Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

En als je dan die fantastische documentaire One More Time With Feeling hebt gezien kunnje toch alleen maar vaststellen hoe hartverscheurend en hemeltergend mooi een song als I Need You is. Man wat komt dat nummer binnen zeg als je dan die kop van Nick erbij ziet. Door merg en been, en weer terug...

Ook gezien. Door Nick Cave te horen vertellen over het drama en het trauma ga ik het album vreemd genoeg minder deprimerend vinden. Omdat ik de emotie nu beter kan toelaten, zo lijkt het.

Ja, daar zit we wat in ja. Al had ik geen 'last' van depressitiviteit bij het beluisteren van dit album. Het is voor mij nu al één van de meest indringende platen die ik heb gehoord en zal horen. De docu doet daar heel goed recht aan. Eveneens vakwerk van de bovenste plank.

Distant Sky gaat denk ik over berusting en loslaten. En ook dat wordt in de documentaire prachtig in beeld gebracht. Een nummer met een enorme zeggingskracht als je het mij vraagt.

Deze plaat gekocht toen ie uitkwam omdat ik razend benieuwd was. Gisteren pas de bijhorende docu gezien en achteraf nog 4x op rij naar het album geluisterd.

Het is een prachtig werkstuk, een ware hel ook denk ik om deze Skeleton Tree te maken en tegelijkertijd ook louterend en zelfhelend en dat is wat een echte creatieve artiest uiteraard doet met een drama dat bijna niet onder woorden valt te brengen en wat meteen ook de kracht is van de docu : het totale gebrek aan het letterlijk onder woorden brengen. De beelden komen dubbel zo hard aan op die manier. Mijn respect voor Nick Cave was al groot en dat is door het zien en horen van deze plaat alleen maar groter geworden. Het is alleen zeker niet zijn beste werk in mijn oren en bescheiden mening.
Ik kan er zelfs de vinger niet op leggen waarom maar het album grijpt mij niet echt waar anderen songs en platen van hem dat wel deden. Alle respect voor Cave dat ie zo iets mooi, breekbaar, donker, puur en recht uit het hart maakt maar puur muzikaal raak ik niet boven de 3,5* uit.

Vergeef mij aub, meerdere luisterbeurten zullen mij mischien nog op anderen gedachten brengen...

Me dunkt Ernie!
Je hebt vreselijk je best gedaan. Ik herken dit helemaal.
Ik ben een Cave fan en was na de eerste luisterbeurten echt niet enthousiast.
Nog steeds zijn wmb de meeste albums beter ; zeker de eerlaatsten.
Ik heb dit album een hele tijd laten rusten en opeens viel het kwartje + een geweldig concert en kwam daardoor tot 4.5
Misschien moet je deze effe niet meer draaien en wachten tot de juiste stemming?

Na het zien van de documentaire (en de platen dus voorbij heb horen komen) is het ongelooflijk hoe 'leeg' deze plaat je maakt. Het zal corresponderen met de leegte die Cave ervaren heeft en nog steeds ervaart. Wat een ambient. Wat een soundscapes worden hier gecreëerd. In alle rust. Alle tijd wordt genomen om die paar zinnen / woorden naar boven te laten borrelen. Wat een pure schoonheid is dit.

Zeer breekbare plaat en niet voor niets natuurlijk.
Ik vind het moeilijk om hier iets over neer te pennen, maar het is een heel bijzonder album.
Meer dan ooit is Cave's voordracht op de voorgrond.
Een puur rouwproces.

Nick Cave is geweldig. Ik volg hem vanaf de periode dat hij nog bij de Birthday Party speelde. De man is decennia bezig en heeft GEEN slechte plaat gemaakt

Ik ben er uit (denk ik..): dit is voor mij Cave z'n beste. Beheerst, doorleefd, klein, donker, ingetogen, krachtig, in balans, echt, hoopvol. Typisch dat leed weer tot zulke geweldige kunst aanzet. Cave op z'n best .

Veel vrije tijd de komende weken en heb besloten me nu echt eens op Cave te storten. Na eerder wat oppervlakkige pogingen, kwam het nooit tot een echte klik. Wat zou het mooi zijn als het nu wel lukt! Een groot oeuvre om door te spitten en met een optreden op DTRH wellicht de kers op de taart in het vooruitzicht.

Lovely Creatures en deze worp aangeschaft om mee te beginnen. Hoewel alles natuurlijk te pindakazen is, heeft een fysiek bezit voor mij altijd een voorkeur.

Na 4 luisterbeurten ben ik nog niet geheel overtuigd, maar kan het al meer waarderen. De eerste 3 tracks bevallen me tot nu toe het best.

Ik weet inmiddels de achtergrond van deze worp en dat is natuurlijk heel heftig. Echt voelen doe ik het echter niet en dan blijft er muzikaal gezien niet heel veel over. De eerste 3 nummers kan ik het meest waarderen, maar meer dan 2,5 ster kan ik hier niet aan kwijt.

Een rouwadvertentie is deze plaat, uit zonder twijfel de inkt zwartste tijd uit mans leven, heel breekbaar en kwetsbaar, maar echt goed vinden kan ik Skeleton Tree (nog) niet. Ik weet niet precies waarom.

Ik had ook moeite met dit album. Pas nadat ik hem vorig jaar live gezien had, kon ik de 'andere' Nick Cave opeens ook waarderen.
Ik vind over het algemeen zijn ballads erg goed en kan zeker de rauwere songs goed hebben, maar bij Skeleton Tree had ik toch blijkbaar meer tijd nodig + juiste stemming.
Angelin, ik zou dit album effe opzij leggen en eerst proberen van Lovely Creatures te genieten !

Achteraf bekeken is dit misschien de belangrijkste plaat uit de carrière van Cave. Of toch één van.

Voor hem persoonlijk misschien wel.

Toen dit album uitkwam heb ik deze links laten liggen. Vooral omdat ik Push The Sky Away onovertroffen vond. Het vooruitzicht om deze "zware dobber" te gaan beluisteren stemde mij te somber. Eén keer ben ik er aan begonnen, om vervolgens bij het 4e nummer alweer af te haken. Nick Cave heb ik na het "Push The Sky Away" concert, toen nog in HMH, ook niet meer beluisterd. Begrijp me niet verkeerd, maar het concert was toen fantastisch, maar ik dacht dat het ook gelijk het hoogtepunt was van mijn Nick Cave ontdekkingsreis. Een reis die natuurlijk nooit zijn bestemming bereikt.

Vandaar dat ik nu, na het nieuws van het overlijden van Conway Savage, de reis weer ga oppakken. Die gaat voor mij dus verder door te starten met de Skeleton Tree. Terwijl ik op dit moment de muziek met een lichte brok in mijn keel tot mij laat komen, type ik dit stukje. Daarna op zoek naar de documentaires en dan de rest van mans imposante oeuvre maar weer eens afstoffen.

Gitzwart album maar heb hem vandaag weer eens beluisterd na bijna twee jaar links te hebben gelegd. Het titelnummer is m'n favoriet, doet me denken aan dat andere fuifnummer Nick Drake. Als die dame ineens voorbij komt op Distant Sky krijg je toch wel even een rilling.

Eerder dit jaar is 'Het boek van Carl', geschreven door Naja Marie Aidt, uitgekomen. Carl is de zoon van Naja. Hij is op 25 jarige leeftijd door een noodlottig ongeval omgekomen. Een boek over verlies en liefde. Naja haalt het album 'Skeleton Tree' van Nick Cave aan in haar boek. Beide zonen zijn onder dezelfde omstandigheden omgekomen. Naja verwerkt het verlies met het schrijven van een boek. Nick's verwerkingsproces heeft hij op muziek gezet. Ieder zijn eigen uitlaatklep. Beklemmend. Huiveringwekkend. Beeldend.

Duister en onheilspellend album. Niet iets dat je zo even opzet. Eerste luisterbeurt had ik echt iets van WTF, maar daarna begon ik mooie dingen te horen. Het zal altijd moeilijk te doorgronden blijven, maar ik ontdek er elke luisterbeurt weer wat meer in.

Ik heb juist hetzelfde bij deze plaat Funky Bookie.

Het talent van een echte artiest bestaat er natuurlijk uit om zijn luisteraars te blijven uitdagen. Ook bij Your Funeral, My Trial en Let Love in heb ik even moeite gehad maar uiteindelijk breken ook die albums volledig door.

Zie ook Tom Waits die heel wat draaibeurten nodig had bij mij voor ie de geniale artiest is die ik hem nu vind. Daar was het Frank's Wild Years die voor deze heugelijke gebeurtenis zorgde

Dit is een uitmuntend album. De wijze waarop hij zijn ondraaglijke verlies vertolkt is adembenemend. Ook de beangstigende geluidsmuur die zijn band neerzet is fenomenaal.

Zijn er trouwens meer mensen hier die kaarten hebben voor "conversations with nick cave" ? Nick cave zonder zijn slechte zaden en alleen achter de piano, intiem concert. Lijkt me een bijzondere ervaring.

... of misschien ben ik gewoon wat traag van begrip. N.a.v. een fragment uit de docu in zomergasten heb ik de plaat maar weer eens opgezet. Terwijl ik ondertussen in het NYT interview met Nicolas Cage lees over diens 'nouveau shamanistic acting' hoor ik het: Nick Cave is een sjamaan (niets nieuws) en dit is zijn eerste echt volwassen sjamanistische plaat. Eindelijk een mannelijke variant van Patti Smith sinds haar plaat 'Gone again' - die ook al in het teken staat van het verlies van een dierbare, een van blijven werken.
Laat ik dan ook mijn oordeel maar een puntje opwaarderen...

Het is iets heel bijzonders. Ik zeg: geniet ervan!

Heb hem inmiddels gezien! Was al een wat ouder bericht. Was erbij op 26 mei in het concertgebouw in amsterdam, en het was een speciale avond. Blij dat ik ben geweest.

?

Na een eerste kennismaking met Nick Cave bij Ghosteen ben ik bij deze aanbeland.
Wat ben ik blij dat ik Ghosteen een kans heb gegeven.
Daar waar voorgenoemde een hoopvol geluid laat horen is dat op deze minder aanwezig.
Vanaf het eerste nummer is de toon gezet voor Skeleton Tree en laat het me niet meer los, zodanig dat ik m gewoon op repeat laat staan.
Ik lees dat Push The Sky Away ook thuishoort bij het geluid van de laatste twee albums dus kijk er al naar uit om die te beluisteren.
Nick Cave heb ik altijd links laten liggen vanwege mijn eigen vooroordelen, ondertussen weet ik beter...
4,5*

Nick Cave is het beste als hij rauw is. Daarom vind ik push the sky away ook 1 van z'n zwakste: te perfect, te gelukkig, te gepolijst. Dit album is Cave.

Wonderschoon. Wat een gevoel weet Nick Cave hier te verklanken, bijzonder indrukwekkend! Eigenlijk pas door de laatste podcast van Leo Blokhuis goed beluisterd, terwijl ik Push the Sky Away destijds ook al een prachtig album vond.

Die teksten zijn zo schoon. Nick kan neerpennen wat verlies is. Spijtig genoeg is de muziek - voor mij - wat over the top.

Phoe.....zwaar....erg zwaar. Word er zelf erg somber van dus draai m erg weinig. Intens.