Talk Talk - Laughing Stock (1991)

Dat blijven voor mij de vlinders (inclusief bijbehorende 12-inches). Hoewel het een beetje appels met peren vergelijken is.

Die 2 hiervoor ook weergaloos..zeker

Goh deze ken ik helemaal niet. Talk Talk is echt zo'n fantastische band.
Spirit Of Eden deed me de schellen van de ogen vallen.
A.s. weekeinde naar een vinylbeurs in Lingen (D), misschien ligt deze er wel..

Nog een stapje verder dan Spirit of Eden..daarom nog prachtiger (mijns inziens )
Maar Spirit en Spring heb ik ook beiden op 5 *

En het solo-album van Hollis bracht de muziek weer een stap verder, tot nabij de perfecte verstilling....waarna de stilte.

Mooie omschrijving.

Zou er niet op rekenen. De recente herpersing is prima en kost ca 25 euro. Originele uitvoering een veelvoud - ogv de geringe omvang van die persing, een euvel waarvan meer titels te lijden hebben.

Je weet maar nooit, Mjuman. Ben op de hoogte van idiote vinylprijzen. Maar er zijn ook altijd wel... door mensen die het niet weten wat ze verkopen.
Deze op origineel vinyl is wel een must. Keep searching.

Ik heb deze recente persing & Spirit of Eden (met DVD) gekocht voor respectievelijk Euro 18,99 + 17,49 zonder verzendkosten op amazon.de. Ze hebben er nog een paar voor de liefhebber.

Dat zegt nog steeds niets - om de doodeenvoudige reden dat bepaalde Europese persingen gewoon verkloot zijn - lees de commentaren maar, hier en elders. Voor dit album is een goede persing essentieel.

Ik heb een US persing - jazeker op Ba Da Bing, het sublabel van Universal voor speciale releases/persingen - en die is prima. De Europese versie spettert en knispert. In de US ging het nl om de allereerste release van dit album op vinyl http://pitchfork.com/reviews/albums/15957-laughing-stock-mark-hollis/

Dit is het enige album van Talk Talk dat ik niet origineel heb en gezien de prijzen ...

Misschien een keer een verdwaald Grieks exemplaar. De reden dat je veel bijzondere albums (en ik ga ze om de dooie dood hier niet noemen ) als Griekse persingen nog wel eens tegenkomt, tegen veel Euro's uiteraard, want die komen ze daar nog steeds tekort, is dat in Griekenland men langer is doorgegaan met het persen van vinyl.

Zeker heb ik de commentaren hier gelezen en elders. En deze laatste persing mag er in alles zijn. Ik ben er zeer over te spreken.

Onlangs dit pareltje ontdekt. Kende alleen het bekendere werk.
Erg mooi

Gisteren voor het slapen gaan nog eens opgelegd, en ja tis een pareltje. Heb hem dan vanmorgen nog maar eens afgespeeld.
Dat laatste half sterretje mag er zeker bij.

5 jaar geleden had ik je uitgelachen als je me vertelde dat ik dit ooit goed zou vinden, want ik kende slechts enkelle commercielere nummers van hun.

Laughing Stock staat zo'n beetje te boek als een van dé releases die je eigenlijk een keer op vinyl zou moeten ervaren.

Ik had mij eens op Discogs gewaagd, maar voor een originele Verve pressing moet je diep in de buidel tasten. Nieuwsgierig geworden ook eens gekeken wat een Japanse uitgave zou kosten. Wat blijkt?

Laughing Stock is helemaal nooit in Japan uitgebracht. Zelfs niet op CD. Ik vond dat opvallend. Weet iemand daar het fijne van? Het is toch bepaald een audiofiel ijkpunt.

Het was destijds *geen* commercieel succes. In de VS is het album niet op vinyl verschenen, tot de redelijk recente release op Ba Da Bing (Universal Special Markets - first time on vinyl, best new reissue"); mijn US exemplaar was puik, sommige andere persingen minder goed. Ook over de cd-persingen doen verhalen de ronde - ik heb US-persing die ok is. Hearing is believing. Die originele Verve lp is aantal malen duurder dan de reissue.

Ik had de Ba Da Bing persing en die was bij mij niet zo goed. Heb een 2012 Verve persing gekocht en die viel ook tegen en heb nu de 2016 reissue (Polydor / Back To Black) en die is prima. Het valt niet mee om vinyl stil te krijgen en zeker bij deze muziek is dat best belangrijk. Maar mijn ervaring is dus dat de huidige laatste persing gewoon goed is en die heeft een normale prijs.

Het laatste en n.m.m. tevens beste album van Talk Talk. De twee voorgaande albums heb ik in bezit, maar deze moet ik nog steeds eens kopen. Staat helaas ook niet op Spotify.

Heb onlangs de originele LP (Verve Records release) gevonden in New York voor een schamele $7.
Die platenzaak heeft even gemist voor welke waarde deze verhandeld wordt, denk ik.

Dat verder buiten beschouwing gelaten... wat een zeldzame klasse wordt hier aangeboord op dit album. Alle superlatieven zijn al aangehaald natuurlijk, daar waag ik me verder ook niet meer aan. Ik luister liever nog een keer en onderga opnieuw de majesteuze klanken
"After The Flood" laat me straks vast weer naar adem happen. Zo mooi, zo mooi.

Ik heb hem inmiddels in de kast staan en draai 'm deze ochtend n.a.v. het overlijden van Mark Hollis.
After The Flood en New Grass, zo mooi...

Bericht verplaatst naar Mark Hollis

Talk Talk's Mark Hollis Found Truth in Experimentation | SPIN

Achtergrondinformatie over de opnames van dit album.

Hij is nu ook op Spotify verschenen.

Dit album is nog veel minder toegankelijk dan voorganger Spirit of Eden. Het is volledig structuurloos.

De eerste zin klopt, de tweede m.i. niet....alleen werden dit keer (in tegenstellin g de 'fouten' onderdeel gemaakt van de songs...de per ongeluk ontstane stiltes en die gonzende en bijtende ''solo'' op Ascension Day zijn zaken die onderdeel werden van de structuur. Als je de interviews van Mark Hollis leest uit die tijd dacht hij over elke noot drie keer na....

Och man! Ik kan wel janken.

Iets te minimalistisch en te weinig beleving voor mij. De instrumentatie houdt het bij wijlen wel spannend, maar de vocalen prikkelen te weinig om de aandacht goed vast te houden.

Misschien is het een idee om dit soort uitspaken gewoon even in een soort muzikaal dagboek voor jezelf vast te leggen en het over 10 jaar (op zijn vroegst) nog eens open te slaan, niet alleen omdat deze site (ooit) zou kunnen verdwijnen.

Kan je tegen die tijd ook je eens amuseren / je hart ophalen aan je eigen voortschrijdende inzicht - zoals o.m. verwoord in het leerfasenmodel van Maslow Leerfasen van Maslow: (on)bewust (on)bekwaam [Betekenis] | #1 Kennisbank - hetnlpcollege.nl

Mju, Ik ben - helaas voor jou - een gediplomeerd psycholoog en muziek is iets waar je deze leerfasen absoluut niet voor kan gebruiken.
Inhoudelijke tegenreacties kan ik daarentegen steeds appreciëren.

Over muziek valt uiteraard niet te twisten (alhoewel ). Ik merk echter dat de leegte van de composities de beleving versterkt. Elke noot krijgt nadruk en de muziek komt erg dichtbij. Een tempowisseling, zoals op Taphead, heeft hierdoor een heftige impact: alsof de hemeldeuren opengaan. De huilende stem van Hollis versterkt dit gevoel. Zijn zang is haast prekerig. De teksten zijn vervolgens zielsberoeringen die de luisteraar in zijn hart raken, of -mocht dat niet lukken- de toehoorder in ieder geval in vervoering brengen. Het heeft bij mij het gewenste effect.

Blijkbaar heb ik op een gevoelige teen getrapt: zelf nog nooit gemerkt dat mijn diploma's en certificaten me hielpen bij de beluistering van muziek. Waar ik op doelde is het zgn voortschrijdend inzicht (leren naarmate de tijd verstrijkt, onder invloed van anderen) - en dat is iets wat wel op Maslow past. Het inzicht kan worden aangezwengeld door opmerkingen/aanbevelingen van anderen - en daarom komen we ook hier; dat is een essentieel intrensiek kenmerk (inhoudelijk wellicht) van deze site.

Het overkomt mij ook wel dat ik muziek te snel afschrijf en door omstandigheden later wél oppak - ik had dat met bepaalde ambient-albums (bijv Sylvain Chaveau) en met bepaalde electronic. Dingen vergen soms tijd voor ze op hun plaats vallen.

Gedurende je eigen ontwikkeling, op weg naar de top van de pyramide (ook die van Maslow), zul je daarbij meer en andere muziek toepassen. In mijn boek ben jij een "Indiejan" - zoals meerderen in jouw cohort - muziek is namelijk ook 'part and parcel' van een socialisatieproces. Heel veel indiemuziek is mij enerzijds te zeikerig, te weinig maatschappijkritisch en anderzijds tekstueel te concreet.

Talk Talk verwijst ook naar Débussy en voor mij was het een Aha-erlebnis van de eerste orde om te zien hoe Patrick Watson tijdens Crossing Borders in Utrecht, waar hij optrad mét The Amsterdam Sinfonietta (net als Lamb) volkomen los ging toen The Amsterdam Sinfonietta Débussy speelde: Watson zwierde over het podium.

Talk Talk brengt mij in an altered state, geeft me rust en inzicht, harmonie - zo geeft Coltrane me berusting en stimulans. Niemand ziet zijn eigen medicijn graag terug gebracht worden tot een aspirientje dat in grote hoeveelheden over de toonbank gaat.