Eurythmics - In the Garden (1981)

The Tourists waren gestopt na een (gelukkig niet-fatale) overdosis van frontman Pete Coombes. Toetseniste Annie Lennox en gitarist Dave Stewart benaderen RCA, waar de de zwanenzang van The Tourists ook al verscheen. Zo begint de doorstart als Eurythmics. Ze vragen én krijgen de producer van de eerste Tourists, Conny Plank.

“Op dat moment wilden Annie en Dave ook niet meer dan een redelijk obscuur new wave groepje zijn,” schrijft iemand hierboven. Nee toch? Met zo’n verhaal kwam je niet bij RCA binnen. Nee, In the Garden is een overgangsplaat tussen de new wave van The Tourists en het latere werk van Eurythmics, waarbij nog steeds sprake is van een band: gitaar, toetsen, bas, drums, zij het met sessiemusici.
Stewart speelt nu ook toetsen en synths. En het gaat verder dan dat: Plank haalde voor blaasarrangementen binnen diens Duitse landgenoten en maatjes Holger Czukay en drummer Jaki Liebezeit (beiden van Can) plus Markus Stockhausen, net als Engelsman Timothy Weather. Lennox speelt blijkens de credits (dwars?)fluit. En we horen drummer Clem Burke van Blondie, wiens rollende stijl ik herken op Belinda.

Daarvoor klonk een kalm begin met English Summer en dito bij Take Me to Your Heart, waar Lennox dromerig zingt. Synthpop in She’s Invisible Now, ik herken iets van Yazoo en de eerste Depeche Mode. Het pompende Your Time Will Come sluit uptempo kant 1 af; de lange gitaarlijnen van Roger Pomphrey herinneren aan die van Carlos Alomar bij David Bowie.

Diezelfde gitaarsfeer domineert op het stevige Caveman Head, onderkoeld is de synthpop van Never Gonna Cry Again, waarna de gitaar weer domineert op All the Young (People of Today), het enige nummer dat me minder bevalt.
Met de laatste twee nummers moet ik denken aan hetgeen Vive La Fête later zou doen. Niet alleen omdat Sing Sing Franstalig is, ook omdat Lennox monotoon zingt op een tekst in brugklas-Frans. De dierengeluiden vanaf 1’44” verhogen de meligheid. Met Revenge volgt een sterk slot dankzij groove en de gitaareffecten.

In 2005 verscheen een uitgebreide heruitgave met bonustracks die prima passen bij het oorspronkelijke album. Stiekem vind ik dit de leukste van de Eurythmics, om de eenvoudige reden dat ik minder heb met de latere popkoers.

Mijn reis door new wave is nu even klaar met toeristen en euritmie. Ik blijf echter in oktober 1981, op het volgende album klinkt punk met een frontvrouw. Van Londen naar Bristol: Vice Squad en album No Cause for Alarm.