Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Misschien is dat het dan wel: destijds een revolutie maar voor de nieuwe luisteraars van nu niet meer zo schokkend..??

noem mij dan een vergelijkbaar album ...please!!

Ja dat zou goed kunnen hoor. Misschien eens proberen te luisteren met een 20 jaar oude bril op. Luister bijv. wat top 40 muziek uit hetzelfde jaar en zet daarna deze cd op. Kun je het contrast mooi horen. Dan klinkt het opeens verrassend ver zijn tijd vooruit denk ik. Het is natuurlijk ook helemaal geen popmuziek, maar het is wel een band die bekend werd met meer poppy liedjes. Tja, helaas kan een mens ervaringen niet doorgeven anders gaf ik de ervaring van dit destijds voor het eerst horen graag door aan iedereen die dit in deze tijd voor het eerst hoort....

Kijk fredpit, tegenwoordig hebben we bands als Sigur Rós die veel vaagheid en sferen creëren bijvoorbeeld. Kijk eens hoe populair die zijn hier op de site....

ja natuurlijk ken ik die..is toch niet echt vergelijkbaar reptile. Waar Sigur Rós voornamelijk vaagheid en sfeer creeren, vind ik dat Talk Talk in hun minimalisme duidelijk en erg krachtig over weet te komen.

He he, het hoge woord is er bijna uit... Sigur Rós... maar ook de rest van de postrock scene (of eigenlijk alleen het meer atmosferische deel ervan). Ik heb echter nog geen plaat uit die hoek gehoord die dit zelfs maar een beetje weet te benaderen...

Echt vergelijkbaars ken ik ook niet hoor, maar ik probeerde aan te geven dat er tegenwoordig in elk geval meer te halen valt in die richting dan in 1988. Voor mij blijft dit album ook uniek in zijn soort, heeft niet voor niks 5 * van me gekregen.

Het is uniek indedaad en anno 2007 nog net zo bijzonder als in 88

Wat dit album (en opvolger) zo bijzonder maakt (voor mij dan) zijn de adembenemende details...daar waar veel postrock het meer van (overdonderende) sfeer moet hebben worden hier prachtige miniatuurtjes gemaakt iedere luisterbeurt leverd weer nieuwe ontdekkingen op.

ik hoor hier weinig nostalgische elementen, Daarom dat het naar mijn idee bullshit is om te beweren dat het anno 2007 over zijn houdbaarheidsdatum zou zijn of niet schokkend genoeg...

Volgens mij is dit album vor pinsnider gewoon nog een stapje te ingewikkeld....(zo het is eruit )

Misschien moet het je pakken en anders houdt het op. Ik was al bij de eerste luisterbeurt zwaar onder de indruk... maar iedereen ervaart muziek anders. Dus het kan ook nog komen.

....en smaak is een ontwikkelingsproces.....

Dus voor mij ook ?!!

Draai eerst Pink Floyd daarna Patrick Watson vervolgens Spirit of Eden....KLIK!!!

Ik vind Pink Floyd goed, ik vind Patrick Watson goed .. maar dit ..
Ik geef het vanavond wel weer een kans, misschien valt 'ie dan opeens goed

als je het zoekt zul je het niet vinden

maar ik wens je veel succes

hahahaha Geweldig...
En in een eerder stadium had ik ook al ronduit toegegeven dat deze plaat me w.s. gewoon boven de boerenpet gaat

Pink Floyd: heb ik (bijna) alle platen van grijsgedraaid
Sigur Ros: idem dito
Maar een Kid A raakt me bijvoorbeeld ook niet...

Heb laatst ook de twee eindnummers van "Eden" afzonderlijk beluisterd (op aanraden), maarreh...

Ik houd het bij mijn eerste opmerking.

Let wel: Ik begrijp volkomen dat anderen dit een meesterwerk vinden!! het weet mij alleen niet te raken...

al draai ik alle pink floyds achterstevoren: dan nog wil dit album niet bij mij ... Terwijl ik de oudjes van T T uitstekend vind .....

Tja, het kan toch gewoon dat een mens niet van deze muziek houdt. Laat het rusten en ga door met je leven.

leuk om voorgande berichten te lezen . Bij mij was 't in ieder geval in een keer raak. Hoewel ik normaal gesproken meer ben van de 'goed in elkaar stekende popsong'.

voor mij was het ook direct raakt

vette 5

Voor mij ook een vette 5, dus in sterren 2.5 .. Helaas.
Anders keertje nog eens proberen, nu werkt het in ieder geval niet.

Ik was eveneens na de eerste luisterbeurt (zo'n half jaar terug) verkocht! En ik kan inderdaad voorstellen dat de muziek je niet raakt! En inderdaad... het leven gaat verder! Gelukkig maar!

NEEEEEHHHH....

hoe is het mogelijk

en ik heb je nog wel zulke goede tips gegeven

Ja Hallo!! wat is dat nu weer voor geitewollensokken gezever.

worden ze daar beter van ?

hmm ook eens proberen dan

Laughing Stock is mijn favoriete album aller tijden. Dit kon echter niet ontstaan door de revolutie die dit album voorstelt. Hierbij ging Mark Hollis en z'n band voor een visie. Het was een moeilijke weg, een die druist tegenover commercie en.een ongelofelijk lange opnametijd kende. Het was echter precies datgene wat Mark Hollis al vanaf het begin wilde en waarvoor hij nu eindelijk de durf, de middelen en de ervaring had om het voor elkaar te kunnen krijgen.

Als ik me niet vergis had Mark Hollis persoonlijke problemen of zelfs een traumatische gebeurtenis achter de rug, maar het zou even goed kunnen dat het verzonnen is aangezien dit album niet uit gewone ambities lijkt te kunnen zijn ontstaan.

De muziek is gevuld met pracht, met grootsheid. Zo voelt het echter niet. Er is een allesoverheersend gevoel van melancholie aanwezig, met name in de teksten. De menselijke gevoelens van schaamte, verdriet, jaloezie en al die andere menselijke zwakheden staan in schril contrast met die heiligheid dat het album uitstraalt. Dat maakt het zo briljant. De band werkte aan dit album afgesloten van de buitenwereld om zo tot zichzelf te komen.

Een gevecht tussen menselijkheid en heiligheid. We zijn gedoemd om te verliezen, Eden zal een beeld blijven, iets waar we zijn uitgebannen en waar we ook nooit naar zullen terugkeren. Deze muziek brengt beiden bij elkaar, wat voor een bepaalde rust zorgt. Voor veertig minuten kun je je lot aanvaarden.

Spirit of Eden kent helaas een net wat zwakkere tweede helft en de teksten weten niet altijd een doel te bereiken. De weg die hier wordt ingeslagen wordt pas echt beëindigd bij Laughing Stock, dat op alle fronten het eerder beschreven gevoel sterker naar voren brengt doordat Mark Hollis steeds meer de kunst van het minimalistische onder de knie heeft gekregen. Dat maakt Laughing Stock het meesterwerk dat Spirit of Eden net niet weet te zijn.

Uiteindelijk moet Spirit of Eden bovenal gekoesterd blijven worden: het is een zeer persoonlijk kunstwerk dat boven vrijwel alles in de muziekindustrie staat.

Ik vond het wel een goed advies.

Eigenlijk wel....

wat nu ?
.........................................

mooie post beitel

Mooi dichterlijk stuk door je metaforen, Beitel. Je hebt me er toe aangezet om Laughing Stock ook eens wat meer aandacht te gaan geven.

Ik ben het volkomen eens met Beitel, dat wat hier begonnen is, op Laughing Stock nog verder uitgekristalliseerd is. Op Spirit of Eden hangt al een hele mystieke atmosfeer, maar op Laughing Stock is er echt geen ontkomen meer aan, het gaat nog dieper en weet de meest afgelegen delen van de menselijke ziel te raken.

Maar er is meer op Spirit of Eden, dat dit meer maakt dan een voorloper van Laughing Stock en het op zichzelf heel uniek en een absoluut meesterwerk maakt. Wat Beitel al aangeeft wat betreft de "heiligheid" van dit album, heb ik zelf ook heel sterk bij het beluisteren van dit album. Dit album gáát werkelijk over het paradijs, over Eden, gevoelsmatig lijkt dit album een synoniem te zijn voor een perfecte wereld. Ik zelf zie dit album zelfs zo, al is dit misschien niet wat Mark Hollis en kompanen voorstonden, dat dit hele album een soort kijk van God op deze wereld geeft. Voor mij heeft TT de gedachten, intenties en de prachtige plannen die God met deze wereld had willen weergeven in muziek. Ik heb dit heel sterk bij the Rainbow, waarbij ik altijd de hele schepping van de wereld voor me zie. de eerste twee minuten dan schept God de aarde, de planten en de hele atmosfeer en heelal. En dan die eerste paar prachtige gitaarakkoorden: de schepping van Licht. Op het moment dat Hollis begint te zingen, lijkt het net of het masterplan van God verteld wordt. In die zin vertegenwoordigt die stem God zelf op dit album, net alsof Hij rechtstreeks tot je spreekt. En dan komt die ongelooflijk krachtige gitaarsolo rond 7 minuten. Dat is voor mij de schepping van de mens: het meest krachtige en meest volmaakte wat God ooit heeft gemaakt, en tevens het hele doel van de schepping. Zo gaat het nummer verder waarbij ik voor me zie dat God de wereld steeds verder vormt en hoe God ook in direct contact met de mens staat. Ik beleef het niet allemaal chronologisch, het ene moment zie ik de schepping van Licht voor me, dan weer van de zeeën en de dieren.

Op deze manier kun je het hele album blijven bekijken. Eden gaat over de schepping van Eva, de erkenning dat de mens alleen niet kan bestaan en met anderen wil samenleven. Desire: wat is de diepste kern van de mens, wat is uiteindelijk het ene ding wat wij allen nastreven en dat wat we ook gemeen hebben met God en met ieder medemens? God's gedachten en intenties met de schepping van de ziel, de eigen vrije wil van de mens, die toch zo perfect afgestemd is op de medemens en op God. Voor mij lijkt het of God in extase raakt bij alle gedachtes en beelden die Hij heeft als Hij bedenkt wat de mens allemaal wel niet voor prachtige dingen zou kunnen doen in de wereld die Hij heeft gecreëerd.

En dan Inheritance: een breuk met de voorgaande nummers. Die stilte is net of God een adempauze neemt voordat Hij het trieste verhaal vertelt van hoe de mens gevallen is. God is in tranen als hij vertelt hoe de prachtige relatie en de tijden dat er niets tussen de mens en zijn Schepper instond tot een einde is gekomen. Het lied gaat over loslaten. Waar de mens God heeft losgelaten wou God de mens blijven vasthouden. Hij hield meer van de mens dan wat dan ook. Meer dan zichzelf zelfs. Het hele nummer weet God dat Hij de mens zoals die was moet loslaten, uiteindelijk doet Hij dat ook, maar in die paar prachtige laatste zinnen spreekt Hij de hoop uit op iets nieuws.

Dat nieuwe krijgt vorm in het prachtig ingetogen I believe in You. God is afgesneden van dat wat Hij meer liefheeft dan zichzelf, God is eenzaam en verlaten. Er is iets weggenemen, een deel van Hemzelf. Hij bezingt Zijn pijn in eenzaamheid en maar Hij is tegelijkertijd aan het bedenken hoe de mens weer terug kan keren. Het nummer is doordrenkt van melancholie en verlangen. Maar tijdens die prachtige stukjes van "spirit, spirit, how long", ziet God die moeilijke weg die de mens moet gaan, maar die wel mogelijk is en hoe de mens weer terug kan keren bij Hem: door te luisteren naar de eigen ziel, door op zoek te blijven naar de kern die werkelijk belangrijk is en in te zien dat alle mensen en alle dingen om ons heen die kern bevatten; dat de mens moet liefhebben. Daardoor kan de mens God weer vinden.

In het laatst nummer wordt het standpunt verandert van waaruit Mark Hollis zingt. Niet meer God, maar een mens die op zoek is naar God vertegenwoordigd hij, misschien zichzelf wel. Iemand die bezig is de weg te bewandelen terug naar God en beseft dat alles losgelaten moet worden, zelfs je vrijheid, om de liefde, waar het om draait, weer terug te krijgen. "Take my freedom, for giving me true love". Uiteindelijk is er rust en kan de mens zich weer geliefd voelen door zijn Vader, hoeft zich niet meer achtervolgd en verlaten te voelen, maar geborgen, wetende dat er Iemand is die naar je omkijkt en alle gevaren voor je wegneemt.

Sjezus, wat ontzettend leuk bedacht. Ik ga er bijna van geloven!