Leonard Cohen - You Want It Darker (2016)

Hierna niet meer, helaas. Logisch als je je dood aankondigt op deze plaat.

Je moet alles blijven volgen, ook Cohen zelf.
Soms heb je als 82-jarige depressies en/of ben je wat kwakkelend.

Maar inmiddels weet hij zelf beter:

I'll live until 120

Wordt Mart Smeets vanavond weer uitgenodigd bij DWDD, met een nieuwe kijk op dit album.

Ik hoop dat Cohen nog een aantal jaren in goede gezondheid mag leven, het verlies van Prince en Bowie in 2016 is al triest genoeg.
Wat ik van dit album hoorde klonk wel erg goed, ook een hele mooie rol van de muzikale begeleiding.

Zijn stem klinkt nog behoorlijk krachtig, veel minder breekbaar als Johnny Cash op zijn laatste albums.

Voor de fans van Cohen is dit weer een top album. Als dit werkelijk zijn afscheid is, dan heeft hij dat op een mooie manier aangepakt.

Een behoorlijk aantal van zijn liedjes uit zijn oeuvre schreef hij met zijn goede vriendin Sharon Robinson.

Maar dat was wel heel erg mooi, toch?

Ja, prachtig, zijn beste werk misschien wel.
Maar Cohen klinkt niet eens zoveel anders als jaren geleden, die heeft altijd al zo'n mooie dragende, verhalende stem gehad.

Erg mooi, sfeervol album. De eerste keer dat ik track 9 luisterde dacht ik even dat het een instrumentaaltje zou worden (had overigens ook erg mooi geweest), maar nee, daar komt zijn donkere stem nog even om de hoek... Schitterend.

Klinkt bijna profetisch. Na Blackstar van Bowie is dat erg sinister. Laten we hopen dat het niet zo is, want dan kan hij nog meer van dit soort bijzonder sterke albums maken. Voor het eerst sinds ik Songs of Love and Hate ontdekte (en dat is wat jaartjes terug) dat ik weer écht onder de indruk ben van deze man.

Past overigens perfect bij het grimmige herfstweer.

Vaak wordt er van mannen gezegd dat ze mooier zijn als ze ouder worden, bij Leonard Cohen is dat misschien wel aan de hand met zijn stem.
Als kind leerde je om respect voor ouderen te hebben, dit geluid nodigt je wel daar toe uit.
Er is zoveel tijd en passie gestopt in het begeleiden van de bijna gesproken woorden van dhr. Cohen.
Wat knap om de juiste klanken te vinden om het extra volume te geven.
In eerste instantie dacht ik dat je een vitale man hoorde, met nog veel kracht in zijn performance.
Nu moet ik toch wel tot de conclusie komen dat het breekbare wel degelijk aanwezig is, maar zo prachtig ondersteund door instrumenten.
Vaak vond ik dat wel een minpunt, in het verleden zat het daardoor regelmatig tegen het randje van kitsch aan.
Het intieme, bijna fluisterende was al lang kenmerkend voor zijn sound, maar hier lijkt het alsof hij niet meer anders kan.
Is dat vervelend, tegen het gênante aan; integendeel, het geheel wordt er alleen maar mooier op.
Geen opbeurend album, maar zeker ook geen depressief geheel.
Alsof hij direct mij aanspreekt; You Want It Darker, inderdaad meneer Cohen, dit is het duistere waarvoor ik val.

Gelukkig moet zijn vakmanschap het niet hebben van het op en neer rennen van podia of het krampachtig vasthouden aan een te jeugdige opstandigheid. Hij is en blijft zichzelf en is daarom geloofwaardig in zijn uitingen. Mooie plaat van een oude man wiens fysieke aanwezigheid bij het luisteren niet te ontkennen valt.

Paar jaar geleden in Amsterdam kwam de ouwe man huppelend het podium op

Ga er vanavond met een malt whiskey in een schaars verlichte kamer maar eens voor zitten

Geweldig, heel leuk.

Volgens mij had hij gewoon zijn teen gestoten.

Inderdaad, een geweldig stuk om te zien, wat straalt hij daar veel energie uit, volgens mij was hij toen ook al 78 jaar.

Zonder me in de teksten te verdiepen beluisterd, dat zal niet de bedoeling zijn. Bij Cohen gaat het juist om de teksten, de muziek is minzaam en dient als begeleiding en zorgt voor sfeer en lading. Voor mij is de waarde letterlijk bezien onschatbaar, dit album vraagt geduld en verdieping.

Interview met Adam Cohen over het album en zijn vader.

En dan nog dit...
Leonard Cohen Is Still Vital and Writing Great Songs, So Let’s Stop Trying To Bury Him Sta-link

Blackstar, Skeleton Tree en nu ook You Want It Darker. 2016 is een speciaal muzikaal jaar.

Ik begin wat voorzichtig met een waardering van 4* voor You Wanted It Darker, maar dit is echt een geweldig album. Ik ga later waarschijnlijk mijn waardering nog wel verhogen. Indringende en duistere muziek. Het klinkt haast alsof Cohen de dood geaccepteerd heeft en zich hierdoor steeds meer als een soort geest uitstalt over de mensheid, wijzend op de absurditeit van het menselijk bestaan. Stiekem vind ik het hierdoor ook een verbazingwekkend hoopvol album. Ik hoor hier veel zwarte humor en berusting.

“I would love to hear me [singing] at 82” Leonard Cohen Cohencentric

Ben nu aan het luisteren.
Erg moeilijk om aan te geven hoe dit album zich verhoudt met de oudere albums.
Nog lang seen songs of love..., de man is idd ook nu erg oud, zo klinkt hij uiteraard ook.
Ik weet niet of dit een klassieker wordt, Travelling Light vind ik dramatisch met die lalala vrouwen, 1e nummer is mooi.
Oordeel volgt later

Grappig, ik vind Travelling light juist een van de betere nummers op dit album. Juist de achtergrondzang werkt enorm goed bij die compositie. Het geeft het nummer een tragische sfeer.

To be honest, ik heb de plaat pas 1x gehoord dus ook travelling light, misschien zit er inderdaad een bedoeling achter, die vrouwen heeft hij niet nodig om de tragische sfeer neer te zetten, die is nl spot on

Leonard Cohen, wie kent hem niet? Misschien wel ikzelf! Maar dat maakt niet uit want de weinige albums die ik wel gehoord heb stralen allen hetzelfde uit en vertellen hetzelfde verhaal alleen telkens anders. Is een beetje kort door de bocht maar ik ken maar 5 albums en heb er pas op 2 gestemd.

Het verhaal, dat is Leonard Cohen zelf en elke keer vertelt hij hoe met met hem gaat en waar hij nu staat. Bijna alsof je hem tegen het lijf loopt op een wandeling door het park en hij je even bijpraat. Zo komt het over op mij met zijn vertellende manier van zingen, met in elk nummer een verhaal op zichzelf. En net als met een oude vriend wordt je omringt door een warm deken van vriendschap telkens als je hem hoort, oud en vertrouwd. Nu wel erg oud is geworden, dat hoor je nu wel aan de stem.

Het album beoordelen na een paar luisterbeurten is niet wijselijk, het is alsof je whiskey wilt proeven die pas een paar dagen of weken in het vat zit. Zinloos eigenlijk. De nummers moeten rijpen in je hoofd maar er valt wel iets te zeggen na 3 luisterbeurten. Zoals dat het prachtig klinkt, sober muzikaal aangekleed met uitzondering van het titelnummer. Dat is ook mijn favoriet, heb daar iets langer aan kunnen snuffelen, niet dat dit nodig was. Het is het meest toegankelijke nummer, al doet Traveling Light ook een goede poging om ons te verleiden. Klinkt misschien nog het meeste als een nummer van de oude Lenny toen 'ie nog jong(er) was. Ook It Seemed the Better Way heeft een ontboezeming die heel oprecht overkomt en net als op vele andere nummers omlijst wordt met strijkerskwartet en een zacht ronkend orgelje. Zacht neuriede koortje erbij. Heel Mooi.

Goed album voor laat op de avond maar vermoed dat de twee voorgenoemde nummers zich lenen voor willekeurig welk moment van de dag. Misschien alleen niet opzetten als vervanging voor Barry White als je iets anders wilt horen op een ...uh.... romantische moment.

Mooi verhaal Eddy. Hoog tijd dat ik dit en andere albums van deze veteraan eens gaan uitdiepen.

Vreselijk nu ik deze man hoor. Het oude werk kon ik prima pruimen nog door eigengereid zijn stem in deze stijl te volharden. Maar nu een 30 jaar later voor mij luister ik een album dat muzikaal meer brengt maar zijn stem overstemt alles. Het brandt totaal af. Het laatste wat in muziek moet gebeuren is dat de stem eerst komt en dan pas de muziek en dat is hier aan de hand.
2* van mijn kant.

Hopelijk komt deze man nog eens met een echt album weer.

Héééééérlijk album! Wat een muziekjaar, echt een topper!