Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)

Toepasselijke hoes ook.....

Jammer dat er geen fiets met klapband te zien is

(What's the Story) Morning Glory? is een van de eerste albums die ik ooit kocht. Inmiddels heb ik alle albums van Oasis en zag ik ze live (helaas zonder Noel).
Nog altijd vind ik dit hun beste plaat.

Oasis laat met Hello en Roll With It meteen horen waar ze goed in zijn, stevige rock 'n roll met melodieuze zang. Vooral het stomende Hello is een uitstekend nummer en perfect gekozen als opener.

Wonderwall is natuurlijk het bekendste nummer van Oasis en heb ik vroeger zo vaak gedraaid dat ik hem nu vaak skip. Het nummer staat nu op en is toch echt een schitterend nummer. De cello zorgt voor een droevige sfeer. De piano aan het eind maakt het nummer op een perfecte manier af.
Na zo'n topper volgt er gewoon een nog mooier nummer. Don't Look Back in Anger wordt gedragen door de zang van Noel wiens stem beter bij dit nummer past dan de stem van Liam. De uithalen in dit nummer zijn zo lekker om mee te zingen. Soooooooo Sally can't wait...

Hey Now! is een wat slepend nummer met weer fijne zang. Verder niet bijzonder. Na een intermezzo zitten we alweer op de helft. De tweede helft begint met Some Might Say. Wat mij opvalt aan dit nummer is dat alles zo goed in balans is, niets overheerst terwijl het zeker naar het einde toe behoorlijk gelaagd is. De zang, gitaar(solo's) en achtergrondzang vormen dit nummer tot weer een topnummer.

Cast No Shadow is ook een van mijn favorieten. Een wat rustiger nummer met prachtige melodie. Als Liam en Noel samen zingen is dat echt een kippenvel momentje. Simpel maar oh zo effectief. She's Electric is een wat luchtiger nummer. Dit vind ik het minste nummer van de plaat. Het is me wat te standaard allemaal. De solo is ook erg voorspelbaar. Niet

Morning Glory is een fantastisch nummer met een licht psychedelisch sausje en erg vette gitaar. Door de gitaar in het begin die als het ware een echoe van zichzelf is, krijgt het nummer meteen een vervreemdende sfeer. De manier waarop Liam zingt pas bij het wat steviger nummer en is na She's Electric zeker gewenst.

Na het tweede intermezzo is daar mijn derde favoriet, Champagne Supernova. Het langste en beste nummer van de plaat. Weer zijn daar die ijzersterke gezongen melodieen. Het nummer kent een mooie opbouw en laat na je na een gitaarsolo lekker tot rust komen. Ik krijg altijd een zomers gevoel van dit nummer. Op een mooie, zonnige dag naar het park en lekker in het gras liggen, een beetje dagdromen.

Het gehele niveau van deze plaat ligt zo hoog. Waar haalden ze in godsnaam al die fantastiche melodien vandaan?! Ze hadden er zelfs nog een paar over getuige de verzamelaar met b-kantjes The Masterplan. Helaas zijn ze nooit meer in de buurt gekomen van deze prachtplaat.

4,5 sterren, dik verdiend!

fantastisch album. Dit geeft je zo een goed gevoel als je dit opzet. Lekker meezingen. Blij dat ik ze tijdens een van hun laatste concerten live heb mogen aanschouwen

Een heerlijke plaat, iedereen die mee heeft zitten zingen met wonderwall omdat die een tijd erg populair was, moet eens goed luisteren naar dit hele album, echt een pracht album.
Ik heb nergens het gevoel van verveling,'he, dit heb ik eerder gehoord'.
De cello in wonderwall geeft het een enorme oppepper, (of dat ligt gewoon aan mij, aangezien ik zelf cello speel het een enorme pluspunt vind als pop artiesten het gebruiken).

Ik vind dit ook zeker een goed album. Als ik hem nog eens zou becijferen zou het zeker 4,0 sterren worden (misschien wel 4,5)

En toch was ik zelfs een beetje teleurgesteld want Definitely Maybe kende ik al en die is wel duidelijk de betere.

De nieuwe Beatles werden ze genoemd.
Hoezo nieuwe Beatles, waren de oude niet goed genoeg?
Was er eigenlijk behoefte aan, men was nog steeds zeer gelukkig met Revolver, Abbey Road en Sgt. Pepper.
Oasis heeft bijna niks meer met The Beatles te maken, laat ze gewoon toe geven dat ze heerlijk weg droomden bij de gitaarsound van Johnny Marr van The Smiths en vervolgens van hun schoolbanken werden geblazen toen het debuut van The Stone Roses iedereen gek maakten in Groot Brittannië.
Madchester. Nadat ruim 10 jaar eerder Sex Pistols en Joy Division een soortgelijke kettingreactie veroorzaakten, plukten nu ook puberende jochies de versleten gitaar van hun vader van zolder om zich muzikaal te ontwikkelen.
John Lennon was allang dood, men moest het doen met sporadisch uitgezonden televisiebeelden, meestal begin december om zijn overlijden te herdenken.
De broertjes Gallagher waren raddraaiers, die zich verzetten tegen het regiem van hun ouders.
Dan ga je toch geen oude elpees draaien van een generatie waar je tegenaan het pissen bent?

Definitely Maybe, hun eerstgeborene werd een grote hype, en door de pers werden ze vergeleken met The Beatles, terwijl dit gewoon een sterke popplaat was.
Met handen in het haar klopte Liam bij zijn broer Noel aan.
Liams stem had totaal geen raakvlakken met Lennon, en zeker niet met het vriendelijke zachte geluid van McCartney, maar de vraag was er, en hoe op het aanbod in te spelen?
Geen probleem dacht Noel, die zich voorheen aardig op de achtergrond opstelde, hier lag een prominente rol voor hem weg gelegd.
Hij besloot zijn positie veilig te stellen en Don’t Look Back In Anger was een feit.
Vanwege het te verwachtte succes werd hij steeds vaker uitgenodigd in talkshows. Met hem viel een gesprek te voeren, terwijl broerlief meestal apestoned naast hem op de bank hing.
Zo nu en dan proberen te shockeren met een foute opmerking over Damon Albam van Blur.
Onbewust en onbedoeld nam de wat meer verlegen Noel de leidersrol over.
Grote ruzies waren een feit, verknalde optredens vanwege wangedrag bandleden werden ontslagen, gevolg van de strijd tussen twee groeiende ego’s.
Scheuren bie tot de verwachtte breuk zouden leiden.

( What’s The Story) Morning Glory werd gezien als de definitieve doorbraak.
Het album wat de sterpositie inluidde.
Achteraf gezien blijft dit juist de moeilijke tweede.
Natuurlijk waren de verkoopcijfers enorm, natuurlijk zaten de songs gewoon sterk in elkaar.
Dat Cast No Shadow qua structuur hetzelfde in elkaar stak als Wonderwall werd hun vergeven, want het klinkt zo heerlijk.
Nogmaals moest de lat hoger gelegd worden, maar D'You Know What I Mean? Was al Over The Top, en met Be Here Now begon The Downward Spiral.
Morning Glory verwoord de dreigende nachtmerrie.
Nu nog bemind, morgen wellicht gehaat.
Was het voorheen nog Liam die verbaal en non-verbaal van alles het publiek in smeet, nu werd hij juist verwelkomt door boe geroep en rotte appels.
De ommekeer werd steeds meer publiekelijk zichtbaar.
Maar ondanks dit alles wordt ik op het einde van het album weer gegrepen.
Champagne Supernova geeft mij het beeld van Liam als superster in een door hem vernielde kamer.
De kater nog bonkend in zijn hoofd.
Alleen en in tranen omdat hij zich weer eens niets van de vorige avond kan herinneren.
Verontschuldigend sorry zeggend overhandigd hij twee gesneuvelde champagneglazen aan een boze, teleurgestelde hotelmanager.
Opeens voel je de ontroerende kinderlijke blik in zijn ogen.

Dit is zonder twijfel het beste album ooit gemaakt.
Iedereen die het er niet mee eens is heeft geen verstand van muziek.
Period.

Lekker kortzichtig

Gisteren heb ik de meest perfecte doperwt opgegeten. Iedereen die daar niet mee akkoord gaat, weet niets af van doperwten! Het zal me waarschijnlijk nog de meest perfecte stront opleveren ook...

Alle doperwten zijn vies.

Dan zal ik wel geen verstand van muziek hebben want ik vind er niet veel aan. Wel aardig hoor, maar niet meer dan dat.

Dat is denk jou mening Ampivinni, inderdaad behoorlijk kortzichtig

Champagne Supernova blijft een fantastisch nummer!

Leest nou niemand (nou ja, diegene die reageren) dat Ampivinni een imitatie doet van de Gallagher-arrogantie? Gespeeld en wel...

Leuk bedacht...

Deze cd helemaal doodgedraaid eind 1995 en begin 1996. Tijdens een bezoek aan Nederland-Frankrijk in Liverpool op de EK 1996(Engeland) was dit natuurlijk de soundtrack. De broertjes Noel en Liam hebben denk duizenden keren naar de Beatles B-kant Rain geluisterd en daar een carriere op losgelaten in de sunshiiiiiiiiiiine.........................

Aardige popplaat die min of meer wordt gezien als een klassieker. Wat mij persoonlijk betreft overdreven, het zijn aardige popliedjes, onmiskenbaar goed geschreven, maar het lijkt wat mij betreft allemaal toch wel veel op elkaar en met de nogal zeikerige zang van Liam heb ik ook niet veel. Overigens kan ik wel begrijpen waarom mensen dit helemaal geweldig vinden. Aardig popalbum dus, maar ook weer niet zo ontzettend zoveel bijzonders in mijn ogen, maar een voldoende is wel op zijn plaats. Zeker niet het beste dat Britpop ons heeft gebracht.

Klopt Niels, dat was de voorganger.

Hmm, Definitely Maybe vind ik meer Rock 'N Roll dan Britpop

Zelden zo'n slecht album gehoord: waardeloze liedjes, verschrikkelijke dreinende "zang" en , fantasieloze instrumentatie. En ik houd echt wel van allerlei andere bands uit die tijd; heb bijvoorbeeld alle albums van Blur, en die kunnen me wél boeien. De hoes van dit album vind ik trouwens wel heel mooi, om met iets positiefs te kunnen besluiten.

Meestal hoor je de Gallaghers zeggen: ''If you like it than buy it, if you don't like it don't buy it, I don't f*cking care'' haha...

Gelukkig zijn er velen die er anders over denken.

Muzikale smaak blijft uiteraard in hoge mate subjectief, en ik wil benadrukken dat "Morning Glory" slechts in mijn oren onvoldoende klinkt: muziek dient voor mij esthetisch, opwindend, vitaal en boeiend te zijn, en aan die eisen voldoet het voor mij in onvoldoende mate. Datzelfde vind jij blijkbaar van Blur, maar net als mijn muzikale smaak is die van jou subjectief. Hoeveel punten ken jij overigens toe aan dit album? Ik ga "Morning Glory" binnenkort weer eens een kans geven, misschien helpt het mooie lenteweer aan een haflf puntje erbij!

Het gaat waarschijnlijk de geschiedenis in als het album waar het prachtige Wonderwall op staat.

Maar deze cd biedt zoveel meer. Legendarische gitaarriffs -& solo's (o.a. in Champagne Supernova). Meezingers als Don't look back in Anger, Some might say, Morning glory en erm jawel Champagne Supernova.

Het enige wat je Noel hier kunt verwijten is dat hij in sommige nummers op dit album veelal gebruik maakt van dezelfde akkoorden. Maar mocht ik het kunnen en zo'n album afleveren zou ik me zeer gelijk prijzen. Het blijft in mijn ogen een eeuwige klassieker.

Goed verhaal van Deric Raven, met veel plezier gelezen!

Oasis, het album met Wonderwall en iedereen zal dit nummer kennen, ik vind het echter het minder goede nummer van de plaat. Misschien te vaak gehoord, ik weet het niet maar wanneer ik dit album opzet dan wordt Wonderwall overgeslagen. Lekkere rockmuziek, goede meezingers en rustige nummers staan er allemaal op.

Dank je, leuk dat je het met plezier gelezen hebt; ondanks dat niet alles even positief door mij verwoord wordt.

Na mijn blunder van jewelste op de pagina van Elephant van The White Stripes heb ik besloten om wat meer albums op te zoeken en te beluisteren die wel het britpop vertegenwoordigen. Nu ken ik al jaren wat nummers van Blur en Oasis, maar een heel album had ik nog niet gehoord. Een maand terug had ik The Great Escape van Blur beoordeeld, maar die beviel me niet echt. Vooral het accent van Damon Albarn was een struikelblok. Nu heb ik gepland om dat album een nieuwe kans te geven, dus wie weet dat dit nu zo niet meer is.

Zoals ik al eerder zei heb ik nog nooit een heel album van Oasis beluisterd, maar ken ik wel enkele nummers zoals Wonderwall (wie nu niet ?) en Don't Look Back in Anger, maar ook sommige stukken in Champagne Supernova herken ik. Nu klinken de andere nummers ook goed en dit komt door de stem van Liam Gallagher. De teksten zijn ook gewoon goed en dit komt dan weer door de andere helft van de Gallagher's die zestien jaar later zelf komt aanzetten met een debuut waar het tekstueel soms zeer sterk gaat en al zingend redt hij het ook prima.

En eigenlijk kan ik nu niets meer zeggen omdat het me onder de indruk heeft gebracht. Ik moet eerlijk bekennen dat ik soms ook bij het groepje hoorde die onterecht Oasis in een slecht daglicht bracht zonder eigenlijk te weten waarom. Een kortzichtigheid die met dit album nu volledig weggewerkt is. Wat ik ook tof vind is dat Wonderwall na al die jaren en miljoenen keer herhaald te worden op diverse platformen nog steeds even sterk is. Het was dan ook het eerste nummer die ik op een gitaar kon spelen en dat zegt dan toch hoe simpel doch doeltreffend dit nummer is.

We beginnen met een vier, maar ik kan al met zekerheid zeggen dat ik zeker later zal opwaarderen naar een vier en een half. Al weten we nooit wat de toekomst ons brengt.

Don't Look Back in Anger vind ik nog steeds 1 v/d beste nummers uit 90's.

Ik vindt het nog altijd jammer dat The Masterplan (m'n favo Oasis song) niet op deze plaat staat, hij had wat mij betreft perfect tussen Morning Glory en Champagne Supernova gepast.