Bob Dylan - Desire (1976)

Het voelt aan als vloeken in de kerk, maar dit is zeker niet mijn favoriete Dylan-album. Het is vooral muzikaal minder interessant, zijn teksten blijven sterk. Het album kent alvast een top openingsnummer met Hurricane dat de laat meteen hoog legt. Maar dan zijn er maar een paar nummers die me echt blijven hangen: One More Cup of Coffee en Sara bvb. Als ik het album opzette had ik niet meteen zin om er nog een keer naar te beluisteren.

Kwalitatief album, maar Dylan kan me vaak niet over de gehele lengte voldoende boeien om een hogere score uit te delen. Ook hier is dat het geval, de nummers blijven vaak in dezelfde lijn, waardoor ik wat variatie mis en te weinig opveer tijdens mijn luisterbeurten.

Het is eigenlijk geen wonder dat dit zo'n grote hit werd: sterke melodieën, toegankelijke teksten, een gevarieerd repertoire, Dylan zelf gefocust, de band met swing (op mijn 2003-remaster klinken met name de drums af en toe heerlijk fel), en met als blikvangers de zang van Emmylou Harris, de viool van Scarlet Rivera en het gedreven Hurricane. Allemaal niets mis mee, en ik heb bewondering voor de warmte en de kleur van het geheel, maar de dominante "scherpe" viool gaat mij op een gegeven moment tegenstaan, Isis heeft te weinig afwisseling voor z'n lengte, en Joey is niet alleen ein-de-loos lang en muzikaal saai maar bevat ook nog eens een op z'n minst dubieus te noemen ode aan een gangster. Het maakt van dit album een fascinerende maar onevenwichtige lappendeken waar ik niet onverdeeld enthousiast over kan zijn, ondanks diverse prachtige momenten en een zeldzaam ontroerende afsluiter.

Besef welk een voorrecht het is om tijdgenoot te mogen zijn van een man die een lied weet te schrijven met de zeggingskracht van een orkaan, hurricane zo je wilt.
Besef welk een buitengewoon voorrecht het is om tijdgenoot te mogen zijn van een man die op één enkel album maar liefst negen liederen weet te schrijven met de zeggingskracht van het opperste verlangen, desire zo je wilt.
Besef welk een onvoorstelbaar voorrecht het is om tijdgenoot te mogen zijn van een man die in één enkel mensenleven zeshonderd liederen weet te schrijven met de zeggingskracht van Robert Zimmerman, Bob Dylan zo je wilt.

Moet ik mijn score nog nader toelichten?

Nee hoor Sjeek, je hebt je punt goed gemaakt

en... het is een prachtig album, maar zo heeft hij er meerdere.

vraag: waarom staat dit door jou met superlatieven overladen album niet in je top 10?

Beste Roxy6

Het antwoord is simpelweg: omdat ik maar tien albums mag opnemen in m'n top tien. Had ik gewild, ik had de hele top tien kunnen vullen met Dylan albums, zoals ik die top 10 ook had kunnen vullen met louter albums van Neil, Townes, Joni... Misschien is het het niet zo'n goed idee om er een top10 op na te houden. Muziek is per slot van rekening geen wedstrijd. Het is wat het oproept. Voor mij is dat bij Bob zeggingskracht, bij Townes doorleefdheid, bij Neil initiële identiteit, bij Joni de schoonheid van de muze, bij ... enzovoort.

Groetend
Sjeek Spier

Sterk album, en jaren heb ik Hurricane een geweldig nummer gevonden. Maar sinds ik een achtergrondartikel heb gelezen over de werkelijke toedracht, kan ik het niet meer opbrengen om het nummer nog te beluisteren. Bob heeft wel erg veel dichterlijke vrijheid genomen bij het beschrijven van de beschuldiging en het proces.

Hij heeft zich flink in de luren laten leggen door de groep rondom Carter die hem onschuldig achtte.
Daarom geen 5 maar 4 sterren.
Er zijn nog genoeg andere mooie nummers om van te genieten op het album.

Bijvoorbeeld de nummers waarop Emmylou haar medewerking verleend. Dat maakt voor mij "Desire" onweerstaanbaar prachtig. Ik heb dat al eerder gezegd geloof ik maar ik kan het niet vaak genoeg herhalen. "Hurricane" is trouwens voor mij geen song des aanstoots.

Helemaal eens...
bv One More Cup of Coffee of Oh, Sister...Super toch?

Durango ❤️

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Dit is voor het eerst (zover ik mij kan herinneren) dat enige plaat van Dylan luister. De naam en faam van Bob Dylan is mij wel bekend, maar ik mij nog nooit echt toe aangezet om iets van hem te beluisteren.
Wat ik mij van Bob Dylan kan herinneren is vooral een soort schor pratende manier van zingen wat mij niet zo aanstond, maar dat zal wel in de loop van de jaren zo gegroeid zijn. De opener is mij meteen al bekend. Veel gehoord op de radio, dit nummer over de bokser ‘Hurricane’ Carter en vooral instrumentaal interessant, maar ook vocaal prettig. Dylan is niet de beste zanger en staat op dat vlak in dienst van de instrumenten en de songteksten. Maar luistert prima weg. Hij knauwt misschien wat veel, zoals te horen op Isis. En de onmiskenbare mondharmonica is ook prima. En wie is de zangeres die we soms zo mooi mee horen doen, bijvoorbeeld op Mozambique en One More Cup of Coffee? Best een interessante kennismaking met Bob Dylan, dit album.

Emmylou Harris is op de meeste tracks te horen

Heeft ruim 25 jaar geduurd voordat ik Dylan eindelijk - pas ergens rond de eeuwwisseling - kon waarderen. Maar Desire kende ik destijds zeker. Ik vond het toen een zeikstem, die ik niet kon uitstaan. Maar velen anderen wèl, want het album kwam ik wel heel erg vaak tegen in andermans platenverzamelingen.

Opvallend vond ik dat best veel vrouwen dit album in hun verzameling hadden. Wèl Desire, maar nooit Blood on the Tracks of Blonde on Blonde of zo. Op zich vreemd, want Dylan was (en is) toch vooral populair bij mannen. Maar bij dit album lag dat anders.

Wat zou dat toch zijn? De tweede stem van Emmylou? De viool van Scarlet Rivera?

Ben benieuwd of anderen ook deze beleving hebben, en zo ja, er een verklaring voor kunnen geven.

Voor mij het favoriete Dylan album,en je gaf het al aan ,de stem van Emmylou Harris en die mooie viool klanken van Scarlet Rivera geven Desire zoveel meerwaarde
Die zelfde sfeer.proef je ook in de Rolling Thunder Tour('75) (helaas zonder Harris)
Natuurlijk heeft Dylan meerdere (voor mij ook 5* ) Top albums
Maar Desire wint het gewoon 5**

Ja heren het is inderdaad een SUPER album, al vanaf het moment dat het uitkwam!

In de zeventiger jaren heb ik dit album grijsgedraaid. Hurricane, wat een urgentie straalt dat nummer uit, bijna onovertroffen...

Ik lees hier dat sommige mensen zijn stem niet trekken, maar ik vind dat zo'n on-losmakend onderdeel van de zanger en performer die Dylan is, dat ik deze goed vind zoals die is, doorleefd, soms knauwend, soms venijnig, soms poëtisch maar altijd onmiskenbaar Dylan.
Hij wist daarmee net publiek ook op te zwepen, al tientallen jaren geleden. (Luister maar eens naar Like a Rolling Stone - op het live album Before the Flood, van Bob Dylan en the Band).

Wat Desire echt zo prachtig en bijzonder maakt is de triangel: De composities en de stem van Dylan, de prettig passende tweede stem van Emmylou Harris en de schitterende vioolpartijen van Scarlet Rivera.

Emmylou is intussen ook een Grand Cru artiest, met een fenomenale staat van dienst en een oeuvre om U tegen te zeggen.

Dylan heeft heel veel bijzondere albums gemaakt met met diverse stijlen aan muziek daarop en toch allemaal met het etiket Dylan er op.

Op het album dat uit kwam na Desire, Street Legal staat een van de -voor mij- aller mooiste Dylan songs The opener: Changing of the Guards. ook zeer de moeite waard!

Wie speelt er triangel?

Venceremos net zo leuk als de deurkruk thuis...

De zomer van 1976 was lang, droog en heet. Voor mij was het dat jaar een extra lange vakantie omdat ik eindexamen voor de middelbare school had gedaan. Het was de tijd dat de populariteit van Bob Dylan naar zijn hoogtepunt aan het groeien was. In januari 1976 verscheen zijn album Desire. Het protestnummer Hurricane werd mij eerste kennismaking met zijn muziek. Het was in eerste instantie vooral het meeslepende, intense vioolspel van Scarlet Rivera wat mijn aandacht trok. Enige tijd later las ik waar Hurricane over ging. Over de tweemaal ten onrechte voor drievoudige moord veroordeelde bokser Rubin Carter. Gedurende 1975 had Dylan Carter in de gevangenis bezocht en werd door fans aangemoedigd er een lied over te schrijven. Het zou een van zijn meest populaire songs worden, en terecht, want de tekst is briljant. Door de openingsregels wordt de luisteraar meteen het nummer ingezogen :

“Pistol shots ring out in a barroom night
Enter Patty Valentine from the upper hall
She sees a bartender in a pool of blood
Cries out 'My God, they've killed them all!' “

De rest van het nummer is een samenvatting van de gebeurtenissen die leidden tot Carters gevangenschap, en hoe hij in wezen werd ingeluisd door de racistische politie ("We want to pin this triple murder on him/He ain't no Gentlemen Jim"). In de tekst werd ik vooral geraakt door de onrechtvaardigheid die eruit naar voren komt. Toen kon ik al heel erg slecht tegen onrechtvaardigheid in welke vorm dan ook. Het leidde er zelfs toe dat ik mijn leraar Engels vroeg of ik de song als gedicht op mijn lijst mocht zetten voor het mondeling. Tot mijn grote verbazing mocht dat en ging mijn mondeling er uiteraard over. Een paar jaar terug kocht ik het album, na het heel lang niet gehoord te hebben op cd. Opnieuw dook ik in het levensverhaal van Rubin Carter, een van de beste middengewicht boksers ooit. Carter werd geboren in Clifton, New Jersey. Het toeval wil dat de broer van mijn oma van vaders kant de laatste twintig jaar van zijn leven daar woonde, waardoor het nummer voor mij nog een extra dimensie kreeg. In 1985 werd Carter vrijgelaten zonder vrijspraak. De rest van zijn leven zou Carter zich gaan inzetten voor onschuldig veroordeelden. In 1999 kwam een film uit over Carters leven, “The Hurricane”, waarin acteur Denzel Washington de hoofdrol vertolkte.

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Zeer fijn folk album dit. Hurricane is echt één van de beste nummers van Bob Dylan voor mij.
Verder is het album sfeervol en relaxt zonder dat het saai wordt.
4* en dat voor iemand die geen grote Bob Dylan liefhebber was/is.

Vol punt er af. Ik blijf steeds maar denken dat bij herluistering op het goede moment het kwartje valt ofso, maar elke keer valt ie tegen. Sarah en Joey zijn ontzettend zeurderig en langdradig. Emmylou Harris helpt daarbij bepaald niet, nooit gesnapt wat mensen mooi vinden aan haar stem. De harmonica is ook veel te dominant op dit album naar mijn smaak. Dus nee, bepaald niet mijn favoriete Dylan. En dat zo kort na mijn favo Blood on the Tracks. Vreemd, maar het is niet anders.

wat een tijdloze lp is dit . het begint tegen 100 per uur met Hurricane ,daarna volgt het middelmatige Isis om dan weer te scoren met Mozambique . One more cup of coffee is ook weer iets minder maar dan gaat het weer vol gas met Joey , Romance in Durango ,black diamond bay en Sara.
mooi vioolwerk van Scarlet Rivera en op Joey is de accordion van Dom Cortese dominant
tenslotte nog een echte "oorworm" Hot chili peppers in the blistering sun, dust on my face and my cape
zoals het nummer van ELO I can't get it out of my head.

Ik lees het bericht van Niek nu pas, vandaar mijn late reactie. La Harris: ik wil er geen kwaad woord over horen! De medewerking van Emmylou maakt dat "Desire" zo'n waanzinnig goed album is.

Zomer 2007, 17 jaar en een aantal weken op vakantie in Vietnam. Daar kon je goedkoop cd's scoren voor in de discman en dit was er één van. Ik kende de nummers Hurricane en Don't Think Twice, It's All Right, maar had niet verwacht dat ik de hele zomer met deze cd in mijn discman zou rondlopen.

Dit album geeft me nog steeds een zomers, warm gevoel, met soms iets nostalgisch. Tekstueel vind ik Dylan heel sterk en door zijn verhalende manier van schrijven word je meegezogen in het lied. Beste nummers: One More Cup Of Coffee en Black Diamond Bay.

xin chào Mimolette! Heb zelf ook diverse CD's gescoord in Vietnam. Twee jaar geleden vond ik er geen CD-winkels meer (in Bien Hoa). Vooruitgang...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bob Dylan - Desire (1976) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bob Dylan - Desire (1976)
Blood On The Tracks wordt terecht gezien als het beste album dat Bob Dylan gedurende de jaren 70 maakte, maar het in 1976 verschenen Desire vind ik persoonlijk niet zo heel veel minder

Ik leerde Desire van Bob Dylan pas kennen nadat ik de stapel geweldige albums die hij in de jaren 60 maakte had leren kennen, maar ik was direct gecharmeerd van het album dat een wat voller en elektrischer geluid laat horen dan de meeste Dylan albums uit de jaren 60. Desire vind ik ook een wat atypisch album in het oeuvre van de Amerikaanse muzikant, wat alles te maken heeft met het geweldige vioolspel van Scarlet Rivera, die door puur toeval bij Dylan in de studio was beland. Desire is een album met vooral lange tracks, die Bob Dylan alle kans bieden om zijn kunsten als verhalenverteller te etaleren. Het stapeltje met de beste Bob Dylans albums is een flinke stapel, maar Desire hoort er wat mij betreft zeker bij.

Begin november zag ik Bob Dylan in de AFAS Live. Het is een concert dat met gemengde gevoelens werd ontvangen, maar mijn oordeel was positief. De setlist van de huidige tour is zo ongeveer in beton gegoten, dus ik wist wat ik kon verwachten en dat viel me niet tegen. Het betekent ook dat ik voor het oudere werk van Bob Dylan vertrouw op zijn inmiddels immense oeuvre en niet op zijn optredens.

Ik las van de week een mooi artikel op de Amerikaanse muziekwebsite Paste over de albums die Bob Dylan maakte nadat hij aan het eind van de jaren 70 het geloof had omarmd. Ik heb de albums nog eens beluisterd en ben inmiddels iets positiever over Slow Train Coming, maar met de opvolgers heb ik veel minder. Dylan was in de jaren 80 sowieso de weg behoorlijk kwijt en maakte pas aan het eind van de jaren 90 weer een album dat in de schaduw mocht staan van zijn klassiekers.

In de jaren 70 leverde de Amerikaanse muzikant met Blood On The Tracks wat mij betreft zijn meesterwerk af, maar ik heb ook altijd wel wat gehad met de opvolger van dat album (het album met The Band niet meegerekend). Het in 1976 verschenen Desire is in meerdere opzichten de tegenpool van het een jaar eerder verschenen Blood On The Tracks.

Blood On The Tracks is een uiterst ingetogen, uitsluitend akoestisch en behoorlijk consistent album. Desire klinkt een stuk uitbundiger en elektrischer en is bovendien een veelkleurig en hier en daar wat wispelturig album. Blood On The Tracks wordt door velen beschouwd als een zeer persoonlijk breakup album, iets wat Bob Dylan zelf overigens altijd heeft ontkend, maar op Desire is hij weer vooral een verhalenverteller.

Desire kwam er overigens niet zonder slag of stoot. Bob Dylan was in de zomer van 1975 de studio ingedoken met een flinke groep muzikanten, onder wie stergitarist Eric Clapton, maar de sessies verliepen, mede door het grote aantal muzikanten, chaotisch. In de herfst probeerde de Amerikaanse muzikant het daarom opnieuw met een kleinere groep muzikanten, onder wie violiste Scarlet Rivera, die hij op straat tegen het lijf was gelopen, en Emmylou Harris, die op Desire tekent voor de achtergrondvocalen.

Er was op Desire verder een belangrijke rol weggelegd voor producer Don DeVito en voor songwriter Jacques Levy, die meeschreef aan de meeste songs op het album. Desire opent met het geweldige en ruim acht minuten durende Hurricane, waarin de viool van Scarlet Rivera de show steelt, maar Dylan ook geweldig zingt. Hurricane is niet eens de langste track op Desire, want Joey is met ruim 11 minuten nog langer.

Desire is sowieso een album met vooral lange tracks, want van de negen tracks op het ruim 56 minuten durende album zijn er zes langer dan vijf minuten. Op Desire experimenteert Bob Dylan met het volle geluid waarmee hij ook zijn Rolling Thunder Revue tour vulde en dat levert een dynamisch en energiek geluid op.

Desire is door de uit duizenden herkenbare zang van de Amerikaanse muzikant een typisch Bob Dylan album, maar door de grote rol voor de viool van Scarlet Rivera, die het hele album de hoofdrol opeist, en de tweede stem van Emmylou Harris, die de stem van Dylan meerdere keren fraai ondersteunt, is het ook een bijzonder klinkend album, dat een unieke plek heeft in het oeuvre van de Amerikaanse muzikant, zeker omdat Dylan ook nog eens goed bij stem is op Desire en fraai mondharmonica speelt. Erwin Zijleman