Talk Talk - Laughing Stock (1991)

Ik heb de vinylplaat en de cd en eerlijk gezegd klinkt vinyl voller en donkerder, zoals het moet zijn. De hoes vind ik zo prachtig.

Ik ben door de top 10 van BlueVelvet bij dit album uitgekomen, en luister hem nu voor het eerst. Ben nu bij After the Flood, en het bevalt goed, moet ik zeggen. Eens kijken of ik ook bij de 5* ga uitkomen...

Na één keer luisteren kan een plaat bij mij nooit een 5 halen.
Voor een 5 moet een plaat bewezen hebben dat ie na ettelijke malen draaien nog geen slijtage vertoont.

Ik zag inderdaad telkens een nieuw bericht bij favoriete albums van me.
Niet te hard van stapel lopen he Ik zie dat ik hem zelfs nog niet op 5* heb staan. Soms denk ik dat ik té zuinig ben op mijn 5 sterren...
Dit album is zó prachtig, bijna heilig. Ik zet hem nog eens op.

Ik heb ook niet gezegd dat ik gelijk zou stemmen nadat het album afgelopen was. Ik stem ook pas na een hele hoop keer draaien. De eerste luisterbeurt van dit album beviel trouwens wel goed. Dat belooft wat.

Okee, dan is het goed

Wow, dit album is verslavend! Ik merk dat ik gewoon niet in staat ben hem vóór het eind stop te zetten; ik moet hem helemaal beluisteren... Helaas moet het nu toch even; ik had hem eigenlijk niet aan moeten zetten omdat ik wist dat ik nog andere dingen te doen had. Score blijft nog uit, maar ik voorspel u dat het hoog wordt.

Snapt iemand trouwens wat van de teksten? Ik verstond er niks van, maar ook met de woorden zelf erbij snap ik er nog niks van.

Jaja, ik heb hem gekocht! Dat betekent dat ik het album leuk vind. Ik geniet van begin tot eind; vaak is het nogal relaxt, maar er zijn ook genoeg spannende momenten om het geheel boeiend te houden (zoals de distorted gitaar in het derde nummer). Ik zet gelijk hoog in, een 4,5*.

Samenhangender dan z'n voorganger (meer songs), maar ik herken de euforie van de meeste luisteraars niet.

Het heeft even geduurd, maar na meer dan een jaar moet Spirit of Eden eindelijk zijn meerdere moeten erkennen in een andere plaat van Talk Talk: Laughing Stock. Ook deze plaat groeide als eerstgenoemde snel in waardering op het vakantieadres te Bosnië, een land dat qua landschappen, menselijke inrichting, en vooral ook warmte perfect op de laatste twee platen van Talk Talk aansluit.

Met de opener Myrhmann wordt al duidelijk dat ze hun minimalisme hebben doorgevoerd. Wat over is gebleven is een gitaar, de stem van Hollis, en wat licht strijkerswerk wat voor een zwevend, ambient-achtig effect zorgen. Het is inderdaad te horen waar Stars of the Lid naar geluisterd heeft voor deze zelf aan de slag gingen.
Ascension Day is andere koek. Het tempo ligt hoger en het geluid is veel voller, met stevig gitaarwerk op momenten.
Zonder hier een logisch einde aan te kunnen breien volgt het hoogtepunt van deze plaat: After the Flood. Een nummer dat je onder water dompelt om oneindig lang op de prachtige klanken van deze muziek te zwemmen. Echt heel erg mooi.
Perfect daarop aansluitend volgt het meest mysterieuze werk van Talk Talk: Taphead. Vooral het wissel-moment van enige lijn naar het experimentele, spannende gedeelte is schitterend, alsof je ineens wordt gedropt in een groot onbekend, vochtig en warm tropisch woud.
Met New Grass zijn we weer terug op een herkenbaardere lijn. Ook hier is het weer moeilijk niet te verdrinken in de prachtige, heldere klanken en het zeer rustgevende ritme, zoals twee nummers hiervoor ook gebeurde.
Maar dan is het echt zover. Met Runeii heeft Mark Hollis zijn eindpunt bereikt, en meer hoefde er (in ieder geval met de band) niet meer te komen.
De muziek en de wegen die deze eigenzinnige man volgde blijven moelijk te doorgonden, maar is dat wel nodig als het al zo prachtig is?

Ook de lauging stock is een prachtig plaatje! Een van mijn beste ontdekkingen van dit jaar was dan ook wel echt wel Talk Talk.
Uitgegroeid van een Synthesizer bandje naar een compleet experimentele band, die eigenlijk nergens mee te vergelijken is. En zich ook niet vast houd aan de standaarden van Pop songs, maar meer een totaal eigen weg heeft.

Jkbb heeft hierboven mij al een prachtige recensie neergezet, en het zal lastig zijn om die van hem te verbeteren, maar ik zal proberen nog een paar onbesproken punten op te noemen.

Wat vooral knap is aan de opener Myrhmann, is dat Talk Talk vlak aan het einde met een paar simpele tonen zoveel emoties kunnen opwekken, ik heb het over een stukje viool spel(?) met maar drie tonen! Prachtig gewoon, iedere keer krijg ik kippevel als ik het hoor.

Wat mij opvalt aan de twee nummers hierna Ascension Day & After The Flood, is dat het allemaal een wat voller geluid heeft gekregen. Ook is de speel lengte van After The Flood wel opvallend te noemen.

New Grass, is vanaf dag 1 mijn favoriet. Ik denk dat het te maken heeft met de lekkere samenspel van instrumenten, en ook dankzei het lekkere ritme.

The Spirit Of Eden, was altijd mijn ontdekking van het afgelopen jaar. Maar ik moet dit enig sinds bijschaven. Talk Talk is de ontdekking van de afgelopen jaren. Dit album verveelt werkelijk nooit, en kan het best vaak luisteren.

Op naar het solo album van de heer Hollis, die ik al een tijdje thuis heb liggen, maar waar ik me nog niet volledig op heb gestort. De eerste indrukken zijn in ieder geval goed, en dit word ook nog eens bevestigd met de twee mooiste albums ooit gemaakt op zijn CV.

Ik vind Laughing Stock ook nóg beter dan Spirit of Eden. Op deze is meer structuur én meer stilte te horen. Daar waar de voorganger mij soms een beetje te veel in slaap wiegt met te vage composities is deze ongewoon spannend.

Wat eerst al in lichte mate op The Colour of Spring en verder op Spirit of Eden zijn ingang vond is hier helemaal tot in de perfectie uitgewerkt. De ontwikkeling van Talk Talk op een absoluut hoogtepunt. Een volmaakte verwijzing naar leegte. Voorbij dit album is er alleen nog maar stilte.

Vage composities Bepaald niet. Wel is SoE rijker van textuur en de melodieën zijn een slagje sterker dan op LS. LS is kaal, meer abstract.



Nee, voorbij dit album komt.....het solo-album van Mark Hollis. Nog meer leegte dan op LS.

Jamaar, ik had het over Talk Talk.

Ken je het solo-album van Hollis? Zo niet, zeker gaan beluisteren. Zal je ook bevallen. Op dat album is goed te horen hoe groot de invloed van Hollis op het geluid van de late Talk Talk was (maar vlak de invloed van Tim Friese Greene - de producer en eigenlijk ook bandlid van TT - niet uit).

Ja, dat album ken en heb ik ook. Ooit eens voor weinig geld zien liggen ergens en meteen meegenomen. Maar Laughing Stock bleef mijn favoriet.

Nu ik eigenlijk heb uitgelegd waarom ik Spirit een bijzonder waardevol album vind, nu even waarom ik dat niet vind van deze Laughing Stock. Waar meneer Hollis (overigens echt wel een muzikale held, laat daar geen misverstand over bestaan.. ouwe Leo Blokhuis, waarom je licht niet eens schijnen over dit soort écht interessante artiesten ipv die flauwe jaren 70 troep waarmee jij blijkbaar bent opgegroeid?) op Spirit nog een prachtige concordantie weet te vinden tussen het raster "dreampop" en enige jazzy invloeden, schiet hij hier door in het volledig loslaten van welke hoek dan ook. Vergeten is hij echter om te beseffen waar de kracht ligt van de meeste rock/pop.. namelijk catchy hooks, uitdagende wendingen en een patroon wat verrassing in zich heeft. Zonder patronen eigenlijk ook geen verrassing. Alles komt dan redelijk lukraak op je trommelvlies terecht.. zeker als je menig nummer eerst 3 minuten moet beluisteren voordat de kabbelende brij zich omzet in iets concreets. Dat mist dit album volstrekt. Het lijkt nog het meest op een sterren elftal zonder enige coaching (zeg Real Madrid).. de individiuele acties zorgen nog wel voor een lichtpuntje hier en daar, maar het leidt nergens heen en de prestaties vallen steeds weer tegen afgezet tegen het spelersmateriaal

dat je dit minder vindt dan Spirit kan best, maar dat dit album patronen zou missen en dat er maar lukraak wat wordt gespeeld, laat staan dat er geen verassing te horen is op deze plaat, is, met alle respect, de grootste onzin die ik ooit over dit album heb gehoord. Dit album blinkt juist uit in gecompliceerde - maar samenhangende - patronen met steeds onverwachte wendingen en met prachtige uithalen van Hollis en co.

Ik snap wel waar het vandaan komt, want dit album is nog een stuk ingewikkelder om te doorgronden dan Spirit. Ik heb die ook heel lang beter gevonden, maar na tientallen keren luisteren ging zich pas echt de briljantie van dit album voor me ontvouwen, die heel subtiel verstopt is soms.

Dit album bevat inderdaad geen enkele catchy hooks. Maar ik vind het dan ook een misvatting dat goede rock/pop catchy hooks zouden moeten bevatten.
En dit album is inderdaad helemaal ontdaan van alle poppy randjes van de eerdere albums van Talk Talk (het poppy-element verdween eigenlijk op ieder album steeds iets meer, en dit is het uiteindelijke album waarin het compleet verdwenen is). Het kan natuurlijk goed zijn dat dat je minder ligt.
Hieraan heeft Laughing Stock dan weer niets te weinig in mijn ogen. Sterker nog, ik vind dat L.S. juist gekarakteriseerd wordt door zijn patronen en wendingen, die weliswaar af en toe richtingloos over kunnen komen, maar waarachter een grote diepgang en eenheid schuilt (excuses als dit te vage bewoordingen zijn).

dat zou inderdaad wel fantastisch zijn! Ben echt benieuwd hoe die nu tegen z'n muzikale carrière aankijkt

Complicatie is nog het minste waarover ik val hier.. dat valt wel mee, ik heb ook dingen als Murcof en Fennesz in mijn systeem.. dingen die grossieren in onbestemde opbouw en oeverloze uitbouw. Wat me gewoon stoort hier is het gebrek aan to the point komen. Het blijft als het ware hangen in die flarden (hoe mooi je ze ook vind). Geen enkel nummer is een cirkel. Dat kun je wel waarderen als liefhebber van de betere experimentatie. Je kunt misschien ook snappen dat het anderen aan puur concentratie- en instant gratificatievermogen ontbreekt om hier nu echt eens een project van te maken. Juist door de positieve ervaringen met Spirit Of Eden wilde ik dit ook doorgronden, maar het mist me aan energie en tijd om de spaarzame puntjes tot lijntjes te verbinden. Daarvoor biedt deze plaat simpelweg te weinig aanknopingspunten. Hartstikke interessant natuurlijk, maar het geeft de gemoedstoestand misschien een beetje weer van iemand die dit niet op handen draagt. Tegengeluid is ook geluid. En geloof me, ik respecteer de band en Hollis ten zeerste hoor. Zelfs voor dit experiment.

@Orbit - Misschien was 4:48 een goed moment geweest om LS op te zetten en na een laatste slok over te gaan in "a different state of consciousness" en langzaam te belanden in de natuurlijke toestand van slaap - om 's ochtends verkwikt op te staan en te denken: "how did I get here?"

Aanknopingspunten ... tja, wat za'k zeggen; op mijn eerste Sun-werkstation (begin jaren '90) verschenen altijd bij het uitloggen at random mooie spreuken; één ervan heb ik onthouden; dat was deze: "This isn't real life life. Is this were real life we would have been given manuals and instructions as to how to behave and proceed..." Aanknopingspunten? Net als in muziek... soms gewoon niet - deal with it (or not)!

Ik heb dit album samen met Spirit of Eden nu een paar dagen in mijn bezit en mijn voorkeur neigt toch naar Spirit. Op de een of andere manier raakt Spirit me meer dan deze overigens ook schitterende plaat.

Ik vind dit een erg mooi en sfeerisch album net als 'Spirit of Eden'. Echter, persoonlijk vind hem net iets minder gefocused dan 'Spirit of Eden' die dan ook mijn voorkeur heeft. Toch is 'Laughing Stock' 4,5* waard .

Eigenlijk via het Radiohead forum van de website Ateaseweb bij de laatste 2 albums van Talk Talk terecht gekomen. Echt fantastisch!! Voorlopig heeft Laughing Stock voor mij nog een streepje voor op Spirit of Eden. Het is al meer dan een week het enige album dat ik draai en echt de ontdekking van 2009 voor mij (ja nogal laat, ik weet het) Toch ook maar eens het solo album van Mark Hollis halen en me wat meer verdiepen in de ander Talk Talk albums.

Beter te laat dan nooit, toch? . Goed bezig Woutout. Ik zou 'The Colour of Spring' inderdaad ook eens luisteren .

Ik ga hem toch naar de volle 5 sterren verhogen. Weer eens opgezet en hij weet me net als SoE WEER te raken. Also, funf!!!

Que?

Also, funf!!! = Dus, vijf!!!