U2 - Under a Blood Red Sky (1983)

Tja....34,95. Gelukkig nog 5% korting gekregen van DJArend anders was het een biertje minder geworden dit weekend.

Maar goed, life is short dus wat gezeurd. Under a Blood Red Sky is de 5e remaster die uitkomt van het jaren 80 werk van U2 en ik vind ze allemaal een welkome aanvulling op de verzameling. Maar deze lijkt er toch een beetje boven uit te springen. En dat komt natuurlijk doordat, eindelijk, het Red Rocks concert op DVD is toegevoegd. Een bepaald legendarisch optreden waarvan het me lang een raadsel was waarom hij niet op DVD uitkwam. Bij het afrekenen van 33,20 wist ik het eindelijk.

Het concert op de DVD kent nog een 5-tal nummers die niet op de oorspronkelijke VHS band staan (dus die bootleg dvd kan de vuilnisbak in) en is, maar dat zullen de liefhebbers al wel weten, zeer de moeite. Ondanks de wat magere beeldkwaliteit (dacht eerst dat Tessa van 2 jaar met viltstift op de tv had zitten tekenen maar zelfs na de gebruikelijke lijfstraffen bleef ze dit ontkennen) is het een genot om te zien hoe 4 jonge twintigers met een ongekende energie hun postpunk standards over het uitzinnige publiek uitstorten. Ben er nu ook wel uit dat de vroege U2 toch wel de benchmark is voor dat genre en daar doen hun meer recente frapatsen niets aan af. Sorry Echo, Chameleons en cs, jullie zijn tweede divisie.Er staat werkelijk geen 1 nummer op dat op een van de cd's van de "concurrentie"destijds, niet tot de beste nummers had behoord.

En dan de lokatie....ge-wel-dig. Ja, ik hou nu eenmaal van een theatrale setting en de combinatie van een band op de toppen van hun kunnen, brandende fakkels, mist, vlaggen, dampende mensen en majestueuze rotspartijen doet mij gewoon wat. En het publiek?.....Kletsnat. In de zeer interessante liner notes is te lezen dat het weer zo verschrikkelijk was dat de plaatselijke promotor het concert wilde aflassen en er een overdekt concert voor in de plaats wilde organiseren. Niks daarvan dachten ze bij U2. Ze hebben vervolgens wel dat overdekte concert geboekt maar lieten Red Rocks, ondanks de erbarmelijke omstandigheden doorgaan. En op eigen kosten, wat in die tijd toch echt nog wel een issue voor ze was, want iedereen die een kaartje had kon EN naar Red Rocks EN naar de overdekte hal een dag of wat later. Hoezo geldwolven ?

Kijk, dat soort verhalen voegt toe aan de mysthische status van dit optreden. Wat ik ook nooit had gedacht is dat er maar 4400 toeschouwers op het Red Rocks concert is afgekomen. De helft van wat ze daar aan toeschouwers kunnen hebben. Aardig weetje.

Over de muziek, hoef ik verder weinig meer te melden denk ik zo. De liefhebbers weten allang dat dit een must-have is. De users die U2 haten omdat Bono met de paus praat en net even wat meer energie in wellfare steekt dan wij hier met zijn allen bijelkaar, zouden voor de grap toch eens dit concert moeten bekijken, daarna voor een spiegel gaan staan en, zonder in lachen uit te barsten, proberen te zeggen : Arcade Fire is toch beter. De groeten.

En ja, 5 sterren had ik al eens gegeven,

UNDER A BLOOD RED SKY 1983

Dit was mijn eerste U2 plaat. Gekocht nadat ik bij een klasgenoot het pas verschenen
The Unforgettable Fire had geproefd. Die stond daardoor op cassette, dus ik kon het me
veroorloven om meteen voor een soort mini best of live te gaan. Een goede keuze.

Slim gezien ook van die platenbonzen om met een live versie van 11 O'Clock Tick Tock
(meteen de beste versie die ik ken) en het aardige Party Girl (b-kant van de flop single A Celebration)
twee rarities aan boord te hijsen, zonder dat de plaat daardoor aan impact inboet.

De versie van Gloria en The Electric Co zijn, misschien net omdat dit mijn eerste U2 album was,
voor mij de meest definitieve versies. I Will Follow en New Year's Day hoor ik liever in studio outfit.

Drie nummers van het pas verschenen album War lijkt veel,
maar ook Sunday Bloody Sunday en 40 klinken potiger dan in hun studio jas.

Erg jammer dat latere CD releases (gelukkig heb ik nog een oud exemplaar liggen)
het Send in the Clowns fragmentje uit The Electric Co om auteursrechten moesten wegknippen.
Ook jammer dat de dvd in de deluxe release het integrale Red Rocks concert toont,
met uitzondering van I Fall Down omdat toen ironisch genoeg de camera uitviel.

Dat nummer had men voor de volledigheid van het concert ook met zwart scherm mogen opnemen
in de tracklijst. Maar ja, zoveel jaren geleden was ik ook al blij met deze acht songs op vinyl.

”Under a Blood Red Sky” is om meerdere redenen een fantastisch live album van U2. Allereerst het belangrijkste, en dat is de muziek en de band. Je hoort een U2 die wat te vertellen heeft, en hoe! De energie spat er vanaf en de muziek is nog rauw en onbevangen. Deze jonge wereldsterren in spe spelen alsof hun leven er vanaf hangt. The Edge speelt furieus en Bono is fantastisch bij stem en beperkt zich tot het zingen van de liedjes en meer heeft hij ook niet nodig om overtuigend over te komen. Overigens vind ik de bas van Adam Clayton op ”Under a Blood Red Sky” echt heerlijk: fel en scherp. Zijn geluid zit ook lekker in de mix. De liedjes zijn stuk voor stuk geweldig en is gewoon een prima dwarsdoorsnede van U2 in de tijd. Echte fans zullen wellicht voor andere liedjes kiezen, maar voor mij spreken deze liedjes boekdelen. En dan is daar nog de locatie en de sfeer. Red Rocks is een unieke plek en de hoes is wat dat betreft ook sprekend. Dit alles maakt ”Under a Blood Red Sky” tot een klassieker onder de live albums en voor mij persoonlijk zeker een hoogtepunt uit het oeuvre van U2.

Dit is geen Stop Making Sense van Talking Heads, de liveopname die vrijwel perfect klinkt, nee Under a Blood Red Sky van U2 is wel een album waar het zweet van af druipt.
De hoge zang van The Edge bij 11 O'Clock Tick Tock is op het randje, en het geluid is zeker niet altijd ideaal.
Ook de overgangen tussen de nummers laat ook te wensen over, zoals duidelijk hoorbaar bij The Electric Co. en New Year’s Day.
De kracht zit hem vooral bij het Rockpalast, of dichter bij huis het Veronica’s Rocknight gevoel dat het uitstraalt.
Concerten waarvoor je als zeer jonge tiener extra vroeg naar bed ging, om vervolgens op tijd door je vader gewekt te worden, om dan liggend in een slaapzak op de bank samen op televisie te bekijken.
Legendarische opnames van hardwerkende bands, waarbij er geen dansers en special effects nodig waren om het gevoel over te brengen.
Regendruppels op een beslagen camera, Bono die door zijn enthousiasme bijna niet meer te volgen is.
The Edge die nog achter de piano kruipt.
Under a Blood Red Sky staat voor mij ook voor The Cure in Orange; Propaganda, Talk Talk en zelfs Spandau Ballet bij Veronica’s Rocknight, en vrijwel alles bij Rockpalast.
Wat wel heel jammer is blijft het feit dat er volgens mij nooit een cd is verschenen met daarop het volledige concert, al is de dvd ook indrukwekkend.

Geinig liveplaat die suggereert dat het optreden van Red Rocks in het vinyl geperst is. Er staan slechts twee nummer op van dat concert. De andere zes zijn van andere optredens waaronder Rockpalast. Niettemin een leuke live samenvatting van hun eerste drie Lp’s. Bij Party girl zie je hoe The Edge de mist in gaat met zijn solo. Dat ze dit niet weggepoetst hebben siert ze. De nummers komen er nog spontaan uit.
Ik heb weinig met het huidige U2 als wereldact maar in de eerste helft van de jaren tachtig was het een toonaangevende band die iedereen achter zich kreeg. Wat mij betreft hadden er dan nog wel een paar nummers bij gekund.

Kort doch fraai live-document van U2, toen ze nog niet zo lang bezig waren. Bono en de zijnen waren nog jonge, tomeloze veulens, wat ongetwijfeld zorgde voor een energieke show. Ik heb er nooit beelden van gezien, maar de audio-opname zegt wat dat betreft al genoeg.

Ten tijde van deze opnames had U2 slechts drie albums op de teller staan. I Will Follow en The Electric Co. komen van het debuut, Gloria van October en het merendeel uiteraard van hun meest recente worp War, waaronder een erg intense versie van Sunday Bloody Sunday, door Bono aangekondigd met "This is not a rebelsong!".

Verder is ook het obscure Party Girl hierop terug te vinden, en spelen de Ieren het nummer 11 O'Clock Tick Tock, dat nooit op een studioplaat verscheen maar in de beginjaren wel hun populairste nummer was, en naar verluidt op heel wat optredens zelfs tweemaal werd gespeeld. Aanstekelijk nummer, dus ik kan er wel inkomen!

De sfeer zit goed, energie lijken de gasten met overschot in voorraad te hebben. Mooi!

4 sterren

Met War was U2 eerder dat 1983 definitief doorgebroken in Nederland, nadat de KRO, Veronica en Oor en zelfs de Hitkrant voor de nodige reuring hadden gezorgd. Dit was een groep die iedere tiener kende. In mijn omgeving konden zowel de kakkers in hun poloshirts als de hardrockers in hun spijkerjasjes dit waarderen; achteraf gezien dubbel verrassend. En plotseling was daar Live "Under A Blood Red Sky".

Toen deze gloednieuwe mini-elpee voor de prijs van een EP in de bakken belandde (dat zal in november 1983 zo'n vijftien gulden zijn geweest), vond ik dat een koopje. Acht nummers! Zeker omdat de tv-registratie van het concert in Red Rocks op tv was geweest, wat grote indruk had gemaakt op mijn vriendenkring. Wát een energie ging uit van deze frontman, wát een gitaargeluid, wat een heerlijke ritmesectie! De in het zwart geklede Bono, intens contact zoekend met het publiek? Onweerstaanbaar.

Zijn contouren zijn herkenbaar in het label, middenin het zwarte vinyl. Wie de plaat opzette, werd nogmaals aan die concertfilm herinnerd.
Als liefhebber van scheurende gitaren ging mijn voorkeur uit naar de vlotte nummers waarin The Edge zijn zes snaren liet ronken; te weten I Will Follow, The Electric Co en New Years Day, maar zelfs het langzame "40" won mijn hart met het luid meezingende publiek.

Anders dan de concertfilm en hoes doen vermoeden bleken slechts twee nummers afkomstig van dat optreden, met twee opnamen van een ander Amerikaans concert. Kant 2 was "gewoon" voor Rockpalast opgenomen.
De muziek was extra verpletterend dankzij de vette productie van Jimmy Iovine, wiens naam ik kende van zijn werk voor Bruce Springsteen. Hoeveel steviger klonk de band hier dan op de eerste drie studioplaten... Dit was alweer een stap voorwaarts voor een band die toch al zo goed was. Een ware livesensatie.

Een collega raadde mij gisteren opnieuw Bono's boek 'Surrender: 40 Songs, one story' (2022) aan. "Zelfs iemand die niet van U2 houdt, móet dit lezen!' zei hij enthousiast. "Hij heeft veel zinvols te melden!" Ik heb het vanmiddag besteld, want ik ben makkelijk over te halen als het om deze groep gaat, al zou ik vanaf 1988 minder enthousiast zijn over hun muziek.
Bij het lezen eerst eens kijken welke nummers van hun eerste drie studioplaten van een diepere laag worden voorzien, want dat achter de teksten verhalen schuilen, wordt me bij het beluisteren van deze acht klassieke nummers wederom duidelijk.