Sue Saad and the Next - Sue Saad and the Next (1980)

Ben ook blij dat ik hem nog op LP heb. Had hem eerst op bandje. maar heb hem een jaar of 22 geleden nog eens tweedehands kunnen scoren.
Voor zover ik weet, nog steeds niet op CD namelijk.
Eerste en enige LP die ze maakten, als je de soundtrack voor de film Radioactive Dreams niet meerekent.
Na 1985 niets meer van Sue Saad gehoord.

Toch is het wel een lekker plaatje nog.
Stevige poprock/powerpop soms tegen de hardrock aan, waarbij een vergelijking met Pat Benatar (vooral qua zang) gauw gemaakt is.
Young Girl, wat we toch wel een popklassiekertje mogen noemen (al zie je het nooit op verzamelalbums) haalde nummer 20 in de Top 40 in april 1980.
Gimme Love, Gimme Pain de tweede single, kwam nog tot de tipparade.
Een ander echt mooi nummer is het iets rustigere Cold Night Rain. Ook I Want Him en Prisoner zijn hele aardige nummers.
En met de andere is ook weinig mis. Af en toe een lichte neiging tot overschreeuwen, maar ja.
Fris gitaarplaatje nog steeds.
Op vinyl dus (en dadelijk even onder de kraan, deze Amerikaanse Planet persing heeft namelijk nogal wat ingevreten stofjes, hoorde ik net).
Doe maar 3*

Ruim tien jaar stilte op MuMe bij dit uitstekende album. Inmiddels valt iets meer te melden over hetgeen gebeurde na de elpee Sue Saad and the Next. Maar eerst de naald in de groef.

Zangeres Sue Saad heeft een krachtige strot, vergelijkbaar met die van Pat Benatar. Waar de laatste in die periode meer aan de (hard)rockkant zat, kruipt The Next in muziek en vooral imago/uiterlijk onder de paraplu van new wave. Alhoewel dit hun debuut was, is te horen dat dit ervaren musici waren, hun instrumenten goed beheersend. In de bezetting twee gitaristen en een even lenige bassist en drummer. De arrangementen, gitaar- en baslijnen laten horen wat ze kunnen en dat is veel.
Fraai voorbeeld hiervan is het afsluitende Danger Love, dat eigenlijk gewoon heavy rock is. Bovendien steevast sterk songmateriaal. Producer is een opvallende naam: Richard Perry maakte hiervoor naam bij onder meer Barbara Streisand en Carly Simon en had later The Pointer Sisters in de studio. Het resulteerde in een transparant, dynamisch klinkende plaat.

Mijn kennismaking met de groep was uiteraard via single Young Girl, dat half april 1980 in de Nationale Hitparade #18 haalde. Het begint kalm met een vleugje reggae, waarna felle wave volgt. Te zien bij TopPop.
De single werd in juni bescheiden gevolgd door (tevens albumopener) Gimme Love / Gimme Pain, dat het tot één week #43 schopte.
Toen ik de plaat zo'n tien jaar geleden tweedehands op de kop tikte, ontdekte ik dat hier het origineel van Prisoner op staat, mij welbekend van Uriah Heep, te vinden op hun comebackplaat Abominog (1982). Een meer dan aangename oorwurm, ook als Saad het zingt.
Andere hoogtepunten op de plaat die geen missers kent: pareltje It's Gotcha dat knap in elkaar is gezet; de powerpop van I Want Him; en het pittige Won't Give It Up. Op alledrie is het label new wave begrijpelijk, al schuurt het elders tegen de traditionele rock aan. Dat komt ook door het lekkere gitaargesoleer, zoals in Won't Give It Up en Danger Love.

Sue Saad and the Next was vooral succesvol in Nederland, maar in hun eigen VS haalde de elpee in april 1980 #131. Ze tourden door de VS, openend voor Tom Petty, The Babys en UFO en deden ook Europa aan. Daarbij een bezoek aan Veronica's Countdown om Baby It’s You te playbacken.

En daarna? Een slecht management verhinderde dat de groep doorgroeide. Wel gingen Sue en haar kompanen muziek voor films maken. Eerst was daar de film Roadie (1980) met onder meer Meatloaf en Debbie Harry, in de hoofdrol. Van Sue Saad and the Next is halverwege Double Yellow Line te horen. De film is in zijn geheel op YouTube zien. (Roxy6, voor een verregende middag!)
In 1981 maakte de groep het titelnummer bij de thriller Looker, ook op YouTube te zien.
Dan maakt de groep kennis met filmmaker Albert Pyun, waarmee gitarist Tony Riparetti de volgende drie decennia zal samenwerken. Eerst is er de dystopische film Radioactive Dreams (1984), waarin Saad een filmrol heeft. Vier liedjes komen in de rolprent, waarbij Guilty Pleasure, Radioactive en Save Me. Ook deze film staat in z’n geheel op JijBuis.
Met Pyun volgde in 1986 de sci-fi/fantasyfilm Vicious Lips, waarin Save Me is te horen en zien, zij het nu geplaybackt door een actrice. Ook deze film staat op YouTube, te zien mits je daar inlogt.
Vervolgens valt de groep uit elkaar, tot spijt van Saad die o zo jammer niet opduikt in andere groepen of projecten. Wat ze sindsdien heeft gedaan, blijft onder de radar. Riparetti bleef actief in de filmwereld.

In het nieuwe millennium verschenen alsnog albums van de groep. Allereerst in 2007 een concert als download, getiteld Alive in America, en in 2016 op cd-rom Long Way Home met onuitgegeven werk uit de jaren ’80.
Zoals genoemd door gaucho verscheen Sue Saad and the Next in 2013 bij Renaissance op cd. In 2021 kwam het opnieuw bij die maatschappij uit met bovendien tien bonusnummers, nu onder de titel Seconds. De ultieme cd voor wie het werk van de groep compleet wil hebben. Meer van het verhaal van Sue Saad and the Next is te vinden bij websites crookedmarquee en Medium.

Bij mijn rondreis door new wave & co kwam ik van de enige plaat van de Schotse The Rezillos en omdat ik single High Fidelity van Elvis Costello op diens Get Happy!! al besprak, ga ik twee nummers op mijn afspeellijst verder. Als Sue Saad and the Next een randgeval in de new wave zouden zijn, begeef ik me met de volgende stap al helemaal buiten het genre - en toch... Op naar het debuut van Iron Maiden.