My Chemical Romance - The Black Parade (2006)

Die vervelende Gerard Way doet het er gewoon om. Opener 'The End' (o, wat een humor toch) gaat over het weggooien van dat zwarte jurkje en net als de grote massa worden. Kijk, dan hebben we de jongens en meisjes met respectievelijk guyliner en eyeliner al binnen. Daarna wordt het echt extreem tenenkrommend: 'If you look in the mirror and don't like what you see/You can find out first hand what it's like to be me'.

Dit soort onzin gaat verder met regels als 'That's what you deserve: the end of your life', maar ja, al die Amerikanen zijn toch al en masse voor de doodstraf. Helemaal erg wordt het in 'Welcome to the Black Parade', waarin Gerard zich behoorlijk opzichtig in de schijnwerpers plaatst met z'n Messias-complex: 'the broken, the beaten and the damned' zijn natuurlijk al die zwartgeschminkte kindertjes, die redder is Gerard zelf.

Dit gaat dus weer een vehikel worden voor teksten die nog misantropischer zijn dan Thom Yorke en W.F. Hermans bij elkaar. Maar wacht, de zielepoterij is ook nog eens opgehangen aan een verhaaltje. Dit verhaaltje is overigens mijn grootste bezwaar tegen deze hele kutplaat, het is niet eens vanwege de zouteloze, waardeloze composities, niet eens vanwege die achterlijke teksten, maar vanwege het verhaaltje wat Gerard bedacht heeft. Dat is namelijk ronduit walgelijk.

Het zit namelijk zo: Gerard Way gelooft dat de manier waarop de Dood aan je verschijnt, gebaseerd is op een persoonlijke ervaring van je. Zo komt bij The Patient, de hoofdpersoon van deze draak, de dood als de zwarte parade uit de titel. Nu komt het: The Patient overlijdt aan kanker. Nu ben ik niet tegen het gebruik van thema's als kanker of de holocaust (dat komt overigens niet aan bod op dit gedrocht) in kunst, maar naast dat My Chemical Romance op esthetisch vlak niets, maar dan ook niets te bieden heeft, word ik ronduit kwaad vanwege de manier waarop kanker verwerkt wordt in het verhaaltje. Als die kwestie in Gerards hoofd rond blijft malen, geef hem dan 'Elegy' van Philip Roth om te lezen, maar ontzeg hem de toegang tot de opnamestudio.

'Cancer' bevat namelijk de meest afschuwelijke zin die ik ooit in een liedje gehoord heb. De vreselijk slappe balade met Queen-pretenties is al zum kotsen, maar 'I'm just soggy from the chemo', dat gaat te ver. Hier is iemand aan het woord die duidelijk niet weet wat de gevolgen van een chemokuur inhouden. Gerard Way schijnt ten tijde van dit album zelfs zijn haar geblondeerd te hebben om zich extra in te kunnen leven in een kankerpatiënt. Gelukkig heeft hij het fatsoen gehad om zijn kop niet kaal te scheren. Dit album, met 'Cancer' voorop, is een regelrechte belediging en een laffe stoot onder de gordel voor iedereen die ooit iemand verloren heeft of dreigde te verliezen aan kanker.

Ik ben geen kenner van My Chemical Romance. Dit album is eigenlijk het enige wat ik van de heren heb. Hoewel het allemaal best aardig klinkt en lekker wegluistert ("Teenagers" is daarvan een leuk voorbeeld), sluimert er bij mij een vervelend onderbuikgevoel. De heren van My Chemical Romance willen (of doen daarvoor krampachtig te veel hun best) een serieuze boodschap verkondigen. Maar waarom kiezen ze daarvoor deze vorm? Ik stoor me aan de overdadige bombast, de koortjes, het nutteloze grote gebaar, de soms letterlijke verwijzing naar Queen (ik hoor letterlijk Brian May in enkele gitaarsolo's). Het is allemaal in de overtreffende trap, en dat komt mijn inziens de muziek niet ten goede. Of hier een knieval is gemaakt naar de commercie durf ik niet te zeggen, maar de wellicht goede bedoelingen zijn gestrand in teveel ambitie (of hoogmoed?). Ik denk dat ik deze plaat beter had gewaardeerd toen ik zelf een "Teenager" was.

Ah, My Chemical Romance.. Ik heb Black Parade ka-pot gedraaid.
2006 en dat is ook zo lang geleden, wanneer komt die nieuwe album nou!

MCR is door de jaren heen erg veel veranderd, Als je alleen kijkt naar de laatste
twee albums: zelfs die hadden een groot verschil!
Ik vind dit alleen maar beter, leuk om te zien hoe erg MCR is veranderd, maar
ook hoeveel ze eigenlijk kunnen.

Black Parade leek voor mij net een boek dat ik aan het lezen was. De nummers
pasten zo goed bij elkaar. Al heeft MCR vaak drukke nummers, vind ik dat
ze voor goede afwisseling zorgen met Cancer en I don't love you..
Leuk dat ze toch bij hun horror-inspired teksten blijven ook!

Black Parade is onvergeetbaar door wat ze gedaan hebben met de clips,
de outfits en hun bijpassende muziek. Thema is geweldig toch!?

Ja, ja 4 sterretjes
Alleen omdat ik Black Parade zoooo vaak geluisterd heb dat ik er gek van wordt

Beste album van de band, met precies de juiste balans en toon. Ik ben normaalgesproken niet zo'n fan van poppy punkrock, maar hier klopt alles tot in detail. Veel lekkere nummers, een prima produktie en voldoende afwisseling binnen het songmateriaal. Een topper binnen het genre derhalve.