menu

David Bowie - Heathen (2002)

mijn stem
3,85 (360)
360 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Columbia

  1. Sunday (4:52)
  2. Cactus (3:02)
  3. Slip Away (6:12)
  4. Slow Burn (4:48)
  5. Afraid (3:35)
  6. I've Been Waiting for You (3:06)
  7. I Would Be Your Slave (5:20)
  8. I Took a Trip on a Gemini Spaceship (4:15)
  9. 5:15 the Angels Have Gone (5:07)
  10. Everyone Says 'Hi' (4:05)
  11. A Better Future (4:18)
  12. Heathen (The Rays) (4:27)
  13. Sunday [Moby Remix] * (5:11)
  14. A Better Future [Remix by Air] * (4:57)
  15. Conversation Piece * (3:53)
  16. Panic in Detroit [Outtake from a 1979 Recording] * (3:01)
  17. Wood Jackson * (4:47)
  18. When the Boys Come Marching Home * (4:46)
  19. Baby Loves That Way * (4:45)
  20. You've Got a Habit of Leaving * (4:53)
  21. Safe * (4:44)
  22. Shadow Man * (4:46)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 53:07 (1:38:50)
zoeken in:
avatar van PEN15
Ik ben geen david bowie man.. alhoewel ik boys keep swinging fenomenaal vind!! Dit album heb ik min of meer gekocht voor Sunday. Destijds had ik 30 seconden van Sunday proef beluisterd via het internet medium en ik was meteen verkocht. Ik vond het gehele nummer Sunday niet zo sterk, maar de eerste 30 seconden zijn wel de mooste 30 seconden die ik ooit van een nummer gehoord heb. Mijn favoriete nummers daarna waren voornamelijk het mooi gezongen met hoge, lage en lange stemmen slow burn, het emotionele afraid en de geweldige meezinger A better future, het zit een beetje tegen het eenvoudige aan, maar het blijft tot aan de laatste slotseconden een heerlijke meezinger. Durf helaas niet te stemmen ivm met Bowies andere werk, maar deze plaat is geweldig!!

avatar van Gert P
3,5
Mooie plaat heb de bonus nummers dan wel niet maar wel de sacd.

avatar van Gert P
3,5
De sacd versie kent 16 nummers maar duurt ruim 17 nummers.
Alleen jammer dat die niet op cd speler draaid dus aantal uister beurten nog wel nodig.

avatar van iggy
4,0
Er zijn nu eenmaal platen van bowie waarvan ik niets moet hebben. Bowie is gelukkig niet vies van een experimentje meer of minder. De ene keer raakt je dat de andere keer denk je gedver zeg. Bowie lijkt het allemaal niet deren en terecht. Naar mijn idee moet een muzikant ten eerste muziek maken voor zich zelf niet wat de luisteraar wil horen. Dat houd het allemaal wel effe lekker spannend. Helaas doen/durven dat maar weinig muzikanten. Plus het feit dat je natuurlijk ook over genoeg talent moet beschikken. Neem de stones ongeveer van de zelvde leeftijd? Plaat na plaat is hetzelvde. Om over hun concerten maar te zwijgen(40 licks tour daargelaten) Iedere tour staan 90% van hun nummers tour na tour vast. Ik ben er mee opgehouden om hun concerten te bezoeken het werd me allemaal erg voorspelbaar. Bowie/prince enz en bij jazz muzikanten is dit allemaal geen probleem om van je huisstijl af te stappen. Zelfs een band als metallica durvde van stijl te veranderen. Bij de bowie liefhebbers is dit gewone kost geworden. Het is altijd afwachten welke kant hij opgaat. Deze grijpt voor het eerst? weer terug naar zijn tijd in de jaren 70. Volgens vele DE bowie tijd. En hij doet dit met stijl. Vergeet niet dat in die jaren 70 een ene mick ronson mee deed. Die ronson is ook een heel belangrijke schakel geweest in het hele bowie gebeuren. Een guitarist die een beetje ondergesneeuwt is in de extravagante bowie jaren 70. Maar ook zonder ronson is dit een zeer sterke plaat geworden. Sterke nummers goed uitgevoerd. Plus een prima sfeer altijd belangrijk bij bowie platen. Bij hem maakt of breekt de sfeer het album. Altijd meer dan bij andere muzikanten teminste zo voel ik dat. Bij slip away heb ik dat bijv. Of bij nr 8. Maar dat is uiteraard persoonlijk
4 pingels

avatar van robbrouwer58
3,0
Wisselend niveau: beetje melig, af en toe een vleugje ver verleden. Te weinig.

Ozric Spacefolk
Erg moderne maar zeer goed in elkaar geknutselde plaat. Het begint al erg goed met Sunday (De drums in Sunday zijn echt fenomenaal. Die zullen ondertussen wel gesampled zijn door menig rapsterretje...), maar mijn favorieten hier zijn Slip Away, Slow Burn en Everyone Says Hi...

avatar van vanson
iggy schreef:
Deze grijpt voor het eerst? weer terug naar zijn tijd in de jaren 70. Volgens vele DE bowie tijd. En hij doet dit met stijl. Vergeet niet dat in die jaren 70 een ene mick ronson mee deed. Die ronson is ook een heel belangrijke schakel geweest in het hele bowie gebeuren. Een guitarist die een beetje ondergesneeuwt is in de extravagante bowie jaren 70. Maar ook zonder ronson is dit een zeer sterke plaat geworden.


Om Bowie's geluid(en) in de jaren zeventig alleen aan Mick Ronson op te hangen doet natuurlijk al die andere snarentovenaars ernstig te kort.
Ronson was effectief alleen maar te horen tot en met Pin Ups uit 1973. De daaropvolgende 7 jaar van 'nieuwe gitaargeluiden' op Diamond Dogs, Young Americans, Station to Station, Low, Heroes, Lodger, en Scary Monsters kunnen we toeschrijven aan Bowie zelf, en aan (in willekeurige volgorde) Carlos Alomar, Earl Slick, Rick Gardiner, Robert Fripp, en Adrian Belew.
Teruggrijpen naar de jaren 70 is dus teruggrijpen naar een veelkleurige veelzijdigheid.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
Geweldig album van Bowie wat zonder problemen kan wedijveren met zijn beste werk, hij is bijzonder goed bij stem wat mijn inziens duidelijk naar voren komt in een nummer als Slip Away.
Met dit nummer heb ik direct een van de hoogtepunten genoemd van deze plaat, tezamen met Slow Burn , I Would Be Your Slave en het titelnummer.
Er staan geen missers op, zelfs de bonustracks met de Moby remix van Sunday en de Air remix van A Better Future zijn prima te pruimen.
Een van zijn beste platen.

avatar van bikkel2
4,0
Sterke Bowieplaat uit zijn latere periode. Qua insteek doet het weer wat denken aan zijn indrukwekkende 70's oevre, maar dan in een eigentijdsere setting.
De rock is terug, maar ook zitten er wat atmosferische stukken in verwerkt.
Het begin is erg sterk met voltreffers als Sunday en het emotionele Slip Away.
Knap is dat Bowie op een hoorbaar makkelijke en frivole manier de nummers wegzet.
Zijn stem is inderdaad nog erg goed, en de plaat luistert lekker weg.
Verrassend , nee dat niet niet echt. De kameleon van de pop is nog origineel genoeg, maar de dagen van vernieuwingen liggen achter hem.
Geen probleem, want dit is wel waar hij voor staat, en kan nog prima wedijveren met nieuwe lichting bands,

avatar van Tony
4,5
Gewoon klasse, dit album van Bowie. Het begint heel sterk met Sunday. Ik schrik me vervolgens een hoedje als Cactus wordt ingezet. Is dit een coveralbum????????? Vind het teveel een Pixies nummer om me te kunnen overtuigen. Snel verder. Gelukkig volgt meteen daarop Slip Away, een van de uitschieters. Daarna alleen nog maar sterke rocknummers zonder experimenteerdrang, met een bijzondere vermelding voor I Would Be Your Slave met die strakke drums en violen aan het begin. Donker en onheilspellend.

Dat ontbreken van het experiment is, zoals vaker gezegd hier, het grote verschil met zijn top periode (de mooie jaren 70). Heathen is, samen met 1. Outside, het enige album na zijn top periode dat ik nog echt goed vind.

Wel nog een vraagje: Helaas heb ik een uitgave zonder de bonustracks. Zijn die de moeite waard?

avatar van devel-hunt
4,5
Tony schreef:
Ik schrik me vervolgens een hoedje als Cactus wordt ingezet. Is dit een coveralbum????????? Vind het teveel een Pixies nummer om me te kunnen overtuigen.

Ik vind Cactus juist het goede nummer op de goede plaats. Het zet even wat tempo en snelheid in Heathen, goed gezongen lekker strak gespeeld. Het houd de aandacht vast en maakt nieuwschierig naar het vele moois wat daarna nog zal komen.

avatar van Tony
4,5
Ik ben nog niet zo heel lang bekend met dit album. Zoals zovelen ben ik nooit verder gekomen dan Let's Dance. Misschien moet ik het allemaal nog wat vaker horen en past het nummer na meerdere luisterbeurten beter in het geheel.

avatar van Madjack71
Met Heathen laat Bowie maar weer eens horen dat hij nog steeds een groot artiest is. De stijgende lijn die met Black Tie, White Noise eindelijk weer eens werd ingezet, komt op dit Heathen wel heel mooi samen en naar mijn smaak op Reality misschien net dat beetje meer. Bowie lijkt ook een liefde te hebben voor of een weemoed naar de jaren vijftig, getuige ook de achtergrondsetting van sommige nummers. Maar het flirt niet alleen, met opener Sunday wordt al een sfeertje neergezet, dat niet als frivool bestempeld kan worden. Cactus is een cover van The Pixies heb ik vernomen alsook I've Been Waiting for You van Neil Young is. Bowie is niet vies van een cover op zijn albums, maar slaagt er niet altijd in om die naar zich toe te trekken. Bij voorgenoemde titels doet hij dat moeiteloos. Slip Away is wat mij betreft een echte Bowie klassieker en heeft een geweldige drijfveer. Kant B opent ook weer wat mysterieus en de geest van Major Tom zweeft hier en daar wat rond in de ruimte van sommige nummers. Bij Everyone Says Hi' moet ik bij de uptempo in het nummer ook wat aan Springsteen denken, die toendertijd met The Rising weer flink in beeld kwam. Naast Major Tom lijkt Bowie ook bij Heathen (The Ray) ook nog even terug te kijken op zijn Berlijnse periode met Brian Eno. M.i. komt Bowie met dit album weer helemaal terug bij zichzelf, zonder "geforceerd" eigentijds of modern te willen klinken. Het is goed zo, de 'demonen' van zijn ongelofelijke muze jaren lijken zich hierop verenigd en Bowie zingt zoals alleen Bowie dat kan. Met Heathen heeft Bowie een album gemaakt dat de vergelijking met de gloriejaren kan doorstaan, dit keer zonder een alter-ego, drugs of markerende tijdsgeest.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Het klinkt misschien pretentieus, maar de reden waarom ik Bowie eigenlijk altijd ben blijven volgen is omdat hij als één van de weinigen muziek maakt die me meeneemt naar emotionele gebieden die ik eigenlijk niet ken, plekken waar soms onbestemde gevoelens als melancholieke, verlangen, streven, omkijken naar het verleden, afscheid, onechtheid, energie, warmte achter het masker, afstandelijkheid en eenzaamheid samenvloeien in kleuren die ik nog niet ken, niets is eenvoudig, alles is samengesteld, genuanceerd, grillig, emotioneel enorm rijk, vreemde grensgebieden waar ik nog aan niemands hand ooit ben geweest.

Zoals gezegd, misschien pretentieus, maar Bowie gaat soms zó diep en zó scherp, hij boort dan gevoelens aan die niemand anders ooit heeft opgeroepen. Het openingsnummer, Slow burn, I would be your slave, 5.15 the angels have gone (die wanhoop in "We – never talk anymore…") en het titelnummer zijn op deze plaat zulke nummers.

Los van die nauwelijks uit te leggen aantrekkingskracht van die nummers is dit ook verder een album met vrijwel geen zwakke plekken, een paar uitstekend gekozen covers (vooral die van de Pixies), een mooi vol en warm geluid en (als dat mag meetellen) een bijzonder mooie hoesfoto. Naast de gastrollen van Pete Townshend en Dave Grohl als meest opvallende namen vond ik het als Dream Theater-fan zelf verrassend om te zien dat ook hun toetsenist Jordan Rudess zijn opwachting maakt. Een prachtige plaat waar ik ook na talloze luisterbeurten nog nieuwe dingen aan ontdek; mijn favoriete Bowieplaat sinds Low (en hij heeft sindsdien toch nog een aantal heel behoorlijke platen afgeleverd).
 

avatar van reptile71
Wat een fijne en evenwichtige Bowie plaat is dit toch. Zojuist de vinyl reissue uit 2011 maar eens besteld. Die remixen van Moby en Air vind ik trouwens ook best goed.

avatar van aERodynamIC
4,5
reptile71 schreef:
Zojuist de vinyl reissue uit 2011 maar eens besteld.

Moet ik ook maar eens doen want dit album staat in mijn Bowie top 3

avatar van lennon
3,5
aERodynamIC schreef:
(quote)

Moet ik ook maar eens doen


Ik ook, gisteren nog in mijn handen gehad op vinyl, maar toch weer terug gezet.. prijs was best ok overigens.

avatar van aERodynamIC
4,5
En nu toch ook maar op lp. Gelijk eens luisteren of hij nog steeds in mijn Bowie top 3 mag blijven staan

avatar van bikkel2
4,0
Stond op de PC maar nu eindelijk echt in bezit. Een bevriende Bowiefan scheen hem dubbel te hebben. Incasseren dat ding !
Blijft een fijne Bowieplaat.
Sunday is zooo goed. Echt zo'n song waarvan je eigenlijk nooit genoeg krijgt.
Tijdens The Reality tour gooit Earl Slick er nog een geweldige solo tegen aan.
Ook het titelnummer is van een verbluffende schoonheid.
De atmosferische Bowiesongs hebben toch wel mijn voorkeur over het algemeen.

Ben zeer benieuwd naar zijn nieuwe worp die in 2015 gaat verschijnen.
Hoop stiekem op een eigenzinnig album.

avatar van Alicia
5,0
Een van de meest gedraaide David Bowie albums in huize Alicia!

Zoho... komt er nou weer een Bowie uit in 2015?
De goede man weet van geen ophouden, ondanks de enorme pauze na "Reality".
"The Next Day" is ook heel aardig, echter... "Heathen" blijft mijn favoriete Bowieplaat van de laatste 15 jaren!

avatar van bikkel2
4,0
Toevallig gisteren nog gedraaid. Hele degelijke Bowieplaat.
De experimentdrift is nagenoeg weg maar hij boeit gewoon. In een aantal gevallen doet het mij een beetje denken aan zijn Scary Monsters periode. Die kent wat meer highlights, eerlijk is eerlijk, maar de continuiteit van Heathen is dik in orde. Eigenlijk geen zwakke broeders.

avatar van lennon
3,5
lennon schreef:
(quote)


Ik ook, gisteren nog in mijn handen gehad op vinyl, maar toch weer terug gezet.. prijs was best ok overigens.


Het is er 2 jaar later dan toch van gekomen! En ik ben er content mee.. mooi album!!

5:15 the Angels Have Gone verdient een speciale vermelding!! Mooi mooi mooi!!

Robertus
Sinds de buzz rondom het volgend jaar te verschijnen Blackstar zit ik weer in een Bowie-flow. Ik ben zo'n beetje alles wat ik van de man heb aan het terugluisteren, kris-kras door het repertoire. Van Let's Dance naar 1.Outside, vervolgens via Diamond Dogs naar The Man Who Sold The World en Heathen.

Heathen heb ik in deluxe-versie, gekocht in het jaar dat het uitkwam, 2002. Ik kan me goed herinneren dat mijn verwachting hoog was; de drie jaar tussen Hours en deze vond ik al best lang. Welnu, ook na herbeluistering moet ik concluderen dat ik Heathen niet zo hoog aansla als het gemiddelde hier. Mijn grootste punt van kritiek zijn de covers. Hoe goed Bowie ze ook uitvoert, ze komen gewoon ergens anders vandaan en breken meermaals met de flow en de sfeer. Bij Cactus valt dat nog wel goed uit, om precies dezelfde reden als devel-hunt hier aangeeft:

Ik vind Cactus juist het goede nummer op de goede plaats. Het zet even wat tempo en snelheid in Heathen, goed gezongen lekker strak gespeeld. Het houd de aandacht vast en maakt nieuwschierig naar het vele moois wat daarna nog zal komen.


Maar I've Been Waiting For You en dat nummer over die comboy in zijn spaceship kunnen me maar weinig boeien...

De eigen nummers zijn hier en daar ook wat wisselvallig. Sunday is in elk geval een prima, sfeervolle opener. Slip Away begint mooi, maar vanaf het moment dat de band invalt en de filter over Bowies stem verdwijnt is de verrassing weg en sleept het nummer zich een beetje voort vind ik.

In 2002 vond ik Slow Burn nogal vervelend, dit is dus helemaal veranderd! Nu vind ik het een prachtige, dramatische song en één van de beste van het album. Afraid andersom, vond ik in 2002 helemaal geweldig, nu doet hij me niet zoveel meer. Ik vind hem een beetje te druk op de een of andere manier. I Would Be Your Slave is en blijft voor mij een klassieker en 5.15: The Angels Have Gone is geen grote hoogvlieger, maar wel fijn.

De climax van Heathen komt erg laat: Pas vanaf Everyone Says Hi tot en met het einde heeft het album me pas echt in haar greep. Everyone Says Hi klinkt breekbaar en sympathiek en heeft een lekkere melodie. A Better Future is niet kapot te krijgen en behoort tot die songs die Bowie echt groot maken, prachtig! Heathen (The Rays) sluit qua sound goed aan op de opener en luidt dit album prachtig uit.

Van de latere Bowie vanaf 1.Outside tot en met The Next Day vind ik Heathen in zijn totaliteit toch het wat zwakkere broertje. Ook Hours en Reality zijn iets beter qua totaalplaatje. Op Reality staan echter weer geen songs van het type A Better Future of Slow Burn. Beetje pieken en dalen dus op Heathen. Bij zo een groot oeuvre als dat van Bowie moet ik ook streng kunnen zijn vind ik. Hij krijgt voorlopig een 3,5.

avatar van echoes
4,5
Duidelijk verwoord Robertus. Ik ben het met je eens dat dit album niet overal even sterk is, maar de pieken liggen bij mij net even bij wat andere songs. Voor mij was het echt een groei album. Het begon met Slip Away wat ik instantly een regelrechte klassieker vond en nog steeds vind. Wat later kwam ineens Afraid binnen. Wat een heerlijke stuwende track is dat toch. Weer later ontdekte ik ineens (via een youtube live "on request" versie) de heerlijke lome groove van 5.15: The Angels Have Gone en daarna het opbeurende melancholieke van Everyone Says Hi. En recentelijk vind ik I Would Be Your Slave ook helemaal geweldig. Dit zijn voor mij de 5 beste songs op dit album.

Gemini Spaceship vind ik hier absoluut niet op passen en ook een wat irritant nummer, maar ook A Better Future vind ik niet echt sterk. Cactus vind ik ok, maar ook niks bijzonders. De Neil Young Cover is eigenlijk gewoon een kopie van het origineel, dus ook niet echt speciaal. De overige 3 tracks zijn prima songs.

Maar die 5 eerst genoemden zijn echt fantastisch! All in all vind ik het z'n beste album sinds de 70s.

Robertus
echoes schreef:
All in all vind ik het z'n beste album sinds de 70s.


Voor mij zou dat 1.Outside zijn. Die blaast me echt omver en staat als een huis. Maar ik vind de Bowie van de nineties en de jaren nul en tien over de gehele linie best wel sterk en van redelijk constant niveau. En dan is deze Heathen van dat rijtje net het minst, maar daarmee zeker niet slecht natuurlijk...

Robertus
Half sterretje erbij. Eigenlijk is I've Been Waiting For You de enige misser op dit prachtig geproduceerde album wat met zoveel liefde is gemaakt. Mijn mening over Slip Away moet ik ook nodig herzien; het is gewoon een adembenemende track...

De door mij genoemde favorieten winnen bij meermaals luisteren alleen nog maar aan zeggingskracht.
Ook het artwork spreekt boekdelen: Die zeer zelfverzekerde, maar ook wat creepy beeltenis van Bowie kijkt me aan en vraagt erom opgezet te worden...

avatar van bikkel2
4,0
Slip Away is een prachtige track.
Ik heb de Realitytour dvd en daar staat nog een mooiere versie op. Prachtig liedje.

Robertus
Het mooie van Heathen vind ik ook die meer persoonlijke kant van Bowie, zonder dat het doorslaat in erg autobiografische melancholieke bespiegelingen, zoals dat bij Hours een beetje op de loer lag. Heathen heeft net iets meer pit en afstand....alhoewel Hours ook zeker niet slecht is, maar dit jasje past nog net iets beter.

Alleen in Afraid gaat Bowie weer even die kant op, en daarom vind ik dat een iets minder nummer. Bowie horen zingen dat hij liever groter, sterker, slimmer en wat dan ook zou willen zijn, komt op mij een beetje, laten we zeggen, apart en onwennig over. Waarschijnlijk omdat hij afstand en theater altijd hoog in het vaandel heeft staan en je dat eigenlijk gewend bent.

I Would Be Your Slave is ook hemels trouwens.

avatar van Frenz
3,5
In eerste instantie was ik niet zo onder de indruk van Heathen, maar het album groeit. Het is een rustiger, harmonieuzere Bowie, meer geschikt om bij te lezen bijvoorbeeld. Dat is iets wat me bij de andere nieuw ontdekte Bowie 1. Outside niet lukt, die muziek vraagt veel meer de aandacht.
Maar dat wil niet zeggen dat Heathen niet de potentie heeft om uit te groeien tot het niveau van bijvoorbeeld Young Americans (regelmatig heb ik daar associaties mee).

Robertus
Heathen was ook voor mij een harde noot om te kraken. Destijds toen hij uitkwam hing ik ook al kwijlend bij de platenboer, net als nu met Blackstar. Echter heeft het veel langer geduurd voor ik hem goed op waarde kon schatten. Ik heb persoonlijk altijd wat minder gehad met Young Americans. Die ga ik de komende week nog eens goed onder de loep houden, hopend dat die mij ook uiteindelijk gaat pakken..

Gast
geplaatst: vandaag om 09:47 uur

geplaatst: vandaag om 09:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.