Talk Talk - Laughing Stock (1991)

Niet dat het iets toevoegt aan de reeds gevoerde discussie(s) hierboven, maar ik vind dit de mooiste muziek die ik ken. Elk woord hieraan toegevoegd doet afbreuk. Some things ARE sacred...

ijzersterk album

zonder de minste twijfel

en verdomd alweer een prachtige hoes

een 5

verplichte kost voor een muziekliefhebber

Net als Spirit Of Eden krijgt ook dit Talk Talk album van mij 5 sterren! Wat een schitterende nummers staan hier weer op! Toch prefereer ik Spirit Of Eden boven deze, al kan ik niet precies de woorden vinden waarom!

spirit of eden vind ik ook iets beter dan deze

laat ons zeggen dat eden nog beter klinkt dan deze

maar laughing stock blijft wel een prachtige plaat

5 sterren

hoogtepunt is ascension day

prachtig

Misschien omdat het begin van Spirit of Eden vele malen sterker is dan dat van deze cd... hoewel ik de rest wel zoveel beter vind dat ik Laughing Stock wél in mijn top 10 heb staan, en Eden niet.
Dit doet me eraan denken dat Eden net niet genoeg punten heeft om in de top 250 te komen, en of ik mijn principes van 'een plaat per artiest' niet eens overboord moet gooien...

Werkelijk prachtige plaat. Ik luister het niet erg vaak, maar telkens sta ik weer versteld van de schoonheid. Zo rustig, jazzy, bijna hypnotiserend, de prachtige stem van Hollis. Laughing Stock herbergt een soort schoonheid die zich weinig expliciet tentoospreidt, maar gedurende de hele tijd subtiel op de achtergrond ligt, zich steeds meer kenbaar makend.
Heerlijk op een brakke zondag met een kop thee.

Je wilt een perfect mens zijn, maar je wordt gekweld door al die vragen, die twijfels, die zwaktes waar je maar niet aan ontkomt. Je zoekt naar het moment waarop je bevrijdt bent, iets waar het gehele boeddhisme om draait. Laughing Stock is dat moment dat je een wandeling maakt op een winterochtend en je geniet van de opkomende zon. Die zeldzame momenten van rust, waarbij het voor even niet meer uitmaakt dat je zoals alle mensen zwakheden kent.

De muziek is hemels, perfect, rust die je van binnen vervuld. Tegelijkertijd is het juist zo ongelofelijk menselijk. Het geeft die eeuwige imperfectie een plaats.

Dit is een levenswerk. Het einde van een lang pad dat Talk Talk heeft gevolgd. Hierna hoeft niets meer te komen, dit is het einde van de weg. Binnen de muziekindustrie is dit een ongelofelijk zeldzaam staaltje volwassenheid dat naar mijn weten niet geëvenaard is. Kunst, op de best mogelijke manier en precies datgene dat ik altijd al heb gezocht in dit medium.

Amen.

Zo zo Beitel, dat zijn gevorderde inzichten voor 'n negentienjarige.

Leerde Spirit of Eden en Laughing Stock tegelijkertijd kennen in de herfst van 1997 na een tip van een goede vriend. Aanvankelijk werd ik niet geraaakt door deze voor mij 'vreemde' muziek. Bij de derde luisterbeurt van 'Spirit' , op een koptelefoon, voelde ik opeens waar Hollis en co naar toe wilden (het is ook muziek om te voelen, niet om te begrijpen). Dat moment en die ervaring zal ik nooit vergeten. De daaropvolgende maanden heb ik letterlijk niets anders geluisterd dan deze twee platen, vaak 4 of 5 keer per dag. Een lichte voorkeur voor Spirit verschoof langzaam naar een duidelijke voorkeur voor Laughing Stock. Ruim 10 jaar later is dit nog altijd mijn favoriete album. Bovendien is het de katalysator geweest in de verbreding van mijn muzikale horizon. Via de invloeden van Hollis (bv Debussy en Miles Davis) ben ik klassieke muziek en jazz gaan waarderen. De enige andere muziek die me op een vergelijkbare manier zo diep raakt, door het verstilde, intens persoonlijke en kwetsbare, maar toch universele karakter, zijn de strijkkwartetten van Sjostakowitsj.

Sinds vandaag heb ik in ieder geval het inzicht gekregen dat dit een 5* plaat is. Heb verder maar weinig aan de vele commentaren toe te voegen, misschien alleen dat deze voor mij filosofisch iets te ver doorgevoerd zijn . Qua sfeer ligt deze in ieder geval weer heel dicht bij Spirit. Het enige nadeel van deze plaat is dat ik het wat jammer vind dat ik er niet echt een kop of staart in kan vinden, het is gewoon 43:20 minuten aan mooie muziek. Of ik hem beter ga vinden dan de voorganger is daarom nog maar de vraag, maar je weet maar nooit.

Ken deze plaat niet maar zijn voorgangers heb ik wel, toch maar eens een keertje neuzen in een platenzaak.
Moet ook eerlijk zeggen dat ik deze maar weinig heb zien liggen.

Met zo weinig middelen,het maximale bereiken is maar weinigen gegeven.De breekbare stilte die in de nummers wel degelijk functie hebben.In 1 woord:prachtig

Tja, wat voor rating geef je een album dat drie pareltjes en drie draakjes bevat? Ascension Day, After the Flood en New Grass zijn ronduit briljante nummers. De rest van het album is enigszins saai te noemen (het gevoel dat de nummers bij eenzelfde thema blijven hangen heerst erg sterk). Nou ja, toch nog maar een 3,5*.

Grappig, net zoals voor Huygens waren Spirit of Eden en Laughing Stock (samen met de platen van Dead Can Dance) destijds voor mij de toegangspoort tot de klassieke muziek. Begonnen met het vroege verstilde werk van Satie en met de sprookjesachtige muziek van Debussy (Nocturnes e.d.). Ten tijde van Spirit of Eden ook de strijkkwartetten van Dmitri Shostakovitch leren kennen: wat intensiteit en emotie betreft de Joy Division van de klassieke muziek, ongelooflijk beklemmend!! Ik kan het iedereen aanraden om daar eens naar te luisteren.

Wat Shostakovich betreft kan ik je groot gelijk geven. Leg ook eens je oor te luisteren bij het vroege werk van Messiaen of dat van Górecki. Echt heel mooi...

Hoe kun je Taphead nou saai noemen

Inderdaad, Taphead is meesterlijk. Misschien wel de beste track van het album of zelfs van het gehele oeuvre van Talk Talk.

En citizen, dank voor de tip!

Graag gedaan. En Taphead is - nu je het zegt - waarschijnlijk het mooiste. Sinds zijn uitkomst in '91 al mijn favoriete plaat, deze cd.

'Laughing Stock' is inderdaad buitenaards mooi. 'Spirit of Eden' is voor mij echter heilig. Ik moet nog goed nadenken over mijn top-10, maar vast staat wel dat Spirit de eerste plaats bezet (en dat doet die al sinds zijn verschijnen!).

Weet iemand hier wat Mark Hollis tegenwoordig doet? Wat je altijd leest is dat hij zich heeft teruggetrokken uit de muziekwereld. Waar leeft die nou van? Royalties? Gezien de kwaliteit van zijn werk kan ik mij niet voorstellen dat die geen muziek meer wil maken. Het zal mij dan ook niet verbazen als hij ineens weer opduikt met een volgend meesterwerk.

Een combinatie van mijn favo nummers van spirit of eden & laughing stock zou zo in mijn top 10 passen. Voor deze mooie plaat alvast 4*

Zo, ik had even het idee dat ik mezelf al die tijd voor de gek had gehouden toen ik de eerste drie nummers hier net van hoorde. Dit lijkt toch eigenlijk wel nog beter dan Spirit of Eden, dacht ik. Maar toen was er nog Taphead. Niet dat ik het een slecht nummer vind en niet van geëxperminteer houd (dan zou ik sowieso al de laatste twee Talk Talk platen niet goed moeten vinden denk ik.), maar als het losse fladders aan elkaar worden als hier valt mijn belangstelling toch een beetje weg. New Grass en Runeii zijn echter weer prachtige tracks. Nee, Spirit is toch echt een maatje te groot voor het al schitterende Laughing Stock.

Taphead is juist geniaal. Een van de beste nummers van het gehele werk van Talk Talk. Prachtige dreigende strijkers. Fenomenale opbouw,

Als je Myrrhman en Runeii geweldig vindt, dan snap ik inderdaad niet zo wat er mis is met Taphead.

Aparte plaat. Wel heel mooi!

Favoriet Ascension Day roept ons nog even bij de les met flinke gitaarmuren na een rustig begin (mijn moeder schrok zich dood).

Taphead is dan weer een soort Brian Eno-ambient met blazers en strijkers erbij.

In Runeii lukt het om met één dwingend gitaarpatroon bijna vijf minuten de aandacht vast te houden op een manier waarvan ik nog steeds denk, god, hoe doen ze het, maar het lukt ze wel.

Ik zou deze plaat kunnen proberen te doorgronden, maar ik weet niet of ik dat wel wil. De magie zit hem in het ongrijpbare karakter van de muziek.
Maar daar gaan alvast 4,5 sterren.

Mooi, Kid A.
Alleen herken ik Eno's invloed niet 1-2-3. Het is, inderdaad, ongrijpbaar en het verdraagt eigenlijk geen vergelijking.

Vanavond weer, koptelefoon op en verdrinken maar.

Hier sluit ik mij bij aan.
Kostte trouwens nog behoorlijk wat moeite om deze op vinyl te vinden (voor een redelijke prijs...)

Slowdive heeft hier ten teide van Pygmalion goed naar geluisterd, meest opvallende invloed: de effectieve stiltes in Myhrrman en Runeii komen ook terug in de albumopener van Pygmalion.