David Bowie - Heathen (2002)

Vind dit wel één van de betere Bowie hoezen, vooral op vinyl erg fraai.

Gemini Spaceship vind ik niet echt op het album passen, maar 5:15, wat daarna komt vind ik één van de mooiste nummers van deze plaat.

Het intrigerende aan Bowie is dat hij altijd weer verast met zijn muzikale keuzes, naar eigen zeggen heeft hij (buiten enkele platen in de jaren 80) nooit concessies gedaan aan zijn ideeën en ingevingen. Dat is te billijken maar ik neem dat wel met een korrel zout. Hoezeer ik ook de beste man en zijn oeuvre waardeer, ik kan niet ontkennen dat hij vaak te betrappen viel op trendgevoeligheden en dito muzikale invloeden. Wellicht kun je het ook omdraaien en heeft hij elementen uit genres die op dat moment 'in' waren zich eigen weten te maken en zo weten te verwerken dat hij inderdaad geen compromissen met zichzelf hoefde aan te gaan. In ieder geval; Heathen bleek zijn eerste worp te zijn in het nieuwe millennium. Vreemd genoeg zat hij heerlijk in zijn vel, er was rust in zijn leven, redenen die volgens eigen zeggen niet direct leiden tot een goed album. Sunday trapt de schijf af en het is een sfeervol geheel, al meanderend neemt Bowie je mee door het nummer waarbij de registers langzaam aan open worden getrokken. Cactus vind ik niks, eigenlijk alles aan dit werkje komt vervelend op mij over. Het melancholische Slip Away is fraai, de melodrama is niet van de lucht maar dat mag. Het is jammer dat Bowie er soms een handje van heeft om nummers onnodig lang uit te rekken, terwijl bepaalde tracks dat helemaal niet nodig hebben. Gelukkig boeit Slow Burn mij wel de volledige speelduur, wat een prachtsong, een gitaarsolo om je vingers bij af te likken als intro en een kamerbreed refrein die direct in je hoofd zit. Een van zijn beste nummers na 2000 als je het mij vraagt. Afraid houdt dat niveau niet vast, het geheel steekt wel inventief in elkaar maar het ritme spreekt mij zo aan. De stuwende riff waar I've Been Waiting For You mee start maakt mij alert en het vervolg stelt niet teleur, weliswaar pompeus en overdadig qua sound, maar het overtuigd mij wel. Het klinkt mij in ieder geval beter als het origineel van Neil Young. Wederom aandacht voor het fraaie gitaarwerk. I Would Be Your Slave steekt weliswaar goed in elkaar, maar het nummer kent een ritme dat mij niet zo aanspreekt. I Took a Trip kent ook een nerveus kader, songs met een dergelijke opzet die Bowie de laatste 20 jaar op ons los heeft gelaten kunnen mij niet zo bekoren. 5:15 is van een ander kaliber, eerst even een dikke 1,5 minuut opwarmen voordat het geheel zich aan je gaat ontvouwen. Een intrigerende werkje, met jazzy aandoende stukken, een inventief stuk muziek dat mij wel aanspreekt. Dan wellicht de meest toegankelijke titel van de plaat; Everyone Says Hi', een dergelijk nummer tussendoor maakt een album wat luchtiger van toon en doorbreekt de zware thematiek. Een fraaie song. A Better Future, de muzikale invulling is weer redelijk mooi te noemen, zeker nadat de song halverwege openbreekt. De vocalen van Bowie gaan trouwens niet mee in het niveau, hier had mij wat meer aandacht aan mogen besteden. De afsluiter en tevens titelsong is theatraal en zwaar van aard en boeit maar ten dele. Heathen is een album dat vrij solide in elkaar steekt, enkele songs telt die de plaat naar een hoger niveau tillen maar niet de knock out uitdeelt. Bowie tikt af en toe weer zijn niveau aan uit de jaren 70 maar enkele gemaakte keuzes maken het net niet tot een topper wat mij betreft.

Tussenstand:

1. Aladdin Sane
2. Ziggy Stardust
3. Low
4. 1. Outside
5. Diamond Dogs
6. "Heroes"
7. Heathen
8. Young Americans
9. Let's Dance
10. The Man Who Sold the World
11. Space Oddity
12. Black Tie White Noise
13. Lodger
14. Station to Station
15. Hunky Dory
16. 'Hours...'
17. Never Let Me Down
18. Pinups
19. Tonight
20. Scary Monsters
21. David Bowie
22. Earthling

Dat is ook wel de charme van Bowie. Veel albums met een handvol topsongs en een handvol waarvan je denkt mwah...

'Wisselvallig', heet dat dacht ik....

Beiden afgewezen voor de vacature "wisselwachter" - de term is afwisselend. Prima dat jelui reaguurdert op een compulsief schrijvende opstellist. Overigens wat, in hemelsnaam, is de dringende reden om zo obsessief in zo kort bestek alle Bowie-albums 'af te werken'? Je gaat toch ook niet in een tijdsbestek van 4 weken het complete oeuvre van Louis Couperus, Jan Wolkers fileren? Of het complete oeuvre van Pablo Picasso of Rembrandt langs je ogen laten glijden?

Dit album - blauw vinyl alhier - is gewoon een keurig album, verder zeuren overbodig.

Daar is dus een verbod op? Of is de cultus rondom Bowie dermate groot en onaantastbaar dat een mens zich niet in kort tijdsbestek (hoewel ik de platen al veel langer in bezet heb) door zijn oeuvre heen mag worstelen? Dan lees je het toch lekker niet. En als iemand zich in 4 weken tijd door alle boeken van Couperus of Wolkers heen wil werken, ga je gang zou ik zeggen. Klaarblijkelijk zijn er richtlijnen op welke wijze bepaalde artiesten/kunstenaars van een beoordeling voorzien mogen worden.

Wees gerust Mjuman, ik zal tzt ook alle Bowie's op de pagina's doornemen en er mijn tijd voor nemen. Ik waardeer de effort van mijn collega hieronder, maar mijn lijstje zal er heel anders uit gaan zien

Die posts van jou en Johan bevatten iig meer humor en relativering en zijn ook beter geschreven en die probeer ik ook zo veel mogelijk bij te houden/volgen.

milesdavisjr: jouw reactie is net zo weinig genuanceerd als de toon van je posts die mede daardoor een tamelijk solipsistische/idiosyncratische indruk maken. Alsof je getuigenis wilt afleggen. Om de koe bij de horens te vatten: er is geen verbod op het procédé dat jij volgt. Mijn vraag is van een andere orde: naar de zin ervan!

What's the use of ook wel So What? wat jij ervan vindt en nodig vindt om hier te posten - alleen om je kenbaar te maken? Op deze manier heeft een album amper de tijd om in te klinken - je doet me denken aan m'n neefje die in 4 grote happen zijn toetje, chocolademousse, naar binnen werkte; waarop zijn moeder - die er ruim 1,5 uur aan had gewerkt - vroeg "en, heb je het nou wel kunnen proeven?"

Muziek heeft tijd nodig om te belijven en op de ziel te groeien - en 't is net als met een kaassouflé: één is lekker, maar twee binnen een uur al een stuk minder. Timing en dosering.

Verder zal het mij om het even zijn, al ben ik wel op zoek naar je doelgroep en blijft de vraag wat en wie je met dergelijk proza wilt bereiken? Of is het toch gewoon een soort van verantwoording?

“die mede daardoor een tamelijk solipsistische/idiosyncratische indruk maken”

Zal maar bekennen dat ik gegoogeld heb om het te snappen. Wel treffend, overigens.

En daarnaast heb ik deze week al vele stukjes van MilesDavisjr gelezen. Met genoegen.

Tja, one man's meat is another man's poison en da's ook te vinden in een song.

Verder, generiek heb ik redelijk wat moeite met users die een id van een artiest aannemen; ook dat werpt bij mij meer vragen op dan het beantwoordt - enig id?

Trouwens, altijd al gedacht dat je meer had met cijfers dan met woorden

Ik dacht dat het bij Mume hoorde om een naam te kiezen uit de muziekhoek. Daarnaast een beetje serieus.
Natuurlijk zijn bv de nicknames op GeenStijl leuker. Hoogstandjes als Eerstneukendanpraten, maar dan neemt niemand je serieus als je iets over Bowie schrijft.

Mjuman is goed gekozen. Ergens denk ik wel dat jij een dingetje met taal en zo hebt.

Bij MuMe hoort het om te luisteren. Wel - zet Google maar vast klaar - het bevreemdt me dat iemand zich zo sterk identificeert met het object van zijn adoratie dat ie de identiteit van die persoon wil aannemen.

En als cijfers je ding is, waarom parafraseer je dan Paulien Cornelisse, omdat je ook voor parafrasering woorden nodig hebt?

Hint: µ (mju) is ongeveer halverwege het (Griekse) alfabet. Nu naar de lunch - no offence, zullen we het gewoon verder hierbij laten

Mijn naam hier is ook muziekgerelateerd. Het was de fave Italiaanse tenor van een inmiddels overleden oom van mij, ik heb nog eens bakelieten platen voor hem gekocht met zijn werk. Toen ik eens een nick ergens voor moest verzinnen moest ik aan deze tenor denken en dacht ik waarom niet nav Luigi Fort. Maar ach ook een Bowie deed niet anders met zijn Thin White Duke etc

Ik weet niet of je nog schrijft, ik hoop het wel. Al ben ik een jaar te laat: (wat misschien maar beter is) laat je vooral niet kisten door de stuitende arrogantie van die meneer die altijd zoveel moeilijke woordjes in een zin probeert te stoppen dat het haast wel obsessief lijkt. Wat er toch altijd met die Kafkaeske teksten moet worden bereikt behalve iedere maand weer een 'erudiet' sneertekstje en wat gebral uit de hoogte is mij volstrekt onbekend. Over kenbaar maken gesproken...

Blijf schrijven, blijf Bowie luisteren! Al druk je vijf kaassoufflés naar achter in een namiddag. God neem me mee de dag dat ik verantwoording moet afleggen aan bepaalde MuMe-karikaturen.

Schrijven doe ik zeker en Bowie zal mij altijd blijven intrigeren. En vijf kaassoufflé in een namiddag, lekker hoor . Ik ben zeer praktisch ingesteld, een dergelijke marathon die ik heb gehouden en af en toe nog steeds doe, stel ik in eerste instantie op voor mijzelf. Als iemand anders dergelijke stukjes leest, prima. Als dat niet het geval is ook goed. In ieder geval vind ik het zelf altijd onderhoudend om van MuMe leden een marathon te volgen, benieuwd naar hun bevindingen en welke indruk een bepaald album maakt. Dat niet iedereen hier op zit te wachten; het zij zo. Dank voor het compliment en nu we toch op de pagina van Heathen zitten.....

milesdavisjr, kom ik meld me ook nog eens even, nadat ik ook een aantal posts van een jaar terug nog eens heb nagelezen, vooral omdat zelf dit album ook zo'n 3,5 zou geven.

En als ik dan kijk zie ik dat het zowat begonnen is met die post van 1 januari, 01:54 - gezien het tijdstip en de gebruikelijke alcoholconsumptie in zo'n nacht besef ik nu dat ik dat wellicht beter achterwege had kunnen laten.

Misschien komt het wel omdat ik Bowie - muv een bepaalde periode - trouw heb gevolgd (ook in mijn studietijd een belangrijke muzikale metgezel was) en zeer geraakt was door zijn dood. Na zijn dood ben ik ook de albums uit de periode 1995 - 2003 weer gaan draaien en herwaarderen. Als iemand dan een album 3,5* geeft, is er eigenlijk no need to argue.

En verder: we leven in een vrij land, gelukkig wel. De stijl van de een is niet die van een ander. Niet iedereen vindt alles even interessant of goed geschreven. En al kan vorm (geen alinea's, interpunctie etc) wel een hinderpaal zijn, moet discussie gewoon over inhoud gaan. En als ik dan naga dat ik dit album 3,5* geef - besef ik dat het gewoon much ado about nothing was

Overigens verwonder ik me (oprecht) erover dat iemand zich de taak stelt een bepaald corpus (artiest, top100 van ...) binnen een bepaalde tijd af te werken. Nee, dat is niet verboden - maar zelf als ik artiest heb '(her)ontdekt' wil ik uitgebreid de tijd nemen om e.e.a. te laten inklinken.

Ter illustratie: ik heb een vriend die (ook) veel leest en als ik een voor hem onbekende schrijver introduceer - bijv Bruce Chatwin - en die schrijver valt goed, leest hij binnen de kortste keren alle andere werken van die schrijver. Ik vind dat zonde - mijn persoonlijke visie - omdat (Chatwin overleed in 1989) - zijn oeuvre beperkt is.

Maar goed, ook op dit punt verschillen meningen, let it be. Iemand's motivatie bevragen is heel normaal - het werkt nou eenmaal verhelderend naar de achterliggende gedachten te vragen - en dat is zeker niet normatief. Honi soit qui mal y pense

Ga gewoon door met schrijven - dat doe ik ook

Mjuman,mooi stuk en de nuance zorgt voor de relativering. Uiteindelijk komt het altijd aan op de inhoud.

Het gebodene op Heathen zorgt bij tijd en wijle voor een glimlach op mijn gezicht. Echter de tweede helft van de schijf is naar mijn mening van minder allooi. Dat maakt dat ik van deze plaat altijd de krenten uit de pap haal. En die krenten smaken heerlijk. Heathen is alleen een schijf die mij nooit de volle lengte boeit. In tegenstelling tot Ziggy en Aladdin Sane, platen die mijn gehoorbeentjes de volledige speelduur mogen lastigvallen. Wellicht zal deze worp uit 02' zich in al zijn schoonheid nog eens aan mij ontvouwen maar meer dan dit waardeoordeel zit er voorlopig niet in.

Ik ben een liefhebber van de Bowie uit de jaren '70 en vanaf 1995.
Ook dit is weer een sterk album van Bowie, met een mooie duistere sfeer. Met name kant A is van een subliem niveau met hoogtepunten 'Slip Away' en 'Slow Burn' (kippenvel-nummer).
Op kant B wordt dat niveau alleen nog gehaald op '5:15 the Angels Have Gone' en ook 'Everyone Says 'Hi' is erg sterk, maar eerlijk gezegd zijn alle nummers wel de moeite waard. Alleen 'I Took a Trip on a Gemini Spaceship' valt helaas compleet buiten het concept. Vreemd dat deze op het album staat.

Tot slot nog een speciale vermelding voor de verpakking, die een goede weergave is van de sfeer op de plaat. De hoes vind ik overigens een van de mooiste uit Bowies euvre. Vooral op LP erg fraai.

Waar zijn die bonustracks op te vinden??

Inderdaad merkwaardig - kan welhaast niet kloppen. De zgn 2 cd "enhanced edition" uit 2002 bevat nl slechts 16 tracks en ik kon verder geen legale versie vinden met meer tracks en de box waarin dit album zou zitten moet nog verschijnen.

Op de versie van "Heathen" die in deze box zit. Ik heb hem

Oké Merci voor reactie

Mooi luguber artwork!
Ik kende dit album nog niet (helaas).
Eerste luisterbeurt zit erop en ik moet zeggen dat ik heeeel blij wordt van deze Bowie!
Een erg sterk geheel waarbij de sfeer centraal staat.

HEathen (the rays) is zo ongelooflijk goed. Damn toch. Dit is toch één van zijn meest onderschatte platen.

Ik vind Heathen verreweg het beste album in zijn latere jaren als gerespecteerd muzikant. Het grijpt namelijk terug naar z'n meest boeiende werken uit zijn begintijd ( for example Scary Monsters). Ook vind ik dat hij op dit album nog goed bij stem is. Nadien werd het allemaal van die electronische zooi

Die 'elektronische zooi' kwam toch juist voor Heathen?

Twijfel, twijfel; voeg ik deze nog toe aan mijn lijstje op Discogs of niet? Vind lang niet alles van Bowie geweldig en deze scoort nu ook weer niet bijster hoog vergeleken met z’n andere werk. Toch maar gedaan; conditie was Near mint. Gisteren binnen gekregen en staat nu op. Na drie nummers begin ik te vermoeden dat dit wel eens de beste plaat van de hele bestelling kan blijken te zijn; wat een prachtig begin zeg!! Heerlijk zulke verrassingen

Ok, het hoge niveau van de eerste drie nummers wordt niet de hele plaat vastgehouden (en ik hoor nu ook de prachtige tonen van andere aanwinst Wilco’s Being there) maar dat ik blij ben met dit schijfje is een understatement . Er gaan meteen weer wat meer Bowie’s op m’n verlanglijstje.

Op het gevaar af van lijkenpikkerij beschuldigd te worden: Heathen is misschien wel Bowies beste plaat sinds zijn Berlijnse periode. Twee kanttekeningen: ten eerste mis ik Scary Monsters nog steeds in mijn collectie, en ten tweede weiger ik aan Blackstar sterretjes of punten toe te kennen. Dat voelt alsof ik de afscheidsbrief van een groot auteur zou moeten beoordelen op schrijfstijl en spanningsboog.

Voor Heathen speel ik wel graag een-koppig jurylid. Dit album werd veertien jaar voor zijn dood uitgebracht, maar ik kocht de cd pas een paar jaar later. Die lag toen uitdagend te lonken in de budgetbakken, al is dat inmiddels twee volle decennia geleden. De dikke stoflaag die ik van het doosje moest blazen, gaf aan dat de schijf me toen niet meteen bij de lurven had gegrepen ... en dat ik ook eens hoger dan de vloer moet stofzuigen.

Na een geconcentreerde eerste luisterbeurt onder mijn hoofdtelefoon, schalt Heathen nu voor de derde keer doorheen de door mij gemonopoliseerde woonkamer. Voor sommigen is het heiligschennis – of een bewijs dat een review niet doordacht is – maar tijdens die latere luisterbeurten was ik met een beetje mijn administratie bezig. In mijn geval: huiswerk verbeteren voordat de bom valt.

"Een heidens genot" is misschien te veel lof voor deze artistieke aandachtstrekker annex muzikaal behang. Dat het album niet echt vernieuwend klinkt – niet voor de Zeitgeist en ook niet voor Bowie zelf – neem ik deze kameleon geenszins kwalijk. Nummers 2, 3 en 4 zijn voor mij de absolute hoogtepunten op deze vrij consistente plaat. Het niveau zakt nergens echt in, al voelt nummer 11 wel als het zwakke broertje. Welke heiden gelooft er nu in een betere toekomst?

Ik besef hoe oneerbiedig het is om songs slechts bij hun nummer te noemen. Voor 'Slow Burn' maak ik graag een uitzondering. Wanneer Bowie daar "In the centre of it all" zingt, rinkelde bij mij een belletje of beter gezegd: gonsde een doodsklok. Over het feit dat hij op zijn sterfbed dus nog aan zelfrecyclage deed, vel ik consequent geen oordeel. Over het recycleren van de Pixies en het inhuren van Pete Townshend en Dave Grohl is de jury duidelijker: een welverdiende 8 op 10.