Eurythmics - In the Garden (1981)

Puur, dromerig, fantastisch! Heel anders dan de opvolger Sweet Dreams, niet te vergelijken. Eurythmics blijven verrassen. Hoogtepunt is Never Gonna Cry Again!

Heel fris plaatje van een toen nieuw groepje, die ook al als The Tourists bezig waren geweest, dacht ik.

Never gonna Cry Again en Your Time Will Come kunnen me het meest bekoren.
Nog wat zoekende naar eigen sound, maar niet erg, want een leuk plaatje.

***1/2

Never Gonna Cry Again vind ik een heel goed nummer. Beetje donker en ook de clip van die video is heel gaaf met een behoorlijk sexy Annie. Ik heb de link verstuurd.

Echte fans vinden vaak dit het beste album. De producer is dan ook niet van de minsten: Conny Plank. Op dat moment wilden Annie en Dave ook niet meer dan een redelijk obscuur new wave groepje zijn. Het succes van de single 'Sweet Dreams' dreef hen echter een andere kant uit. Gelukkig bleek die 'andere kant' popmuziek van de bovenste Plank (maar zonder Conny...) te zijn!

Debuutalbum van Eurythmics waarmee ze aansloten bij de new wave en dat nu nog fris klinkt. Veelal dromerige en soms mysterieus klinkende songs waarvan ik "Never Gonna Cry Again" een topper vind, zelfs één van de beste Eurythmics-nummers dat echter geen hit werd. Vanaf volgend album sloegen ze (met succes) de weg van de synthipop in.

Nu niet bepaald bijzonder dit debuutalbum van de Eurythmics, dat eigenlijk maar twee goede songs bevat; 'Never Gonna Cry Again' en 'Sing Sing'. De rest doet mij helemaal niks.

2,5*

never gonna cry again staat nog steeds al een huis een fantastisch mooi numer, ik denk dat ik dit het mooiste nummer van de eurythmics vind het geeft een echt eighties gevoel , en dan die trompet ....oud maar erg mooi, deze muziek geeft hetzelfde gevoel als de eerste talk talk cd

Een commerciele flop las ik, maar ik vind dit eigenlijk best een sterke plaat.

Een ingetogen Annie Lennox zingt erg mooi en zweverig hier en daar en de kale/kille synthpop is sterk en goed uitgevoerd. Goede productie ook voor een debuut.
Knappe songs, lekker sfeertje, mooie klanken en supergoede zang.

Ik snap wel waarom deze plaat commercieel geen succes was, maar artistiek is dit toch wel erg goed.

Heel blij met dit album, verschillende keren overwogen om deze ergens te bestellen, maar vorige week op cd tegen gekomen in een kringloopwinkel voor minder dan een euro, en in erg goede staat.

Ik vind dit album niet alleen bijzonder door Conny Plank achter de knoppen. Er is op dit album nml nog meer krautrockmusici te vinden, en wel de drummer Jackie Liebezeit en multiinstrumentalist Holger Czukay van de band Can.

Daarnaast speelt op dit album ook Clem Burke, de drummer van Blondie (en voor even de Ramones) mee. Alleen al die heerlijke ritmesectie volgen op alle songs van dit album, maakt het luisteren een genot.

Voor wie echt muziek wil ontdekken. 40 jaar oud dit album! Luister en droom weg bij wat muziek hoort te zijn...

Dit is wel een heel bijzonder album. Heeft ook een beetje mysterieuze sound. Maar het heeft bij mij wel meerdere luisterbeurten nodig gehad om het juiste gevoel te krijgen.

Bij mij ook.

Met afstand de beste plaat van Eurythmics. Maar ik zit dan ook ferm in de new wave en krautrock hoek. En Conny Plank achter de knoppen, zo’n beetje de grootmeester van veel Duitse en Engelse voorlopers in die tijd. Dave en Annie zochten commercieel succes, dat zouden ze nooit gevonden hebben als ze op het geluid van Into The Garden waren doorgegaan. Logisch dus dat ze een andere richting opsloegen. Ben wel benieuwd wat het was geworden als ze op deze koers waren doorgegaan, niet voor niks hebben ze in die tijd ook met Chris & Cosey (Throbbing Gristle) samengewerkt

Dit album is heel anders dan al het andere werk van Eurythmics. Opvolger kon ook nog wel wat mij betreft, maar daarna not my cup of tea. Maar voor veel anderen kwamen toen pas de echte hoogtepunten.

Leuk hoe je ruim 40 jaar later nog een van begin tot eind "nieuw album" van een overbekend duo kunt ontdekken. Heerlijke plaat. Eigenlijk wel fijn dat het nergens onderbroken wordt door een succes single.

The Tourists waren gestopt na een (gelukkig niet-fatale) overdosis van frontman Pete Coombes. Toetseniste Annie Lennox en gitarist Dave Stewart benaderen RCA, waar de de zwanenzang van The Tourists ook al verscheen. Zo begint de doorstart als Eurythmics. Ze vragen én krijgen de producer van de eerste Tourists, Conny Plank.

“Op dat moment wilden Annie en Dave ook niet meer dan een redelijk obscuur new wave groepje zijn,” schrijft iemand hierboven. Nee toch? Met zo’n verhaal kwam je niet bij RCA binnen. Nee, In the Garden is een overgangsplaat tussen de new wave van The Tourists en het latere werk van Eurythmics, waarbij nog steeds sprake is van een band: gitaar, toetsen, bas, drums, zij het met sessiemusici.
Stewart speelt nu ook toetsen en synths. En het gaat verder dan dat: Plank haalde voor blaasarrangementen binnen diens Duitse landgenoten en maatjes Holger Czukay en drummer Jaki Liebezeit (beiden van Can) plus Markus Stockhausen, net als Engelsman Timothy Weather. Lennox speelt blijkens de credits (dwars?)fluit. En we horen drummer Clem Burke van Blondie, wiens rollende stijl ik herken op Belinda.

Daarvoor klonk een kalm begin met English Summer en dito bij Take Me to Your Heart, waar Lennox dromerig zingt. Synthpop in She’s Invisible Now, ik herken iets van Yazoo en de eerste Depeche Mode. Het pompende Your Time Will Come sluit uptempo kant 1 af; de lange gitaarlijnen van Roger Pomphrey herinneren aan die van Carlos Alomar bij David Bowie.

Diezelfde gitaarsfeer domineert op het stevige Caveman Head, onderkoeld is de synthpop van Never Gonna Cry Again, waarna de gitaar weer domineert op All the Young (People of Today), het enige nummer dat me minder bevalt.
Met de laatste twee nummers moet ik denken aan hetgeen Vive La Fête later zou doen. Niet alleen omdat Sing Sing Franstalig is, ook omdat Lennox monotoon zingt op een tekst in brugklas-Frans. De dierengeluiden vanaf 1’44” verhogen de meligheid. Met Revenge volgt een sterk slot dankzij groove en de gitaareffecten.

In 2005 verscheen een uitgebreide heruitgave met bonustracks die prima passen bij het oorspronkelijke album. Stiekem vind ik dit de leukste van de Eurythmics, om de eenvoudige reden dat ik minder heb met de latere popkoers.

Mijn reis door new wave is nu even klaar met toeristen en euritmie. Ik blijf echter in oktober 1981, op het volgende album klinkt punk met een frontvrouw. Van Londen naar Bristol: Vice Squad en album No Cause for Alarm.

En toch vind ik dat er nog een verschil is tussen de twee opvolgers en hun oeuvre vanaf Be Yourself Tonight.

Sweet Dreams (Are Made Of This) kiest voor de synthesizer omdat er minder budgettaire ruimte is. Het wordt eerder bij toeval (de titeltrack die de doorbraak forceert is pas de vierde en laatste single) een pop succes. Touch borduurt hierop verder: behoudt die synthipop sound maar voegt meer soulinvloeden toe.

Vanaf Be Yourself Tonight (rock en soul) zijn het voor mij vooral de singles die het onthouden waard zijn.

Ja, daar heb je helemaal gelijk in! Vanaf Be Yourself Tonight is het inderdaad pop, of rock en soul wat de klok slaat. In ieder geval niet meer relevant voor mijn newwavehart, terwijl de twee erna dat nog wél zijn.

Mot dan niet iemand een genre toevoegen aan dit Pop ( ! ? ) album, bijvoorbeeld Rock

Was ook verrast dat op mijn zoektocht vorig jaar naar Clem Burke (RIP) nummers buiten Blondie, dit album voorbij kwam.

Eeeeeh... ja... Eigenlijk wel. Doet ik meteen ff, kijken of het erdoor komt. Al let ik daar eigenlijk nooit op. 'Rock' is zoooooooo'n containerbegrip.

Update: en voilà, dank CHIEP dat dit nu mede tot rock is gebombardeerd.

Op "Belinda" is het die Robert Görl (die van de Vriendschap tussen Duitsland en USA) die met de stokjes rammelt volgens de single credits op Discogs. Clem doet het op 6 andere nummers. En Jaki CAN er wat van op 3 andere nummers.

O gunst, ik dacht dat mijn oren mij wat anders vertelden! Vond het helemaal bij Burke passen, maar je hebt gelijk, zooo lekker gedrumd!
Robert Görl, die kwam ik laatst tegen toen ik de derde van DAF besprak, da's waar ook. Het was me daar alleen nooit opgevallen dat er een goede drummer rondliep en evenmin bij de voorganger. Andere overeenkomst tussen Eurythmics en DAF is producer Conny Plank trouwens. Dank voor je reactie, E-Clect-Eddy! Ik hou van dit soort weetjes.

Nee., helaas heeft Clem niet de sticks op alle nummers op dit mooie album gehanteerd.

Ik heb het geluk gehad dit album twee jaar geleden nog op cd te kunnen bemachtigen. Na het vroeger op vinyl te hebben gehad, het is duidelijk de beginfase van de Eurythmics.

Maar ik moet hier toch even een kritische opmerking maken op wat hierboven wordt gesteld.

Op ALLE Eurythmics albums staan echt diamanten en ook mindere broeders tussen de songs. Zelfs het laatste album Peace, dat ik destijds na de release teleurgesteld in de kast heb gezet, bevat na jarenlang stof te hebben gehapt in mijn oren prachtige nummers.

Revenge, met het fraaie The Miracle Of Love en When Tomorrow Comes (met die prachtige openingszin) is een prachtig Pop album, Savage vond en vind ik nog steeds echt een statement van een album, zo gaaf en geraffineerd gecomponeerd, bijna een conceptalbum, maar ook op We Too are One staan prachtige nummers.

Voor mij kleuren de Eurythmics echt de jaren tachtig, toen voor mij een van de belangrijke acts an nu na zoveel jaren later staat hun oeuvre nog als een huis overeind. Met In the Garden als ouverture op veel moois!