U2 - Under a Blood Red Sky (1983)

Hier bestaat nog wel een dvd van waar wel het complete concert op staat.

Ja, maar die dvd bevat enkel opnamen van het Red Rocksoptreden. Eindeloos gaaf overigens. Dit is een allegaartje van verschillende concerten.

Klopt wat Edwynn zegt. Overigens als er één album waarmee ik muzikaal mijn jeugd mee kan omschrijven is het deze wel.

Inderdaad ja, gewoon 9 extra songs op de DVD.
Te gek ! Toch jammer dat het niet als geheel op 1 CD gezet is.

Toch maar eens een aanschaf overwegen, die DVD.
Volgens mij zijn er geen oudere DVD opnames van U2 beschikbaar, qua live concerten dan.

De dvd toont U2 op hun best: één brok energie, een groep jonge honden die erop los beuken, dynamiek spat van het scherm. Het is allemaal niet verfijnd en het hoge machogehalte hoefde voor mij niet, maar is nog aanvaardbaar zonder te ergeren. Bono die zijn vestje uitdoet en in ontbloot bovenlijf paradeert om het daarna weer aan te doen, tja. Sommige meisjes vallen daar zeker voor, denk ik dan. Het kalende kruintje van een jonge The Edge (wat een belachelijke naam) valt dan al op. De poses van Adam, zo met zijn kont achteruit gestoken, zijn, eu, grappig. Maar bovenal: sterke songs en een energie die je omver blaast. De hoesfoto is genomen tijdens het nummer 'The Electric Co.', maar de rode achtergrond is er wellicht achteraf aan toegevoegd. In elk geval is het een wondermooie hoes, vergelijkbaar met de foto van Jim Kerr op de hoes van de single 'Waterfront'. Heel, heel mooi. Bono slaagt erin heel mooie poses aan te nemen die een prachtposter kunnen opleveren. Neem bijvoorbeeld zijn houding bij het slot van 'Sunday Bloody Sunday': gehurkt, ene arm boven andere, omgeven door rook. Dit is echt wel de Bono die ik verkies, samen met de mystieke foto's uit 'The Unforgettable Fire'-periode. Zo typisch Keltisch. Als je dit concert vergelijkt met dit van Popmart: het kotslelijke podium, de afschuwelijke outfits en vooral de immense arrogantie maken het een wereld van verschil. Die arrogantie is nooit meer verdwenen. Ik zie beelden voor me van het nummer 'Elevation' tijdens een MTV-awarddinges. Bono die de camera vastneemt en erin schreeuwt. Wat sommigen zelfzekerheid noemen, noem ik irritante arrogantie. Dit neemt niet weg dat veel nummers ijzersterk blijven, maar het visuele verpest dan veel. Deze ergernis ten opzichte van U2 heb ik al jaren en ik hoopte ze kwijt te spelen met me echt in U2 te verdiepen, maar dat lukt niet. Aan de andere kant ontdek ik nu pas echt de schoonheid van hun eerste drie albums. Heel kort samengevat: U2 is werkelijk een superband, helaas zijn ze (met Bono op kop) er zich meer en meer van bewust geworden en werd jonge zelfzekerheid meer en meer over the top-arrogantie.

Mooi.

Het enige wat ik jammer vind aan de dvd is dat men er I Fall Down
heeft moeten aflaten omdat er camera-problemen waren tijdens die song.

Voor mijn part had men ook gewoon de audio-opname kunnen integreren.
Zo hadden we een compleet concert gehad. Nu net niet.

Heeft U2 ooit 'Tomorrow' live gespeeld? Dat is zo'n mooi nummer, maar live heb ik het nog nooit gehoord.

Ik heb zeker 1 bootleg waarop ze Tomorrow spelen. Uit '82 meen ik...opgenomen in Boston op St. Patricks Day.

”Under a Blood Red Sky” is om meerdere redenen een fantastisch live album van U2. Allereerst het belangrijkste, en dat is de muziek en de band. Je hoort een U2 die wat te vertellen heeft, en hoe! De energie spat er vanaf en de muziek is nog rauw en onbevangen. Deze jonge wereldsterren in spe spelen alsof hun leven er vanaf hangt. The Edge speelt furieus en Bono is fantastisch bij stem en beperkt zich tot het zingen van de liedjes en meer heeft hij ook niet nodig om overtuigend over te komen. Overigens vind ik de bas van Adam Clayton op ”Under a Blood Red Sky” echt heerlijk: fel en scherp. Zijn geluid zit ook lekker in de mix. De liedjes zijn stuk voor stuk geweldig en is gewoon een prima dwarsdoorsnede van U2 in de tijd. Echte fans zullen wellicht voor andere liedjes kiezen, maar voor mij spreken deze liedjes boekdelen. En dan is daar nog de locatie en de sfeer. Red Rocks is een unieke plek en de hoes is wat dat betreft ook sprekend. Dit alles maakt ”Under a Blood Red Sky” tot een klassieker onder de live albums en voor mij persoonlijk zeker een hoogtepunt uit het oeuvre van U2.

Sluit mij volgaarne aan bij bovenstaande!!
Vanavond weer eens de DVD bekeken en die is en blijft weergaloos met bijvoorbeeld een live uitvoering van 2 favoriete nummers van mij: An Cat Dub/Into The Heart & I Threw A Brick Through A Window.
Ultieme adrenaline plaat , de energie spat inderdaad van deze onbevangen band af.
Puur jeugdsentiment dit en heerlijk om weer eens terug te kijken/luisteren.

Tomorrow 22 maart 1983 Hammersmith Odeon Londen

Tijdens de War-tour werd Tomorrow een aantal keren live gespeeld, daarna niet meer volgens mij...

U2 - Tomorow (Common Ground Remix) - YouTube

Ik ken deze versie, van dit album Common Ground: Voices of Modern Irish Music (1996)

Was in de Hammersmith Palais en niet de Odeon.

Eigenlijk de ideale U2-plaat, ik bedoel rattle & hum is vooral een front-loaded plaat en deze live-plaat heeft geen enkel slecht nummer en elk nummer is beter dan het origineel, okay, misschien gloria en new year's day niet. En Party Girl zal voor vele U2-fans het favoriete nummer zijn. Het enige is dat het album aan de korte kant is. Ik vraag mij af hoe die keuze gemaakt is, worden de andere nummers als minder geacht dan deze? Want veel moeite is het niet om een volledige under the red rocks uit te brengen. Maar hier ga ik weer, typisch nederlands, een ja, maar. Ik wil dat niet zeggen; dit album is gewoon geweldig, genoeg meesterwerken van 38 minuten, en genoeg die ook minder dan 38 minuten, vandaar de hoge waardering....

Als je de DVD koopt of de deluxe editie met DVD dan heb je het volledige concert.
Op I Fall Down na, want tijdens dat nummer was de camera defect.

Under the Red Sky werd indertijd als mini-lp uitgebracht, kostte dus minder dan een gewone lp en bevatte om die reden ook minder nummers. Dit is nog net voor de doorbraak van de CD, we droegen nog korte broeken en reden nog op houten banden.

Dit is geen Stop Making Sense van Talking Heads, de liveopname die vrijwel perfect klinkt, nee Under a Blood Red Sky van U2 is wel een album waar het zweet van af druipt.
De hoge zang van The Edge bij 11 O'Clock Tick Tock is op het randje, en het geluid is zeker niet altijd ideaal.
Ook de overgangen tussen de nummers laat ook te wensen over, zoals duidelijk hoorbaar bij The Electric Co. en New Year’s Day.
De kracht zit hem vooral bij het Rockpalast, of dichter bij huis het Veronica’s Rocknight gevoel dat het uitstraalt.
Concerten waarvoor je als zeer jonge tiener extra vroeg naar bed ging, om vervolgens op tijd door je vader gewekt te worden, om dan liggend in een slaapzak op de bank samen op televisie te bekijken.
Legendarische opnames van hardwerkende bands, waarbij er geen dansers en special effects nodig waren om het gevoel over te brengen.
Regendruppels op een beslagen camera, Bono die door zijn enthousiasme bijna niet meer te volgen is.
The Edge die nog achter de piano kruipt.
Under a Blood Red Sky staat voor mij ook voor The Cure in Orange; Propaganda, Talk Talk en zelfs Spandau Ballet bij Veronica’s Rocknight, en vrijwel alles bij Rockpalast.
Wat wel heel jammer is blijft het feit dat er volgens mij nooit een cd is verschenen met daarop het volledige concert, al is de dvd ook indrukwekkend.

Dat komt omdat de CD in tegenstelling tot de DVD niet is opgebouwd uit één concert.

De DVD toont het concert zoals het op Red Rocks plaatsvond.
De CD bundelt de beste stukken uit verschillende concerten van dezelfde tour.

Dat verklaart een hoop.

Na 3 studio albums waar de heren nog niet overtuigden, volgt een fantastisch live album. IJzersterke nummers en zelfs als je luistert hoor je charisma. De beste versie van Sunday Bloody Sunday maakt dit album voor mij het album waarmee ze definitief doorstoten naar de top.

Poeh, hier heb ik wel moeite mee. Met name October en War vond ik al zeer overtuigend. Maar deze mini-LP bracht ze daarna wel weer een stukje dichter bij de wereldroem, een status die verzilverd werd met de twee hierna volgende albums.

Ik heb het altijd jammer gevonden dat deze werd uitgebracht als mini-LP (zie het hoekje rechts bovenin de hoes). Dat was tenminste het opschrift op de hoes waarmee de plaat aan de man gebracht werd. Een dubbel-LP zat er destijds wellicht niet in, omdat ze nog niet die status hadden die dat - in de ogen van de platenmaatschappij - zou rechtvaardigen. Maar een volwaardig plaatje van ruim 40 minuten had met twee extra nummers wel zo aardig geweest. Aan de andere kant: hij was ook iets goedkoper. Volgens mij betaalde je er destijds iets van 14,95 gulden voor. Net zoveel als een maxi-single...

Het was wel een mooi moment om U2 live te 'vangen': nog genoeg jeugdig enthousiasme en passie, op de rand van een wereldwijde doorbraak. Dat maakt hem toch anders dan latere live-opnamen, al vind ik dat de band er ook later best goed in geslaagd is om die passie op het podium nog lang vast te houden.
Met name Gloria en I will follow spatten hier werkelijk uit de groeven. Die twee nummers krijgen dan ook mijn sterretjes.

Geinig liveplaat die suggereert dat het optreden van Red Rocks in het vinyl geperst is. Er staan slechts twee nummer op van dat concert. De andere zes zijn van andere optredens waaronder Rockpalast. Niettemin een leuke live samenvatting van hun eerste drie Lp’s. Bij Party girl zie je hoe The Edge de mist in gaat met zijn solo. Dat ze dit niet weggepoetst hebben siert ze. De nummers komen er nog spontaan uit.
Ik heb weinig met het huidige U2 als wereldact maar in de eerste helft van de jaren tachtig was het een toonaangevende band die iedereen achter zich kreeg. Wat mij betreft hadden er dan nog wel een paar nummers bij gekund.

De allereerste liveplaat die ik ooit heb beluisterd, en hij is erg sterk. U2 is live veel beter dan de meeste hedendaagse populaire artiesten. Vooral Gloria en Sunday Bloody Sunday zijn top.

Kort doch fraai live-document van U2, toen ze nog niet zo lang bezig waren. Bono en de zijnen waren nog jonge, tomeloze veulens, wat ongetwijfeld zorgde voor een energieke show. Ik heb er nooit beelden van gezien, maar de audio-opname zegt wat dat betreft al genoeg.

Ten tijde van deze opnames had U2 slechts drie albums op de teller staan. I Will Follow en The Electric Co. komen van het debuut, Gloria van October en het merendeel uiteraard van hun meest recente worp War, waaronder een erg intense versie van Sunday Bloody Sunday, door Bono aangekondigd met "This is not a rebelsong!".

Verder is ook het obscure Party Girl hierop terug te vinden, en spelen de Ieren het nummer 11 O'Clock Tick Tock, dat nooit op een studioplaat verscheen maar in de beginjaren wel hun populairste nummer was, en naar verluidt op heel wat optredens zelfs tweemaal werd gespeeld. Aanstekelijk nummer, dus ik kan er wel inkomen!

De sfeer zit goed, energie lijken de gasten met overschot in voorraad te hebben. Mooi!

4 sterren

Na Achtung Baby is het met U2, wat mij betreft, bergafwaarts gegaan met de band. Op een gegeven ogenblik kon ik die Bono niet meer zien of luchten. Dit live album staat echter na 38 jaar nog steeds als een huis. Mijn eerste concert van U2 was op 30 oktober 1984 in Ahoy Rotterdam, met The Alarm in het voorprogramma. New Gold Dream van Simple Minds werd vooraf helemaal afgespeeld. Er was sprake van een een explosie van hoop, geluk, ontroering en opwinding. Vier jonge honden die de wereld veroverden.

Ik denk eigenlijk wel mijn fave U2-album. Verveelt nooit.
Waarom staan er eigenlijk maar zo weinig nummers op?

Het was een heel kort concert.

Damn ik ben jaloers!

Ik weet nog precies het moment dat ik fan werd van U2. Toen ik ze op tv zag bij het Veronica concert in 't Heem in Hattem, was het 1982? Afijn, I Will Follow kwam toen uit in de live versie van dit concert en dat was mijn eerste eigen gekochte plaatje. Met op de flipside Gloria van het album October. En een foto met Bono zwaaiend met een vlag op Pinkpop 1981 waar ze toen voor slechts 7000 Gulden aantraden.

Under A Blood Red Sky is véél te kort maar geeft een perfecte weergave hoe opwindend een U2 concert kan zijn. Dat het niet de beste muzikanten zijn dondert niet. De opwinding, bloed, zweet en tranen druipen als het ware uit de speakers. Precies wat een 17 jarige puber nodig heeft. Gewoonweg super!