menu

David Bowie - Heathen (2002)

mijn stem
3,84 (324)
324 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Columbia

  1. Sunday (4:52)
  2. Cactus (3:02)
  3. Slip Away (6:12)
  4. Slow Burn (4:48)
  5. Afraid (3:35)
  6. I've Been Waiting for You (3:06)
  7. I Would Be Your Slave (5:20)
  8. I Took a Trip on a Gemini Spaceship (4:15)
  9. 5:15 the Angels Have Gone (5:07)
  10. Everyone Says 'Hi' (4:05)
  11. A Better Future (4:18)
  12. Heathen (The Rays) (4:27)
  13. Sunday [Moby Remix] * (5:11)
  14. A Better Future [Remix by Air] * (4:57)
  15. Conversation Piece * (3:53)
  16. Panic in Detroit [Outtake from a 1979 Recording] * (3:01)
  17. Wood Jackson * (4:47)
  18. When the Boys Come Marching Home * (4:46)
  19. Baby Loves That Way * (4:45)
  20. You've Got a Habit of Leaving * (4:53)
  21. Safe * (4:44)
  22. Shadow Man * (4:46)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 53:07 (1:38:50)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Lange tijd durfde ik de latere Bowie albums niet aan. Toch vond ik dat ik dit niet langer kon blijven negeren en ben toen maar eens begonnen met wat later werk waarvan Heathen de eerste poging was.
Al bij opener Sunday besloop me een ongemakkelijk gevoel. Wat een mooie start is dat zeg............. dat ik dit niet aandurfde al die tijd is onbegrijpelijk. Ik verwachtte allerlei rare fratsen maar dit is gewoon sfeervol. Ook Cactus wist me gelijk te pakken.
Alles wat hierna volgde zorgde voor een hoop Oehs en Aahs en niet omdat ik mee stond te zingen maar van pure verbazing.
Dit is gewoon ijzersterk en kan zich meten met het beste werk van de man. Hoezo jaren '70?!!
Ik moet me schamen dat ik dit zo lang genegeerd heb, maar ben tegelijkertijd blij dat ik me daar ook overheen heb gezet

avatar van Svendra
4,0
Svendra (crew)
I Would Be Your Slave reken ik tot de beste Bowie nummers ooit.

Dat nummer meandert op een manier waardoor ik telkens op het verkeerde been word gezet. Ik zal nog 20 luisterbeurten nodig hebben om het te bevatten
Ook die baslijn is prachtig.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Het klinkt misschien pretentieus, maar de reden waarom ik Bowie eigenlijk altijd ben blijven volgen is omdat hij als één van de weinigen muziek maakt die me meeneemt naar emotionele gebieden die ik eigenlijk niet ken, plekken waar soms onbestemde gevoelens als melancholieke, verlangen, streven, omkijken naar het verleden, afscheid, onechtheid, energie, warmte achter het masker, afstandelijkheid en eenzaamheid samenvloeien in kleuren die ik nog niet ken, niets is eenvoudig, alles is samengesteld, genuanceerd, grillig, emotioneel enorm rijk, vreemde grensgebieden waar ik nog aan niemands hand ooit ben geweest.

Zoals gezegd, misschien pretentieus, maar Bowie gaat soms zó diep en zó scherp, hij boort dan gevoelens aan die niemand anders ooit heeft opgeroepen. Het openingsnummer, Slow burn, I would be your slave, 5.15 the angels have gone (die wanhoop in "We – never talk anymore…") en het titelnummer zijn op deze plaat zulke nummers.

Los van die nauwelijks uit te leggen aantrekkingskracht van die nummers is dit ook verder een album met vrijwel geen zwakke plekken, een paar uitstekend gekozen covers (vooral die van de Pixies), een mooi vol en warm geluid en (als dat mag meetellen) een bijzonder mooie hoesfoto. Naast de gastrollen van Pete Townshend en Dave Grohl als meest opvallende namen vond ik het als Dream Theater-fan zelf verrassend om te zien dat ook hun toetsenist Jordan Rudess zijn opwachting maakt. Een prachtige plaat waar ik ook na talloze luisterbeurten nog nieuwe dingen aan ontdek; mijn favoriete Bowieplaat sinds Low (en hij heeft sindsdien toch nog een aantal heel behoorlijke platen afgeleverd).
 

avatar van Robertus
4,0
Sinds de buzz rondom het volgend jaar te verschijnen Blackstar zit ik weer in een Bowie-flow. Ik ben zo'n beetje alles wat ik van de man heb aan het terugluisteren, kris-kras door het repertoire. Van Let's Dance naar 1.Outside, vervolgens via Diamond Dogs naar The Man Who Sold The World en Heathen.

Heathen heb ik in deluxe-versie, gekocht in het jaar dat het uitkwam, 2002. Ik kan me goed herinneren dat mijn verwachting hoog was; de drie jaar tussen Hours en deze vond ik al best lang. Welnu, ook na herbeluistering moet ik concluderen dat ik Heathen niet zo hoog aansla als het gemiddelde hier. Mijn grootste punt van kritiek zijn de covers. Hoe goed Bowie ze ook uitvoert, ze komen gewoon ergens anders vandaan en breken meermaals met de flow en de sfeer. Bij Cactus valt dat nog wel goed uit, om precies dezelfde reden als devel-hunt hier aangeeft:

Ik vind Cactus juist het goede nummer op de goede plaats. Het zet even wat tempo en snelheid in Heathen, goed gezongen lekker strak gespeeld. Het houd de aandacht vast en maakt nieuwschierig naar het vele moois wat daarna nog zal komen.


Maar I've Been Waiting For You en dat nummer over die comboy in zijn spaceship kunnen me maar weinig boeien...

De eigen nummers zijn hier en daar ook wat wisselvallig. Sunday is in elk geval een prima, sfeervolle opener. Slip Away begint mooi, maar vanaf het moment dat de band invalt en de filter over Bowies stem verdwijnt is de verrassing weg en sleept het nummer zich een beetje voort vind ik.

In 2002 vond ik Slow Burn nogal vervelend, dit is dus helemaal veranderd! Nu vind ik het een prachtige, dramatische song en één van de beste van het album. Afraid andersom, vond ik in 2002 helemaal geweldig, nu doet hij me niet zoveel meer. Ik vind hem een beetje te druk op de een of andere manier. I Would Be Your Slave is en blijft voor mij een klassieker en 5.15: The Angels Have Gone is geen grote hoogvlieger, maar wel fijn.

De climax van Heathen komt erg laat: Pas vanaf Everyone Says Hi tot en met het einde heeft het album me pas echt in haar greep. Everyone Says Hi klinkt breekbaar en sympathiek en heeft een lekkere melodie. A Better Future is niet kapot te krijgen en behoort tot die songs die Bowie echt groot maken, prachtig! Heathen (The Rays) sluit qua sound goed aan op de opener en luidt dit album prachtig uit.

Van de latere Bowie vanaf 1.Outside tot en met The Next Day vind ik Heathen in zijn totaliteit toch het wat zwakkere broertje. Ook Hours en Reality zijn iets beter qua totaalplaatje. Op Reality staan echter weer geen songs van het type A Better Future of Slow Burn. Beetje pieken en dalen dus op Heathen. Bij zo een groot oeuvre als dat van Bowie moet ik ook streng kunnen zijn vind ik. Hij krijgt voorlopig een 3,5.

avatar van echoes
4,5
Duidelijk verwoord Robertus. Ik ben het met je eens dat dit album niet overal even sterk is, maar de pieken liggen bij mij net even bij wat andere songs. Voor mij was het echt een groei album. Het begon met Slip Away wat ik instantly een regelrechte klassieker vond en nog steeds vind. Wat later kwam ineens Afraid binnen. Wat een heerlijke stuwende track is dat toch. Weer later ontdekte ik ineens (via een youtube live "on request" versie) de heerlijke lome groove van 5.15: The Angels Have Gone en daarna het opbeurende melancholieke van Everyone Says Hi. En recentelijk vind ik I Would Be Your Slave ook helemaal geweldig. Dit zijn voor mij de 5 beste songs op dit album.

Gemini Spaceship vind ik hier absoluut niet op passen en ook een wat irritant nummer, maar ook A Better Future vind ik niet echt sterk. Cactus vind ik ok, maar ook niks bijzonders. De Neil Young Cover is eigenlijk gewoon een kopie van het origineel, dus ook niet echt speciaal. De overige 3 tracks zijn prima songs.

Maar die 5 eerst genoemden zijn echt fantastisch! All in all vind ik het z'n beste album sinds de 70s.

avatar van Alicia
5,0
Heathen klinkt ijzingwekkend diep tot zelfs in de cockpit door. Het is de meest gedraaide plaat, al is ★ zo langzamerhand een stevige concurrent aan het worden.

De Major rommelt wat op het schakelpaneel om vervolgens zijn aandacht uit te laten gaan naar het grote scherm.

"Afhankelijk van de hoeveelheid zonnestralen zou het enigszins flauwe Everyone Says ‘Hi’ nog wel eens een goed vluchtmomentje kunnen zijn!" roept de immer charmante astronaut enthousiast uit.

We schrijven het jaar 2002. Het onheilspellend grauwe Sunday, het indrukwekkende Slowburn met Pete Townshend op trillende snaren: het is de eerste Bowie sinds jaren en tevens de laatste Bowie die ik nog in een echte winkel kocht. De platenzaak bestaat al lang niet meer.
Heathen (The Rays), het wondermooie Slip Away, A Better Future: het zijn deze Bowieliedjes die mij iedere keer weer kippenvel bezorgen. Dit keer vind ik Cactus voor de verandering wél een leuke bewerking. Het zijn allemaal op z'n minst aardige liedjes en oh... wat hou ik van dit Bowie geluid!

"Kijk! Ik lees nu net dat de Gemini klaar staat. Het is bijna 5.15! We moeten ons haasten. Er is nog een lange weg te gaan!" De mededeling van Major Tom komt hard aan.

"Maar deze dag is zo ondoordringbaar grijs... misschien dat we later kunnen overstappen?" opperde ik.
"Ik wil graag Heathen nog één keer helemaal afluisteren voordat we gaan!"

Ik zie een glimlachende Major:

"Wist je dat jouw ★ door hetzelfde universum reist als die van Bowie?"

Gast
geplaatst: vandaag om 02:05 uur

geplaatst: vandaag om 02:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.