My Chemical Romance - The Black Parade (2006)

First rule of the internet:
you do NOT talk about /b/

(ik heb geprobeerd wikipedia wat bij te stellen maar de nazimods aldaar waren bij de zaak)

Slecht is deze plaat, maar ik loop nou ook niet gillend de straat rond van blijdschap.
Hij is leuk dat zeker wel, soms wat te overdreven misschien.
Ik werd bekend met het nummer WElcome to the Black parade, die vond/vind ik echt geweldig! het nummer teenagers en famous last words kende ik ook al een beetje. Heb het album ergens goedkoop op de kop kunnen tikken en ben tot de conclusie gekomen dat de overige nummers ook wel leuk klinken maar niet zo lekker klinken als WTTBP.
Toch geef ik een 3.5*

na een aantal luisterbeurten moet ik mijn stem toch een beetje bijwerken.
Welcome to the black parade is niet eens het beste nummer van de plaat.
ik luister liever naar de nummers : This Is How I desapear en A shaperd live.
Overigens vind ik dit nog steeds een goede plaat en ik verhoog mijn stem met o.5

This Is How I Disappear is nu ook mijn favoriet. Cancer en Welcome To The Black Parade gingen hem voor maar die zwakken nu enigszins af...

Al heb ik aan Welcome To The Black Parade wel de beste herinneringen.

Selecteer de nummers 1 tot en met 5, voeg daar 7 en 13 aan toe en je hebt een perfect poprockalbum. Alle andere nummers zijn compleet overbodig

3.5*

niet helemaal mee eens Neyonn.
Ik vind 2 T/m 5 en 7,9,10,13 de perfecte combinatie.
Maar smaken verschillen

Ik heb hem al zo,n 2 jaar op mijn PC staan, en ik geef toe dat dit gewoon een prima rock album is. Het foute imago van de band interesseert me helemaal niks.

tsja een beetje een fout imago hebben ze natuurlijk wel , maar daar trek ik me bij hen niks van aan. Staan toch wel een aantal lekkere nummertjes op, met absoluut hoogtepunt Teenagers. Een 3,5je

Ik had eerst een 4.5, dat bleek na 15 luisterbeurten veel te hoog gegrepen. Eerst ga je er lekker op los en geniet je ervan. Maar na een tijdje werd ik toch ziek van al de dood, ziekte en hel in de teksten. Het "emo" gevoel overheerste en de nummers worden irritant. Als ik een nummer voorbij kom op mijn Ipod zap ik hem bijna altijd door. Ik snap niet hoe ik eerst bij 4.5 sterren kwam.
Ik geniet alleen nog van teenagers. De rest komt me de strot uit.

Imago, imago. Wat maakt het uit ?

Ik luister vooral metal, en als ik daar even genoeg van heb, vind ik My Chemical Romance een goed tussendoortje. Dat het allemaal over de dood gaat, nja, dat is vervelend, maar 't klinkt allemaal niet heel erg depressief en zwaar. Dus gewoon een kwestie van je ergens overheen zetten. 3,5 *

Het blijft een lekkere CD voor als ik even uit m'n dagelijkse dosis 'dance' wil. This Is How I Disappear blijft het beste nummer, luister ik ook zeker weten het vaakst.

Ben beniewd wanneer de nieuwe komt.

Goed album
leuke clips
ja, niks mis mee
typisch MCR
verder ben ik wel erg benieuw naar hun nieuwe album die ze misschien nog gaan uitbrengen.

Lekker album, niks mis mee.

*4

Goed album van My Chemical Romance. De nummers die me echt bijbleven waren Dead!, This Is How I Disappear en Disenchanted.

Vanaf dat ze beginnen te schreeuwen in het nummer is het heel wat minder. Maar voor de rest en heel goed album.

Welcome to the Black Parade zal herinnerd worden als een van de beste en meest typerende nummers van de millenniumjaren, en dat is niet eens een grapje.

Nu weet ik het, Teenagers is gewoon gejat van Come On Eileen.

Haha inderdaad, luister hem nu.

Teenagers kan serieus van tientallen tracks gekopieerd zijn, dat deuntje (pom pam, pom pam) met de gitaar word echt verschrikkelijk vaak gebruikt. Come On Eileen, wat jij zegt, maar ook Misery van Green Day, en zo kan ik er nog wel een aantal opnoemen.

Bij mij groeit dit album eigenlijk nu pas, heb 't nooit echt een kans gegeven vanwege het foute imago van de band. Welcome to the Black Parade is naar mijn mening een pareltje, Teenagers een leuk popliedje. Geef 'm 3,5 sterren vanwege toch wel een beetje het gebrek aan variatie in de nummers.

Ik hoorde bij Famous Last Words altijd: "I am not afraid to keep on living, I am not afraid to ROCK this world alone!". Veel chiller dan de echte lyrics.

Maar ik vind dit echt geweldige muziek. Ik heb niet zo veel met dit soort (voor mij hard) rock maar op sommige momenten ga ik echt uit mijn dak als ik dit luister. Vooral op de fiets hahaha. Dan ben ik aan het dansen op de fiets en ben ik in no-time op mijn bestemming aangekomen.

Het album is wel lekker voor op de achtergrond, maar Famous Last Words en Welcome To The Black Parade blijven echte uitschieters! Die blijven gewoon mooi!

Die "saviour of the broken, the beaten and the damned" is natuurlijk Gerard Way zelf, omdat hele volkstammen guyliner-mennekes en eyeliner-vrouwtjes zich herkennen in diens diepgravende poëzie! (Op de laatste twee woorden van de vorige zin na is dit hele bericht ironievrij. Dat u het even weet.)

Nee maar kom, neem nou al dat titelnummer. Eerst zo'n piano-gedeelte? Dat is niet origineel. Daarna Green Day nadoen? Niet origineel. Queen-solo rippen? Niet origineel. Dat het allemaal in de blender gegooid wordt, is dat originaliteit, juist die juxtapositie? Ik vind van niet.

Origineel, origineel...muziek is een gevoel. Klinken en klikken, veel meer moet muziek (voor mij althans) niet doen.

Ik ga toch maar 'ns wat zeggen over dit album. Voor mij een plaat met twee gezichte.

Enerzijds moet ik bekennen dat 'This Is How I Disappear (hoewel een matig einde)' en vooral 'Disenchanted' heerlijke nummers vindt. Anderzijds is dit natuurlijk een album dat duidelijk haar invloeden prijsgeeft, zonder er echt iets aan toe te voegen. De zangstem is bij vlagen irritant en de productie veel te gladjes. Het prijsnummer 'Welcome To...' is de grootste mislukkig, vind ik zelfs.

Ik geef er 3 sterren voor, omdat Disenchanted echt een goede uitschieter is. Maar om mij te overtuigen zal er een consequent goede plaat moeten komen, niet één die wisselvallig is als het weer in de herfst.

Ik beschouw dit album als één van mijn muzikale guilty pleasures.
Het is ook het enige MCR album in mijn collectie.
Maar in feite schaam ik me er niet voor dit goed te vinden, hoor.
The Sharpest Lives!

Die vervelende Gerard Way doet het er gewoon om. Opener 'The End' (o, wat een humor toch) gaat over het weggooien van dat zwarte jurkje en net als de grote massa worden. Kijk, dan hebben we de jongens en meisjes met respectievelijk guyliner en eyeliner al binnen. Daarna wordt het echt extreem tenenkrommend: 'If you look in the mirror and don't like what you see/You can find out first hand what it's like to be me'.

Dit soort onzin gaat verder met regels als 'That's what you deserve: the end of your life', maar ja, al die Amerikanen zijn toch al en masse voor de doodstraf. Helemaal erg wordt het in 'Welcome to the Black Parade', waarin Gerard zich behoorlijk opzichtig in de schijnwerpers plaatst met z'n Messias-complex: 'the broken, the beaten and the damned' zijn natuurlijk al die zwartgeschminkte kindertjes, die redder is Gerard zelf.

Dit gaat dus weer een vehikel worden voor teksten die nog misantropischer zijn dan Thom Yorke en W.F. Hermans bij elkaar. Maar wacht, de zielepoterij is ook nog eens opgehangen aan een verhaaltje. Dit verhaaltje is overigens mijn grootste bezwaar tegen deze hele kutplaat, het is niet eens vanwege de zouteloze, waardeloze composities, niet eens vanwege die achterlijke teksten, maar vanwege het verhaaltje wat Gerard bedacht heeft. Dat is namelijk ronduit walgelijk.

Het zit namelijk zo: Gerard Way gelooft dat de manier waarop de Dood aan je verschijnt, gebaseerd is op een persoonlijke ervaring van je. Zo komt bij The Patient, de hoofdpersoon van deze draak, de dood als de zwarte parade uit de titel. Nu komt het: The Patient overlijdt aan kanker. Nu ben ik niet tegen het gebruik van thema's als kanker of de holocaust (dat komt overigens niet aan bod op dit gedrocht) in kunst, maar naast dat My Chemical Romance op esthetisch vlak niets, maar dan ook niets te bieden heeft, word ik ronduit kwaad vanwege de manier waarop kanker verwerkt wordt in het verhaaltje. Als die kwestie in Gerards hoofd rond blijft malen, geef hem dan 'Elegy' van Philip Roth om te lezen, maar ontzeg hem de toegang tot de opnamestudio.

'Cancer' bevat namelijk de meest afschuwelijke zin die ik ooit in een liedje gehoord heb. De vreselijk slappe balade met Queen-pretenties is al zum kotsen, maar 'I'm just soggy from the chemo', dat gaat te ver. Hier is iemand aan het woord die duidelijk niet weet wat de gevolgen van een chemokuur inhouden. Gerard Way schijnt ten tijde van dit album zelfs zijn haar geblondeerd te hebben om zich extra in te kunnen leven in een kankerpatiënt. Gelukkig heeft hij het fatsoen gehad om zijn kop niet kaal te scheren. Dit album, met 'Cancer' voorop, is een regelrechte belediging en een laffe stoot onder de gordel voor iedereen die ooit iemand verloren heeft of dreigde te verliezen aan kanker.

Eensch! Ik vond en vind dit ook een heerlijk album; wat mensen ook over MCR zeggen. Andere platen trek ik ook niet echt, maar The Black Parade waarin ik destijds nog even een Brian May dacht te horen (hence the Queeninvloeden) is een zeer aangenaam schuldig pleziertje.

En ondanks al die gefrusteerde mannetjes/vrouwtjes met hun 0.5* vind ik het gemiddelde van 3.49 nog alleraardigst! Laat staan als deze mensen een objectieve pet in de kast hadden liggen. Maar ja, zo zit de wereld in elkaar hé, moet ik mee leven

Ik ben geen kenner van My Chemical Romance. Dit album is eigenlijk het enige wat ik van de heren heb. Hoewel het allemaal best aardig klinkt en lekker wegluistert ("Teenagers" is daarvan een leuk voorbeeld), sluimert er bij mij een vervelend onderbuikgevoel. De heren van My Chemical Romance willen (of doen daarvoor krampachtig te veel hun best) een serieuze boodschap verkondigen. Maar waarom kiezen ze daarvoor deze vorm? Ik stoor me aan de overdadige bombast, de koortjes, het nutteloze grote gebaar, de soms letterlijke verwijzing naar Queen (ik hoor letterlijk Brian May in enkele gitaarsolo's). Het is allemaal in de overtreffende trap, en dat komt mijn inziens de muziek niet ten goede. Of hier een knieval is gemaakt naar de commercie durf ik niet te zeggen, maar de wellicht goede bedoelingen zijn gestrand in teveel ambitie (of hoogmoed?). Ik denk dat ik deze plaat beter had gewaardeerd toen ik zelf een "Teenager" was.

Ah, My Chemical Romance.. Ik heb Black Parade ka-pot gedraaid.
2006 en dat is ook zo lang geleden, wanneer komt die nieuwe album nou!

MCR is door de jaren heen erg veel veranderd, Als je alleen kijkt naar de laatste
twee albums: zelfs die hadden een groot verschil!
Ik vind dit alleen maar beter, leuk om te zien hoe erg MCR is veranderd, maar
ook hoeveel ze eigenlijk kunnen.

Black Parade leek voor mij net een boek dat ik aan het lezen was. De nummers
pasten zo goed bij elkaar. Al heeft MCR vaak drukke nummers, vind ik dat
ze voor goede afwisseling zorgen met Cancer en I don't love you..
Leuk dat ze toch bij hun horror-inspired teksten blijven ook!

Black Parade is onvergeetbaar door wat ze gedaan hebben met de clips,
de outfits en hun bijpassende muziek. Thema is geweldig toch!?

Ja, ja 4 sterretjes
Alleen omdat ik Black Parade zoooo vaak geluisterd heb dat ik er gek van wordt