menu

Bob Dylan - Desire (1976)

mijn stem
4,15 (859)
859 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Columbia

  1. Hurricane (8:33)
  2. Isis (6:58)
  3. Mozambique (3:00)
  4. One More Cup of Coffee (3:43)
  5. Oh, Sister (4:05)
  6. Joey (11:05)
  7. Romance in Durango (5:50)
  8. Black Diamond Bay (7:30)
  9. Sara (5:29)
totale tijdsduur: 56:13
zoeken in:
avatar van musician
4,0
Het begin is prachtig.
Natuurlijk met de klassieker Hurricane en ook Isis is prima.

Ik ken een ijzingwekkende versie van One more cup of coffee van Robert Plant maar Dylan's eigen versie mag er ook zeker wezen.

Daarna wordt het album voor mij dan wat minder. Oh, sister. Joey. Waar is de snelheid en de verbetenheid van Hurricane inmiddels gebleven?

Ik zou daarnaast wel eens een kale versie willen horen van Desire, zonder country invloeden en de toch wel enigszins storende (want overheersend) bijkomende vocalen van Emmylou Harris.

Black Diamond Bay is in het tweede deel nog de meest aardige track. Maar ten opzichte van de magische uitstraling die de naam van het album heeft valt voor mij de luisterbaarheid over het geheel een beetje tegen.

avatar van PUbu
5,0
koosknook schreef:
Mijn jongster dochter, heeft als tweede naam. Sara! Vooral genoemd naar het eindeloze mooie liefdesliedje, het slotstuk, van dit geweldige album!


Dit is een liedje over zijn scheiding. Ik blijf het adembenemd mooi en persoonlijk vinden.
De country invloeden vind ik trouwens geweldig passen op deze plaat van hem.
Voor mij is deze elpee een van de toppers van de jaren 70 die ik nog regelmatig afspeel. Meer nog dan Blonde on Blonde en Blood on the Tracks. Die ook geweldig zijn.

avatar van Kramer
4,5
In 2011 schreef ik, 17 jaar oud, het volgende over dit album:
Kramer schreef:
Dankzij de eerste en laatste track toch nog 3,5. De nummers op zich zijn meestal wel goed, maar ik kan dit album niet in een keer luisteren: het lome tempo en die allesoverheersende viool beginnen al snel op de zenuwen te werken.
Ik kan me de teleurstelling van destijds nog goed herinneren. Ik was al lange tijd een liefhebber van Bob Dylan, maar nog altijd een relatieve beginneling in 's mans oeuvre: ik hield van zijn vroege akoestische hitjes uit de vroege jaren zestig en de elektrische klappers van de jaren daarna. Verder had ik een paar jaar ervoor op LimeWire (weten we het nog?) Hurricane gedownload, en bij de Free Record Shop in Amersfoort dit plaatje gekocht op basis van die eerste track. De rest van het album kon ik echter niet waarderen: sentimenteel gejengel.

Vier jaar later (inmiddels ook al bijna vier jaar geleden) was ik al wat milder geworden. Ik schreef hier toen:
Ik moet mijn mening toch iets verzachten. Na Hurricane zakt dit album natuurlijk onwijs in, maar One More Cup of Coffee is een magistraal nummer, en daarna blijft dat niveau bijna gehandhaafd. Ondanks de lichte verveling die toeslaat is het geen zware bevalling om dit album uit te zitten. Ik zal niet iedere minuut even aandachtig luisteren, maar de sfeer is lekker. De hypnotiserend jengelende viool bevalt me steeds beter. Mijn beoordeling van 3,5* blijft staan.

Nu is het eind 2018 en is Desire aan de beurt voor een uitgebreide bespreking. Ik ben inmiddels nog milder geworden: deze plaat bevat een paar van Dylans mooiste liedjes, en is als geheel zeer, zeer sterk.

De hoes, hoe potsierlijk ook, vat de toon van Desire eigenlijk heel goed samen: dit is geen stadsmuziek meer. Dit zijn liedjes van reizigers te paard, van uitgestrekte prairies en poesta's, van zigeuners met woonwagens en een vrouw met een viool. Tekstueel mag Dylan dan nog met één been in de wereld staan (Hurricane verhaalt van een zaak die de voorpagina's beheerste, en ook in Joey, over de in 1972 vermoorde gangster Joe Gallo, wordt de actualiteit behandeld), wat muziek betreft wanen we ons steeds verder buiten de ring. De akoestische gitaren overheersen, verder zijn de viool van Scarlet Rivera en Dominic Corteses accordeon alomtegenwoordig. Dit zorgt voor een sfeer die op het eerste gehoor misschien drukkend aandoet. Het helpt ook niet mee dat Dylan als vanouds ruim de tijd neemt (met ruim elf minuten voor één nummer als uitschieter), waardoor de plaat zich soms voort lijkt te slepen. Bijna een uur voor negen liedjes, het is ook niet niks.

Als componist bevindt Bob zich halverwege de jaren zeventig echter op een hoogtepunt. Wat een mooie melodieën weet hij hier, in samenwerking met Jacques Levy, uit zijn zadeltassen te toveren. Melancholie en slagkracht gaan hand in hand, en soms (Mozambique, ontstaan als grapje om te kijken hoeveel rijmwoorden hij kon verzinnen, en Black Diamond Bay) mag er zelfs voorzichtig gedanst worden. De uitvoering is over de gehele linie fenomenaal. De instrumentatie vormt een warm bad, waarin ieder lied optimaal tot zijn recht komt. Dylans stem wordt honingzoet verleid door die van Emmylou Harris, wat de mooiste harmonieën oplevert. En waar de latere Nobelprijswinnaar zich tekstueel eerder nog weleens verloor in pretentieuze zelfbevrediging, zingt hij de luisteraar hier, hatseflats, de koude ziel binnen, zonder aan poëtische zeggingskracht in te boeten. Bob wist al langer hoe hij zijn luisteraars bij de kloten moest grijpen, maar op Desire laat hij ook niet zomaar meer los.

In de loop der jaren is dit een van mijn favoriete albums van Bob Dylan geworden. Het niveau dat hij hier, halverwege de dertig, neerzet, zou hij later niet meer evenaren. Dylan-dwepers hebben de vervelende gewoonte hun favoriete bard als godheid te beschouwen, en zijn werk als Bijbel - wie naar Desire luistert, begrijpt die neiging. Een rijk album om te koesteren.

Moffel
geplaatst:
De discografie vandaag aangeschaft van Bob Dylan. Meteen maar begonnen bij het album Desire omdat dit album het eerste was wat ik ooit zelfstandig kocht (jazeker, in 1976).

Alleen Hurricane is voldoende blijven hangen, nu de rest maar weer eens opdiepen.

avatar van Rudi S
4,5
geplaatst:
Moffel schreef:
De discografie vandaag aangeschaft van Bob Dylan.


Jij bedoelt dat je ze (pak em beet) alle 35 vandaag gekocht hebt?
Of ook de live albums / boxsjes erbij

Moffel
geplaatst:
Rudi S schreef:
(quote)


Jij bedoelt dat je ze (pak em beet) alle 35 vandaag gekocht hebt?
Of ook de live albums / boxsjes erbij


Ja, 28 studioalbums, flink wat compilatie-albums, 8 live albums en een stuk of wat rarities.

geplaatst:
mooi hoe kramer zijn oordeel steeds verder ten gunste bijstelt... ik was er meteen bij verschijnen weg van. en daarvoor helemaal niet zon Dylan fan, en zeker niet van Emmylou Harris!
maar als 23 jarige had ik op dat moment ineens weer liefdesverdriet, dus een aantal nummers sneden door mijn ziel. One more cup of coffee, Oh sister, en natuurlijk --- Sara!
de reis-sfeer, het op weg zijn, sloot naadloos aan bij mijn gevoel op reis te zijn - naar de echte liefde? vele jaren later pas echt mijn bestemming gevonden... maar de pijn van niet synchroon met iemand anders te zijn... die herkende ik. pas veel later hoorde ik van zijn verbintenis met Joan Baez. heeft hij die hier uitgeschreeuwd? of was het alleen over Sara? wie zal het weten. maar het mooiste is dat die melodieen niet aan bepaalde personen gebonden zijn - ook al zijn ze voor mij voor altijd wel aan beelden verbonden - maar gevoelens vertolken die vele malen kunnen opduiken. en telkens weer voor nieuw drama zorgen. maar dat is het leven. en daarmee is muziek die altijd weer opnieuw mooi is, nieuw en treffend voor zoveel situaties. tot het einde toe. want wat doen we als iemand van ons vertrekt? zingen of muziek maken.

avatar van sqounk
5,0
geplaatst:
In de dok. Rolling Thunder zijn veel nummers van Desire te zien en te horen.
Ook op Netflix!

avatar van Wrathchild1
geplaatst:
sqounk schreef:
In de dok. Rolling Thunder zijn veel nummers van Desire te zien en te horen.
Ook op Netflix!
Eerste wist ik , tweede niet en ik heb sinds kort Netflix . Bedankt voor de tip !

avatar van sqounk
5,0
geplaatst:
Wrathchild1 schreef:
(quote)
Eerste wist ik , tweede niet en ik heb sinds kort Netflix . Bedankt voor de tip !


Op radio 1, zaterdagochtend, vertelde een bob Dylan kenner.dat het hele gedoel met de Nederlander in deze dok. uit de duim komt. Maar de opnames zijn echt fantastisch.

avatar van teus
5,0
geplaatst:
Dank je sqounk ik kijk heel af en toe of er nog iets nieuws verschenen is...
bij muziekdoc/Netflix ,maar blijft vaak hetzelfde
Ik heb beelden gezien van deze tour
Maar dan nooit zoveel ,zeker een must voor mij ,(zie mijn pers Top10)
En om bij dit album te blijven ...voor mij blijvend een Topfavoriet Dylan album..waarom?
Die sound met..die viool ...Emmylou Harris..en sterke tracks zoals oa Isis,Hurricane,Cup of coffee,Sara,Durango
Super!

avatar van pmac
4,5
Ooit in bezit gehad. Destijds redelijk enthousiast. Inmiddels na 1000 jaar opnieuw gekregen. Naar mijn idee zijn beste plaat. Fraaie liedjes en een uitstekende band met oa Scarlett Rivièra die echt iets essentieels toevoegt. Er staan minstens vijf topnummers op en de rest mag er ook zijn.

avatar van Arbeidsdeskundige
5,0
Hurricane en Joey zijn mijn favoriete nummers op dit legendarische album.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:52 uur

geplaatst: vandaag om 10:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.