Joanna Newsom - Ys (2006)

Ik zal binnekort er eens naar luisteren kijken of het klikt

Laxus, je moet echt even de tijd nemen voor Newsom. Ik begon me eerst na tien minuten behoorlijk te ergeren aan haar stem. Dankzij de prachtige arrangementen ben ik het blijven luisteren en het was duidelijk dat ik gewoon even moest wennen aan haar stem. Daarna ben ik haar debuutplaat gaan luisteren en daar is haar stem nog kinderlijker, dus dat was weer eerst even wennen.

Concentreer je maar eerst op de prachtige arrangementen en de teksten (neem het boekje of op internet de lyrics erbij!). Als dat je bevalt dan ga je vanzelf wel wennen aan haar stem.

Dat vind ik inderdaad nou ook mooi; het voordeel van iemand die nog gewoon muziek luistert door middel van albums daadwerkelijk fysiek kopen.

Nu ik erover nadenk; ik denk ook dat als ik dit album zou hebben gedownload, wat ik nooit doe, ik het een stuk minder zal waarderen. Maar juist de teksten (en inderdaad ook de arrangementen) maken het zo'n mooi geheel.

Dat gaat uiteraard niet altijd op ondanks je goedbedoelde advies. Zelf trek ik het debuut echt niet: vreselijk. Ys gaat al een stuk beter omdat ik de arrangementen en de composities geweldig vind. Haar stem staat me hier nog wel vaak erg tegen.
Als je mensen gaat adviseren die hetzelfde probleem als ik hebben dan is het misschien raadzaam om juist haar laatste album te beluisteren. Daar zingt ze toch net even wat anders en dat is voor mij dan ook een juweeltje.

Het debuut vind ik ook echt vreselijk. Haar stem is op dit album ook een stuk beter, af en toe piept het en kraakt het maar dat heeft zeker zijn charmes. Gisteren weer heerlijk weggedroomd met deze CD, halve ster omhoog.

Wat een prachtige stem heeft deze vrouw

Only Skin is voor mij hier toch veruit het minste nummer. En als die dan 17 minuten duurt word je daar niet vrolijk van. Sawdust & Diamonds is mijn favoriet. Blijft natuurlijk een bijzondere artieste deze Joanna.

Ik zie nu dat ik het debuut ook op 3,5 ster heb staan. Die ook maar weer eens beluisteren, want volgens mij vond ik die beter dan deze hier.

Vermakelijke plaat, instrumentaal zit alles zeer goed.
De harp, cello's en violen zorgen voor een middeleeuwse sfeer alsof de plaat zich afspeelt in een verlaten bos. En in de verte kun je de burcht zien. Ook zingt Joanna Newsom erg goed maar sommige uithalen gaan dan net iets te hoog en dan klinkt ze al snel minder goed.

Ook blijft de plaat me niet de volle speelduur boeien, maar dat kan groeien met de luisterbeurten.
Ik start met een 3,5* vooral omdat het instrumentaal erg goed zit jammer dat Joanna soms eens te hoog zingt.

ik had een paar zinnen volgepropt aan superlatieven met de frequentie van gemiddeld drie per zin.
toen dacht ik:
" eigenlijk zou ik sprakeloos moeten zijn "

bij deze is dat nog steeds niet gelukt.
en als het dan toch zover is...
briljant, (on)werkelijk prachtig,
het is zo mooi wat ze daar allemaal uit haar handen, mond en hoofd tovert. onbegrijpelijk.

dit geld voor al haar albums overigens, en ik vond het tijd dat Animal Collective (jawel), The Doors (jawel) en zelfs The Beatles (JAWEL) plaats moesten maken voor deze prachtige vrouw.

ik had in het begin overigens ook moeite om door het album te komen, ik kende MEM en HOOM, en die zijn toch wat toegankelijker. toch was Emily altijd mijn lievelingsnummer van haar, Ik had geen moeite - terwijl velen dat wel hadden - met HOOM's lange duur, dus moest ik deze ook eens proeven in haar totale vorm.Maar bij monkey & bear haakte ik vaak af omdat emily mij al zoveel deed, en bleef echoën in mijn hoofd dat ik voor de rest van de dag haast geen muziek meer hoefde, en zeker geen 16 minuten lange nummers in al haar complexe composities en melodieën, maar ik ben gelukkig tot de bijzonderheid gekomen dat ik dat wel kan, en dit album is groots en heerlijk. ik ben zowel verliefd geworden op haar verhalen, muziek & stem, als wel het persoon Joanna Newsom.

als je toch zoiets kunt maken, en maakt.
Toch maakt het universum geen onderscheid tussen haar en Adolf Hitler of Mark Rutten. het geeft allen- het leven, en neemt - de dood. maar dat maakt haar voor mij in mijn leven alleen maar mooier.

Een betoverende sfeer hangt rond op Ys, en de woordkeuzes zijn ronduit fascinerend. Ik vind haar stem nog beter op HOOM, maar dit album is toch beter te doseren.

Dit album heeft inderdaad een buitengewone, fijne sfeer. De lieflijke harp in combinatie met de ietwat aparte stem zorgen voor een sprookjesachtige, betoverende beleving voor mij. Maar ook de strijkarrangementen mogen niet onderschat worden!

Ik vind dit zo prachtig dat ik het album al in m'n top 10 heb gezet. En dan te bedenken dat ik me nog niet eens in de teksten verdiept heb (ik ben erg slecht in het oppikken van teksten). Die schijnen autobiografisch te zijn?

Prachtige muziek maar je moet er wel (te?) veel geduld voor hebben. Zo'n album waar je graag een hoge score aan geeft omdat je er veel ontzag voor hebt, maar tegelijkertijd te weinig van geniet om het te doen. Herkent iemand dat gevoel?

Wat bedoel je met (te?) veel geduld voor hebben? Duurt het naar jouw mening te lang en zitten er stukken in die minder interessant zijn?

In ieder geval herken ik dat gevoel bij dit album absoluut niet.

Ik moet me erg focussen op de muziek om het niet volledig langs me heen te laten glippen. En voor 55 minuten focus is veel geduld nodig. Misschien had ik het beter over focus dan over geduld kunnen hebben.

dan moet je het album denk ik gewoon vaker luisteren in een week, zodat je aandacht steeds op andere aspecten valt.

Inderdaad wat vaker luisteren en je gewoon laten meeslepen. Dan vallen dingen je vanzelf op en ontdek je het album stukje bij beetje. Het focussen is op die manier niet meer zo nodig.

Die stem: piepkrijtjes, krasnagels op schoolborden. Met met de toegenomen board-neiging op scholen zal deze connotatie wel verdwenen zijn.

De stem blijft het probleem.

kun je HooM wel waarderen Mjuman, daar zingt ze wat voller

Er staat trouwens een erg interessant interview met haar over dit album op de site van Pitchfork:
Interviews: Joanna Newsom | Features | Pitchfork ..

met als interessantste zin in mijn ogen:
"While it's not important to me that the audience explicitly understand what the record is "about""..

Het is een heel persoonlijk album, alleen als luisteraar is het niet echt mogelijk om door alle metaforen heen te komen.

soms kom je door een uurtje wikipedia klikken toch op plezante feitjes:

Ys

(Geeft toch een wat duidelijker licht op de sprookjes sfeer van het album.)

Wat heeft Joanna Newsom het me toch Godsgruwelijk lastig gemaakt met deze plaat. Maar na meer dan een jaar luisteren (niet om de week, moet je weten, maar toch flink wat keren) kan ik eindelijk zeggen dat het album me gegrepen heeft. En de rek is er nog lang niet uit, heb ik het gevoel! Nu eens zien of Have One on Me me uiteindelijk ook zo goed zal gaan bevallen. Want ze maakt het me nooit makkelijk: ook aan The Milk-Eyed Mender moest ik wennen, zij het vooral vanwege haar stem, terwijl het hier meer aan de structuur van de muziek ligt. Bizar trouwens hoe Joanna Newsom op alle drie haar albums een andere manier van zingen heeft, ondanks dat het natuurlijk onmiskenbaar Joanna Newsom is.

Nog een paar keer beluisterd en het is wel heel mooi, maar ik denk dat het aan het album ligt dat ik het wat langdradig aanvoel. Doet me heel erg denken aan CocoRosie ook. Denk dat ik eens een ander album ga beluisteren.

Door de arrangementen is het erg filmisch, een soort Disney. Eerste helft van het album vind ik hier en daar best mooi, maar dan wordt het langzaamaan een soort Sneeuwwitjebehang zonder hoogtepunten. En die lappen tekst worden me dan ook te veel. Alsof je naar de Matthaeus Passion luistert maar dan alleen de partij van de verteller. Als iemand begrijpt wat ik bedoel. Have One On Me is veel meer mijn ding.

Moet hier toch wat van terugkomen. Vind het bij herbeluistering toch niet meer zo spectaculair. Er blijft genoeg te genieten, maar er zijn ook momenten dat ik dit associeer met langdradig en saai. Ik ga 'm iets verlagen. Nog steeds een mooie 3,5***. Ik vind dit dus een moeilijke plaat die op verschillende momenten verschillende emoties bij me oproept. Misschien denk ik er over 3 jaar weer anders over, want ik laat het zeker nog eens langskomen.

Als Monkey & Bear - een nummer dat ik aardig, maar toch vooral niet zo heel boeiend vind - zo goed was als de rest, dan stond dit album, samen met Have One on Me, gewoon in mijn top 10. Ik durf te beweren dat Joanna Newsom met schot de grootste artiest is van de afgelopen tien jaar is. En stel je nou eens voor dat ze op dit niveau door gaat...

Ik begrijp wat je bedoelt, maar Disney is echt een verkeerde woordkeuze dan. Filmisch is het niet, het is eerder een stilstaand portret of weet ik wat, het is gewoon een soort boek dat uit vijf hoofdstukken bestaat verteld in muziek. Echt geen moeite in gekropen, lijkt vrij lofi en geïmproviseerd dit album, niet zoals Have One On Me, dat is een album met meer variatie en instrumenten, beter geproducet enzo. Hier heb je basically alleen Newsom en een harp die sprookjesachtige tekstjes in een poëtisch, filosofisch jasje gestoken zingt.

lo-fi?geïmproviseerd? en "in een poëtisch, filosofisch jasje gestoken"? dit is vanaf het basis poëzie en filosofie.

Ja, heb ik dat verkeerd verwoord dan?

"verkeerd", nee er is niet de enige waarheid, en als die er zou zijn zou die zeker niet alleen mij belichamen, maar zoals je kon lezen ben ik het niet eens met je woord&zinskeuze. dat kan ook aan mij liggen; ik vind dat wanneer je iets "in een jasje steekt" dat je dat jasje (in dit geval een filosofisch & poëtisch jasje) dan als laatste om datgene van je hebt gecreerd steekt, alsof je er nog een laag make-up op doet, om de werkelijke inhoud te veranderen, terwijl ik zei dat deze dingen er volgens mij al vanaf de basis in zitten, dat de poëzie en filosofie verweven zit in alles dat ze doet, en er dus niet omheen hangt.