik ben blij dat ik dit album later als 40-er opnieuw heb beluisterd. En ik mijn mening maar even helemaal bijgesteld. Ik vind Absolutely Maybe best wel een goede plaat, maar dit album is het beste dat Oasis heeft uitgebracht. Er staat gewoon geen enkel slecht nummer op dit album en inderdaad vol met (terechte) klassiekers als Don't Look Back In Anger ("Gonna start a Revolution from my Bed"), Cast No Shadow en Champagne Supernova.

Ja, Wonderwall wordt nog steeds overspeeld, maar ik kan de band niet echt verwijten dat ze een nummer hebben geschreven dat blijkbaar bij zoveel mensen resoneerde.

Blij dat ik het heb (her)ontdekt en het eindelijk de tijd heb gegeven die het verdiende.

Heerlijke bravoure plaat met een fantastische zeikstem, in positieve zin, van liam. Jammer van het gedoe tussen de gebroeders, anders hadden we nog meer van dit soort platen kunnen horen.

Heb de cd al 30 jaar in de kast maar zag dat ik hem nog geen waardering heb gegeven. Na alle ticketcommotie van vandaag hem weer eens opgezet. Het blijft een heerlijke plaat. Elke band zou willen minimaal een keer iets legendarische willen uitbrengen en dat indertijd wel gelukt. Sterke nummers, puike singles, fraaie hoes en dat er wat jatwerk bij zit zij ze vergeven.
Ik vind het wel gelijk het beste en meest afwisselend wat ze gedaan hebben. Het debuut was vooral een muur van gitaren en de opvolger te geforceerd en de nummers veel te lang uitgesponnen. Maar de What's the story kan zo in het toprijtje uit de jaren 90.

Het erg goed album! In mijn optiek is Definitely Maybe beter, maar met nummers zoals Roll With It en Some Might Say is deze toch 5 sterren waard!