Leonard Cohen - You Want It Darker (2016)

Als ik dat tegen mn moeder zeg wordt ze boos...

Deze was helaas al uitgesteld voor zijn dood, naar 9 december. De prijs is 21,99 € pre-order via vinyljunk. Prijsverhogingen daar doe ik niet aan, zie soms prijzen plots maal twee gaan.

Wablief? Dus niet 25 november maar 9 december?! Zucht...

In de Fnac (in Leuven en Gent) lag de cd voor zijn dood aan 14 euro, en nu aan 19 euro (-10% ledenkorting). Ach ja. It's the economy stupid.

Aan de Leonard Cohen kenners: is er misschien nog een dieper liggende reden voor de knipoog naar de hoes van (specifiek) "Songs from a Room"? Of is dit willekeur?

Songs From A Dark Room?

Lijkt mij niet.

Dat is creatief van je.

Maar ik bedoel natuurlijk de twee zo op elkaar lijkende hoes ontwerpen, maar dan "negatief" en met een twist (letterlijk). Zal toch geen toeval zijn? Maar misschien zoek ik naar symboliek die er niet is.

Nee, ik denk dat er echt wel een bedoeling achter zit, bij Songs from a Room is het een portret, bij het laatste album lijkt het alsof hij de mogelijkheid heeft om er uit te stappen, zijn arm hangt buiten het schilderij.

Het raam doet me ook wat aan een Windows-icoontje denken (niet voor groenteboeren)
Kijk maar links onderin je scherm.

Anyway, prachtige hoes, prachtig album.

Wow, net beluisterd en best onder de indruk. Absoluut de beste van z'n laatste drie worpelingen. Moet ik absoluut aanschaffen op het heilige vinyl, van zodra ie uitkomt. Erg sfeervol allemaal.

Eindelijk, eindelijk is 'ie binnen: de LP! Maar het was het wachten waard, want wat klinkt dit album prachtig mooi vanaf vinyl.

Zit de CD erbij?

Nee, wel een downloadcode.

En toen overleed de Canadese bard, net als Bowie, kort na het uitbrengen van een prachtige plaat. Waar Bowie nog angst en onzekerheid voor het sterven uitstraalt, laat Cohen berusting en tevredenheid horen: “I’m ready, my Lord”. Zoon Adam Cohen was verantwoordelijk voor de fraaie klankkleur met stemmige strijkers en (Hebreeuwse) mannenkoren of vrouwelijke achtergrondzangeressen. Ook hier een fraai slotakkoord van een artiest die z’n stempel op muziekgeschiedenis heeft gedrukt.

Een man die vanuit het licht van het leven, de duisterheid van de dood tegemoet ziet.
Rustig een sigaretje rokend, sterven heeft immers geen haast.
Wat een baas was Cohen toch ook!

Ik ben enorm onder de indruk, dit is beter dan ik had durven dromen. Eindelijk ook weer ruim gebruik van strijkers, heerlijk vind ik dat. Wat een prachtig afscheidscadeau heeft hij ons gegeven. Cohen, Bowie, wat een enorme helden om zo te eindigen.

Een diepe buiging van mij.

Tja, ik ben toch wel een heel grote fan, maar ik ben minder onder de indruk dan veel anderen. Cohens dood hakte er bij mij zeker in, maar zoiets maakt voor mij een 4*-plaat nu eenmaal geen 4,5*- of 5*-werk. Van de jaren 2010-output vond ik Old Ideas toch wel een vrij behoorlijke plaat; Popular Problems vond ik dan weer tot z'n minste werk behoren door een gebrek aan echt memorabele nummers, maar heb 'm toch op een kleine 4* staan. You Want It Darker heeft een beetje hetzelfde probleem, al spreekt het sobere geluidsbeeld me hier wel veel meer aan. 'Treaty' is van het ouderwetse niveau, en zo'n tekstfragment als dat couplet over de Bijbelse slang heb ik Cohen lang niet meer horen zingen, erg fijn om hem zo weer eens te horen. Daarmee is veruit het beste nummer van de plaat wel genoemd.

Het titelnummer en 'Steer Your Way' zijn ook memorabele nummers, en de afsluiter is erg fraai. Een paar dagen geleden vroeg ik me echter af welke vijf andere nummers ook alweer op het album stonden; kon zo uit mijn hoofd niet pakweg 'On the Level' of 'It Seemd the Better Way' opnoemen. Het zijn nummers die andere artiesten jaloers zouden maken, maar die ik toch tot de onderste regionen van Cohens oeuvre zou rekenen. Die score is evenwel wat hoger dan Popular Problems, maar toch: Old Ideas had - naast een paar mindere broeders - nummers als 'The Darkness', 'Amen', 'Going Home' en 'Banjo' die ik toch veel hoger aansla dan de meeste liedjes van de laatste twee platen.

Het is ook moeilijk, zelfs voor Cohen zelf, om te tippen aan zijn fantastische werk uit de jaren zestig en zeventig. Tot en met Recent Songs was het echt elk album goed raak; 4,5*- en 5*-werk. Ten New Songs vond ik verrassend sterk, maar verder is het meeste uit de jaren tachtig, negentig en nul toch van wisselvalliger of gewoonweg iets minder niveau - en daar reken ik You Want It Darker toch ook onder. Heb toch het gevoel dat er uit de laatste drie platen een of twee echt fantastische albums samengesteld konden worden; nu moet ik het toch doen met drie goede albums waar toch meer in had gezeten.

Maar al het geklaag ten spijt: ik luister toch graag naar You Want It Darker. Het lijkt me sterk dat Cohen 'm als afscheidsplaat heeft bedoeld, want hij is al decennia beziggeweest met nummers te schrijven over dood en afscheid, en zijn dood kwam toch vrij onverwacht - niet door ziekte, maar door een val (maar afijn, zeker weten doe je als gewone sterveling niet of Cohen toch al stervende was). Dit is zeker een waardige afsluiter van zijn oeuvre.

"And who by brave assent, who by accident"

Maar alle gekheid op een stokje, het onderstaande bericht is weer een verdomd sterke recensie!

Bij mijn weten was LC ziek en schreef hij in augustus dit aan Marianne: "'Well Marianne it's come to this time when we are really so old and our bodies are falling apart and I think I will follow you very soon. Know that I am so close behind you that if you stretch out your hand, I think you can reach mine."

Hij wist maar al te goed dat dit wel eens zijn laatste zou kunnen zijn, denk ik.

Wat een geweldig album, wat een geweldige teksten.

Op je sterfbed toch nog even dit maken, en dan vooral het titelnummer.
''You want it darker'' is voor mij het beste nummer van 2016. Geweldig.

Een imposante zwanenzang.

Mooie recensie Slowgaze, helemaal mee eens.

Net als bij andere artiesten dit jaar bracht Leonard Cohen een album uit dat vol verwijzingen staat naar het einde van het leven. Alleen was dit bij Cohen al vaker het geval, zoals op de eveneens succesvolle plaat Old Ideas. De poëet wist met zijn debuut Songs of Leonard Cohen uit 1967 direct zijn stempel te drukken binnen de steeds veranderende muziekwereld. Zijn muziek stond in het teken van de diepgaande teksten, maar bleek gedurende de jaren ook muzikale vernieuwingen niet uit de weg te gaan. Hij keerde begin deze eeuw terug in de muziekwereld na een financiële tegenvaller en liet opnieuw van zich spreken met zijn politieke, religieuze en seksueel getinte teksten. You Want It Darker zou het slotstuk worden van zijn rijke carrière, donker, meeslepend en bedroevend mooi.

De opener hakt er in met de duistere klanken, de harmonieuze achtergrondzang en de steeds doorlopende beat. Leonard’s bariton zangstem klinkt aangeslagen en zwaar, de teksten voeren hem naar het einde toe met de Hebreeuwse uitingen en een roep aan God (Hineni, hineni, I’m ready, my lord). Op muzikaal vlak doen de orgelklanken, drums en baspartijen de hele gemoedstoestand van een donkere laag voorzien, beangstigend en op productioneel vlak zeer sterk uitgevoerd. De wijze waarop Cohen zijn verhalen verteld zijn aangrijpend en wonderschoon, zo bewijst ook het emotionele Treaty. De pianoklanken voeren je door naar de overeenkomst en de pijn die in het verleden is ontstaan. De strijkers en keyboardpartijen maken de treurigheid van het geheel des te zwaarder. Maar ook een nummer als Steer Your Way weet de wat rustigere klanken een stem te geven. De strijkers voeren je mee door zijn religieuze teksten en melancholische gemoedstoestand. Leaving the Table is veel meer gericht op de gitaarklanken van de pedal steel en akoestische gitaar. De countryklanken sluiten perfect aan bij zijn zware en geleefde stemgeluid, maar ook hier kondigt hij zijn einde aan (“I’m leaving the table/I’m out of the game/I don’t know the people/In your picture frame”).

You Want It Darker is een enerverend en compleet album, waarin de muziek in het teken staat van zijn poëtische teksten. Hij praat open over verlies, verlangen, maar bovenal over de waarheid die zo dicht bij hem ligt. Zijn heilige stem grijpt je nog één keer vast, voordat het tijd is om afscheid te nemen van deze grootse muzikant.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De titelsong gaat écht tot merg en been. Goed album.

Inderdaad, maar het titelnummer is zodanig goed dat de rest van het album toch een beetje in het niet valt vergeleken met dat nummer. Echt absurd goed, enkel Treaty en Leaving the Table komen nog een beetje in de buurt.

Vind ik dus ook. Die simpele productie met drummachine van de titelsong, en die absurd lage stem, écht altijd kippenvel. Daarna vind ik idd Treaty de beste.

De titelsong is inderdaad een absolute topper binnen Cohens oeuvre en waarschijnlijk het nummer dat er bij veel mensen (inclusief mezelf) in eerste instantie het meeste boven uitsteekt maar na een aantal draaibeurten merk je dat Steer Your Way (bedrieglijk catchy melodie, cynische vintage Cohen tekst) niet veel moet onderdoen, Treaty de betere contemplatieve Cohen-lyrics in aanbieding heeft en dan begint zelfs een nummer als It Seemed the Better Way ook onder de huid te kruipen: dat Joodse synagoge-koor gecombineerd met tekst die de absurditeit van georganiseerde religie op onderkoelde manier aan de kaak stelt... het is iets dat enkel uit zijn koker kan komen.

In ieder geval een behoorlijk consistent album dat vooral zeer sterk start en finisht (ok, zo een On the Level is misschien wat minder maar gelukkig is Cohen tekstueel zeer sterk op dreef waardoor ook de mindere nummers wat te bieden hebben) en voor mij makkelijk zijn beste album sinds I'm Your Man waarmee het in de top 5 van zijn repertoire te plaatsen valt. Toch allemaal niet slecht voor een 82 jarige. Jammer dat de man nooit de kans kreeg om dit materiaal nog live te brengen maar een absoluut meer dan waardige afsluiter van zijn carrière.

Net als bij Bowie's laatste vraag ik me wel eens af of deze cd ook ruim boven de vier had gescoord als Cohen nog niet was overleden ? Maar hoe dan ook het is gewoon wel een sterk album die misschien wel eerst een paar draaibeurten nodig heeft voordat de nummers onder je huid kruipen. Jammer dat het Cohen zijn laatste is, maar wel een pareltje waar hij mee heeft afgesloten.

Ik denk het wel. Ik vind dit misschien wel z'n beste album sinds Songs of Love and Hate uit 1971.