Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

'O'rang is een project van twee (dan al) ex-leden van Talk Talk, Paul Webb en Lee Harris, en geen album van Talk Talk.

Echter nog steeds wel erg mooi

Ergens denk ik dat het ook best mogelijk is dat mensen hier gewoon niet van houden, zelfs al vind ik het zelf een meesterlijk album... Die mensen hebben misschien bij andere muziek weer het gevoel dat de liefhebbers van dit album hierbij hebben. En de liefhebbers van dit album vinden daar misschien weer geen drol aan. That's life! Life's what you make it!

I know..zie mijn eerdere berichten bij dit album, en de vette knipoog bij het bericht waar jij op doelt, Ik bedoel het niet moeilijk...en idd Life's what you make it..daar wil ik nog wel graag Happines is easy aan toe voegen.

ja maar ik heb het nu voor de 2e keer geprobeerd (ook nu weer 2 of 3 helemaal geluisterd ...

Vind de colour of spring voor 70% geweldig (einde wat minder), maar deze wil echt niet: tja saai aldus ...

En ach ik luisteren naar middle of the road music ??? Tja heus wel, van Ange tot Brel en van Beethoven tot ZZ Top en van Argent tot Scott MC Kenzie...

Denk eigenlijk dat liefhebbers van dit album nogal houden van bepaalde vormen van 'minimal music' , niks mis mee hoor ...

Ik blijf erbij dat het een bepaald gevoel is dat je moet pakken. En minimal music? ...let eens op de details zou ik zeggen.... Heb hem sinds lange tijd weer eens geluisterd gisteren en vandaag. Zo'n nummer als I Believe in You... tja, ik mag dan een overgevoelig typje zijn, maar ik ga er spontaan van janken zo mooi vind ik het... die melodie van dat orgel, wat een gevoel roept dat op bij mij zeg! Ik denk gewoon dat als dat soort dingen je niet raken dit geen album voor je is...

Casartelli geeft hem in elk geval bij deze een plekje in zijn toptien.

Nee, ik ben het ook niet altijd een smet Allmusic. Maar als je van de muziek houd is dat voor jou opwindend, niet? Meestal hecht ik van alle recenties het meeste aan die van Allmusic. Niet dat ik me er altijd wat van aantrek. Ik heb albums die ik geweldig vind en maar 2,5 ster heeft. Maar orbit, geef toe. In zijn soort is dit wel een meesterwerk. Zoal ik al zei en jij ook, sferisch en schoonheid zijn dan inderdaad de juiste woorden.

Inderdaad, het album met name I Believe In You zijn heel gedetaileerd, heel mooi. Ik vind het beste album van Talk Talk ever. Maar ben nu ook benieuwd naar de platen van O.Rang, die ik niet ken helaas. Dus ik heb weer wat voor de cd zaak.

In zijn soort zeker.. maar dit is dus muziek die het van subtiele details moet hebben en waarbij je eerst de sfeer moet opsnuiven voordat je de structuren hoort. En hoewel die mooi zijn, kan ik dit onmogelijk opwindend noemen. Ik zet deze plaat niet op om uit mijn plaat te gaan of me op te laden of iets dergelijks.. Eerder om te ontspannen en even te genieten van de lekkere geluidslagen van meneer Hollis

En ik blijf erbij. Ondanks dat ik hem groot gelijk geef, blijft het zonde dat Mark Hollis niks meer met de muziekindustrie te maken wil hebben, en zelfs retired is... such a shame...:(.

Ja dat is jou mening, en daar heb ik respect voor. Je moet inderdaad eerst de sfeer te pakken krijgen. Maar ik laad mezelf echt op aan deze plaat. IK kan zo genieten van de sferen en emoties die het in me oproept. Klinkt bij veel mensen gek hoor haha. Maar ben echt extreem muziek fanaat en vind het heerlijk om te discusieren over muziek. Respect!

En ik zet m niet op om uit mijn dak te gaan nee hahaha. Alhoewel, op een andere manier hihi.

Eerder om te ontspannen en even te genieten van de lekkere geluidslagen van meneer Hollis [/quote]

En die van Tim Friese-Greene die had ook een hele grote muzikale inbreng.

Ik heb deze cd laatst origineel gekocht, en verbaasde me erover dat m'n cd-speler maar 4 tracks aangaf. Ik heb de cd in de computer gestopt en de tracktijden bekeken, bleek het eerste nummer 23.11 minuten te duren. Ik blijk een versie te hebben waarbij de eerste 3 nummers samengevoegd zijn tot 1 nummer, waarna de cd de normale tracklisting aanhoudt. Overigens staan alle zes de tracks wel op het hoesje...

Natuurlijk wel een prachtig album. Het beste van de mannen van Talk Talk.

Vanochtend klaar met downloaden en een uur later stond ik al in de winkel (colour of spring ook maar gelijk meegenomen). Daarna een stuk of 5 keer achter me kaar gedraaid en elke luisterbeurt werd ie nog mooier! Wat een album dit. Zoveel details erin en met zoveel gevoel gemaakt. En die stem van Hollis gaat door merg en been. Het prachtige begin met twee minuten rust en dan opeens die gitaar en nog veel meer van dat soort prachtige momenten. Gelijk maar 5 sterren en vrijwel zeker binnenkort in mijn top10, maar eerst nog even de tijd geven.

Als jullie deze platen allebei kennen waarom is er dan nog niet op gestemd?

Als ik een top tien zou hebben, zou deze plaat zeker niet ontbreken.

Waarom heb je geen top 10 meer dan?

Daar wil ik je best antwoord op geven, maar niet bij deze plaat.

Stuur mij een cc-tje

ik ook graag...

en waar zijn je stemmen heen?

alles is weg, foetsie en verdwenen.

Wat een heerlijk bijdehand antwoord.

ja nogal...daar neem ik geen genoegen mee.

Wat een prachtige, rustgevende stem heeft deze man toch. Waar hij, naar mijn mening, bij liedjes als It's my life nooit helemaal goed uit de verf kwam, heeft hij hier toch zijn ware roeping gevonden...

Ik heb trouwens, net als Nightrider, ook een versie waarbij de eerste drie nummers samengevoegd zijn. Ik ben het daar niet helemaal mee eens (Eden staat voor mij toch wel los van The Rainbow), maar zo erg is het nou ook weer niet.

Tussen 4.5 en 5... naar boven afgerond.

Erg mooie muziek, maar regelmatig toch ook een tikkeltje saai. Ik vind de 2 platen hiervoor toch wel een stukje beter. Daar zijn de composities sterker en die fantastische stem van Hollis maakt het dan helemaal af.

Toch 3,5*, want er zitten een paar adembenemende stukjes tussen.

Door dit album te vergelijken met de vorige albums, is toch wel heel erg kort door de bocht en doe je dit album veel te kort.

Met dit album heeft Talk Talk de synthesizer pop achter zich gelaten en begeeft het zich in de minimale mauziek, met werkelijke emotie. Muziek waar de kunst van het weglaten heel erg belangrijk is geworden.

Daarom moet je dit album ook heel anders benaderen dan de vorige albums. Dit is geen album welke je even tijdens werkzaamheden op de achtergrond draait.

Elke keer raakt dit album mij en dit moet ook voor groepen als Sigus Ros en No-Man een voorbeeld zijn geweest.

Dit is de ultieme plaat (vooral de eerste track) om bij gedimd licht keihard te draaien!
In een recent artikel in Mojo werd deze band de "Pink Floyd van de jaren '80" genoemd...niet helemaal terecht misschien, maar qua sfeer zijn er wel overeenkomsten. De opvolger "Laughing Stock" is wat ruwer en minder melodieus, maar zeker een aanrader als je deze mooi vindt!