Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Mooie muziek, vooral de eerste twee nummers raken me. En ik vind dit helemaal geen moeilijke muziek, ik heb nog nooit een heel pink floyd album geluisterd en Patrick Watson ken ik niet eens. Dus zo zie je maar weer, sommige mensen zal dit gewoon niet liggen, andere wel. Mij in ieder geval wel, een 4* maar als ik hem over een paar weken weer eens beluister en hij is minstens nog zo mooi als nu gaat daar zeker wat bovenop.

ja en ik heb nog nooit een heel radiohead album afgeluisterd ...... dit album is geen doorkomen aan ...

a) waarom dan drie sterren?
b) waarom dit album beoordeeld?

Vandaag wegens het maken van een compilatie dit album weer 'ns beluisterd...een absoluut meesterwerk! Ik beschikte over een betere koptelefoon dan de paar vorige luistermomenten waardoor de bijna buitenaards-lage geluiden op The Rainbow en de lage orgel-bassen goed hoorbaar waren. Fijn hoor!

Een prachtig album, heb er eigenlijk geen passende woorden voor...

Ik kreeg een luistertip om dit album maar eens uit te gaan proberen, ik was meteen betoverd.

Dit is echte muziek, laat ik zeggen dat de nummers ook zonder zang nog meer dan ge-wel-dig zijn! Er is zo veel te luisteren zo dromerig prachtig gewoon. Prachtige klanken geven de muziek en tonen een soort ''kleur''. Ik kan helemaal weg dromen met dit album.

Nu zullen mensen zich wel afvragen: Is de zang slecht?
Nee dat is deze totaal niet. Het voegt zelfs wat toe aan de muziek.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet sinds de eerste minuut fan van zijn stem, maar inmiddels wil ik niet meer anders bij dit album!

Ongetwijfeld de ontdekking van 2008!

Leuk! Voor mij was het de ontdekking van 1988.

Meteen doorstomen naar Laughing Stock, die is naar mijn mening zelfs nog véél beter.

Lastige keuze....Laughing Stock of deze. Uiteindelijk is dit de schijf met de mooiste geluiden, iets optimistischer van toon. Het intro van The Rainbow is de mooiste muziek van de laatste 25 jaar. Aan de andere kant...Laughing Stock heeft New Grass. Affijn, het is net zo moeilijk kiezen tussen Revolver of Abbey Road, of Let it Bleed en Beggars Banquet, In A Silent Way of Bitches Brew...

En als je er écht geen genoeg van kunt krijgen, ook nog Mark Hollis solo cd proberen, die ik persoonlijk deze twee platen nog vind overtreffen

Bedankt voor de tip, zal hierna the laughing stock eens proberen.
Ik heb gewoon op dit moment te veel albums op de plank liggen die nog even moeten worden beluisterd:)


Ach ja, iedereen heeft wel eens van die klassiekers die je eigenlijk nog niet kent?

Lijkt mij ook.

Voor dat ik dit album in mijn top 10 klap, dan ga ik de laughing stock maar eens luisteren. Want als die nog beter is dan heb ik de klapper van het jaar te pakken!

Ik hoorde iets van jazzy invloeden, ik ga er ongetwijfeld van smullen!

Zodra het jazzy is, is het automatisch goed ja..

Ik kan nog vrij weinig met dit album, vind het vooral saai... Maar wie weet komt het nog..

Hm... voor iemand die de (Under)cover van Baker Street boven het origineel prefereert, is dit misschien net iets te hoog gegrepen.

Nah, het pakt me gewoon niet, heb het al vaak genoeg geprobeerd. Ik prefereer toch vooral hun poppy periode. (zit je blijkbaar wel dwars dat ik Bakerstreet van Undercover mooier vind, zegt verder niks over mijn smaak... ik ben niet iemand die voldoet aan MuMe standaarden, thank God..)

Ik heb me indertijd ter plaatse met veel pijn en moeite ingehouden, maar nu was het even sterker dan mezelf

Ach ja, boeiend

ja...net zoiets als New Wave zeg maar..

Geef mij maar beiden
Als het maar van goede kwaliteit is.
Ik vind deze plaat ook iets van New-Wave hebben, ik denk door het repetitieve ervan, de 80s stem en feit dat het in de jaren 80 is gemaakt
En het heeft ook iets Jazzy, maar zou dus voorloper van Post-Rock zijn, apart

Nou is Laughing Stock vergeleken bij echte jazz zoiets als Andre Rieu vergeleken bij echte klassiek Daarnaast moet ik niks met jazz, maar dat is persoonlijk..

Spirit Of Eden is veel consistenter en heeft gelukkig wat meer met new wave of latere gitaarpop te maken dan al dat geforceerde gefuseer.

Nou speelt André Rieu populaire klassieke muziek. Is Laughing stock dus populaire jazz?

Als je jazzy new wave wil horen luister dan naar And Also The Trees hun latere albums.

is jazzy new wave niet zoiets als avant garde?

Leuk, die genres, maar mij zegt het geen kont. New-wave? Ik weet niet eens wat het precies inhoudt en hoef het ook niet te weten. Laat ik al helemaal niet over avant-garde beginnen. Leuke termen die in grote lijnen wat over muziek kunnen zeggen, maar een album als deze gewoon niet op z'n plaats zijn. Het enige dat ik weet dat Mark Hollis beïnvloed was door o.a. Miles Davis, Debussey en Can. Dit geeft misschien een idee van het vrije, maar tegelijkertijd strakke (geen enkele verspilde noot) karakter van dit album.

Spirit of Eden is misschien muzikaal wat rijker, maar Laughing Stock is nog wat minimalistischer, krachtiger, losser en spreekt nóg meer tot de verbeelding. Alhoewel dat allemaal persoonlijk is natuurlijk.

Nooit geweten! Kijk eens aan

en over welke genres hebben we het dan?

"Beïnvloed zijn door" betekend voor mij echter heel wat anders dan "behoren tot". Ik zie de latere albums van Talk Talk tot iets unieks dat gewenste elementen van verschillende stromingen in de muziek pakt. Wellicht lukt het om het geheel een label te kunnen geven, maar dat kost meer moeite dan dat het waard is.

Bovendien staan er weer eens allerlei berichten bij de verkeerde plaat