Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Verreweg het fraaiste werk van eind eighties. I believe in you is een meesterlijk mooie song
Jammer dat het allemaal zo kort heeft geduurd

Spirit of Eden is voor mij geen gewoon album meer, maar een muzikale ervaring die je volledig moet ondergaan. Op deze plaat laat Talk Talk alle traditionele popstructuren los en ontstaat iets bijna spiritueels. De muziek bouwt langzaam op vanuit stilte en emotie, waardoor ieder detail extra intens binnenkomt. Vooral de stem van Mark Hollis raakt me iedere keer opnieuw door de enorme kwetsbaarheid en oprechtheid.

Nummers als The Rainbow, Inheritance en vooral I Believe in You behoren voor mij tot het mooiste wat ooit is opgenomen. Wat dit album vooral zo bijzonder maakt, is de enorme ruimte en dynamiek. Niets klinkt geforceerd of overgeproduceerd. Alles ademt. Iedere luisterbeurt voelt anders en levert weer nieuwe details op. Dit is muziek die niet bedoeld is als achtergrond, maar die volledige aandacht vraagt als luistersessie — en die aandacht vervolgens rijkelijk beloont. Dit is gewoon muzikale kunst....

En in retrospectief één van de fundamenten van wat jaren later postrock zou gaan heten.

Ik stond toen - 28 jaar terug - in de platenzaak met dit album op de hoofdtelefoon. Het was een neutronenbom die zachtmoedig en langgerekt tot explosie kwam. Inderdaad, een bijna spirituele ervaring. De wereld om me heen - waaronder de mensen die ik op straat langs zag lopen met patatje en boodschappentas - leek plotseling zo banaal en nietszeggend. Ik zat in een cocon, met serene klanken, in een andere, pure wereld.

Machtig interessant artikel ! Dank je !

Dat was dan toch wel ergens zeer perfectionistisch werken in een wolk van weed En dat het volledig analoog is opgenomen (het knippen/plakken verhaal).

Concluderend is dat, op de wijze waar ze er toen in 1988 gewerkt aan hebben, dat dit soort albums eigenlijk niet meer gemaakt (kunnen/zouden) worden. Vind ik dan.

Mooiste regel uit het artikel staat als laatste zin: "Dat was iets waar Mark zich echt van bewust was, zonder het ooit direct te zeggen: dat het tijdloos zou zijn."

Hemels album.

Grappig, want je vergeet het stuk ervoor in je citaat, het stuk dat je eigen bewering tegenspreekt:

“Spirit Of Eden could have been made 30-odd years ago, or in the 1960s, or a year or two ago,”

De conclusie stelt dat het tijdloos is omdat het net zo goed een paar jaar geleden gemaakt had kunnen worden. Jij vindt blijkbaar van niet, maar waarom niet?

Omdat er na eigenlijk maar twee albums gemaakt zijn (in mijn visie en beleving ) door dezelfde band en zanger die dit album evenaren (en Hollis zijn album vind ik eigenlijk boven de andere twee albums staan. Maar ik weet nu alleen van dit album hoe deze, op deze manier, gemaakt is. Niet de productie van de andere twee albums. Maar ook die vind ik allebei tijdloos.

Ik heb vele albums beluisterd die getipt werden als ‘lijkt op’ maar de (tevens tijdloze) beleving van dit album, Laughing Stock en Hollis zijn solo album heb ik nooit daarbij ervaren.

Zoiets. Ik ga nu lekker even naar dit album luisteren. Het is er het weer voor.

Dus jouw persoonlijke ervaring bij dit album kan niet meer benaderd worden?

Deze ervaringen (net iets beter en zeker wel vergelijkbare ervaringen met de andere twee albums waar ik het over had) bijvoorbeeld: Mark Hollis - Mark Hollis (1998) - MusicMeter.nl ?

Nee. Dat is persoonlijk..

Ah !