Bob Dylan - Desire (1976)
mijn stem
950 stemmen
0
sugartummy
geplaatst: 14 september 2012, 21:26 uur
een gypsy album door de viool van de van de straat geplukte scarlet rivera. emmylou harris hoorde de nummers voor de eerste keer, toen ze de achtergrondzang zong. jacques levy schreef aan de meeste teksten mee. dit is een bijzonder dylan album, geen ander studioalbum van dylan klinkt zo. net als ricardo vind ik dat joey te lang duurt, daarom geen 4.5 maar 4.0 sara is 1 van mijn lievelingsnummers van dylan. toch bleef sarah niet bij bob. mooi, mooi, mooi.
0
geplaatst: 2 november 2012, 21:18 uur
Mooi album vanwege de bijdrage van Scarlet Rivera, voor mij heeft Dylan maar een bijrol, al is het een geslaagde, maar de viool is de bepalende factor.
0
geplaatst: 12 november 2012, 20:36 uur
‘Desire’ was, na ‘Blood on the Tracks’, Dylan’s tweede voltreffer op een rij. Hoewel ikzelf de plaat iets lager inschat, was de impact van deze bonte plaat, die dag en nacht verschilde van de veelal kale voorganger, misschien wel groter destijds. De plaat stond enkele weken op 1 in de Amerikaanse Billboardlijst, en ook in het Verenigd Koninkrijk werden hoge toppen gescheerd. Maar dat alles is uiteindelijk triviaal; het gaat er mij om wat de plaat met mij doet. Ze roert me, nog altijd, na al die luisterbeurten, even intens als de eerste keer.
Op ‘Desire’ vraagt Dylan niet om dingen, neen, hij verlangt ze. Hij verlangt naar zijn vrouw (‘Sara’), naar gerechtigheid en gelijkheid (‘Hurricane’), net als vroeger, maar op een geheel andere manier. In de New Yorkse psychiater had hij een nieuwe antagonist gevonden, die zijn songschrijverskwaliteiten naar een hoger niveau stuwde, simpelweg door mee te schrijven en ‘m te motiveren. Toen Dylan voorstelde, na het lezen van het boek ‘The Sixteenth Round’, een boek over Rubin “Hurricane” Carter te schrijven, was Levy’s tegenvoorstel een song over de mobster Joe Gallo. De dag erop kwam Dylan met een tekst, ‘Joey’, waar hij de hele nacht aan door had gewerkt.
De hoes van ‘Desire’ verraadt de oorsprong van dit album; ‘Dylan’ draagt een hoed, frivole, bontkleurige kleren, een zootje, zou je het enigszins kunnen noemen. In het zuiden van Frankrijk was Dylan in 1975 de zigeunerkoning, die op sterven lag, gaan bezoeken. Deze man had vele vrouwen en nog veel meer kinderen, en de kiem van het liedje ‘One More Cup of Coffee’ ligt bij één van de vele zigeunerdochters van de man. Hij had net een hartaanval gekregen, en de eens zo geliefde en machtige man lag daar nu, zwak en alleen, verlaten door vrouwen en kinderen. “Als ze de dood ruiken, zijn ze weg”, zei Dylan hierover.
De opnamen verliepen stroef, net omdat Dylan een radicaal ander geluid wilde. Hij wilde een groots, aanzwellend geluid, veel gypsy-invloeden, de vreemdste instrumenten, zoals Eric Clapton, aanwezig bij één van de sessies, het zag. Dylan was op zoek, misschien wel vooral naar zichzelf; het ging niet goed tussen hem en zijn vrouw, er waren financiële problemen, etc. Op creatief vlak beleefde Dylan echter een hoogtepunt in zijn carrière, en ‘Desire’ is nog steeds één van zijn meest gewaardeerde platen. Ook over deze plaat waren de critici aanvankelijk verdeeld, maar de balans helde toch in het voordeel van Dylan, plus, het publiek stond achter hem en de plaat, zoals de eerder aangehaalde cijfers al aangeven.
Laten we vooral de songs niet vergeten. ‘Desire’ vangt aan met het machtige ‘Hurricane’, waarin Dylan bijt en sneert naar “White America”, en ook op meesterlijke wijze vertelt over de moordzaak. Het vioolspel van Scarlet Rivera, een vrouw die hij zomaar van straat pikte, lukraak als het ware, valt meteen in positieve zin op; dit is één van de succesfactoren van het album, en klinkt nergens ook maar een beetje op iets wat Dylan voorheen heeft gemaakt. Net als ‘Idiot Wind’ is die kwaadheid present, maar nu is Dylan veel concreter. Toch zie ik ‘Hurricane’ meer als een algemeen statement dan een aanvechting van de veroordeling in het bijzonder; Dylan wil hiermee zeggen dat het juridische systeem niet werkt zoals het zou moeten zijn, namelijk onbevooroordeeld en even juist voor iedereen. De impact van het nummer, dat als single werd uitgekozen (omdat het nummer zo lang was, in tweeën gesplitst), zorgde voor een nieuwe rechtszaak. Carter werd echter weer veroordeeld. Pas zo’n tien jaar later zou Carter vrij worden gesproken, door het opduiken van nieuw bewijsmateriaal.
Ook ‘Isis’ duurt tamelijk lang, en zit je makkelijk uit. Het nummer, over een huwelijk met een zekere Isis (één van de belangrijkste godinnen uit de Egyptische Oudheid, symbool voor vruchtbaarheid trouwens), was eerst bedoeld voor akoestische gitaar, maar Dylan vond de take ondersteund door zijn pianospel, treffender. Ik heb zo’n vermoeden dat hij daar goed aan heeft gedaan, en hoe chaotisch en ongeorganiseerd het wel niet kan zijn in de studio met Dylan erbij, hij maakt toch meestal de juiste beslissing. In het nummer wordt ook verwezen naar die link met Egypte: “We came to the pyramids all embedded in ice”, waarna het nummer volgens mij ook verwijst naar de vondst van het graf van Toetanchamon door Howard Carter in 1922. Ik doe een wilde gok, maar vooral de achternaam van de archeoloog doet me denken aan subtiliteit.
‘Mozambique’ begon als een spelletje tussen Dylan en Levy, om te zien wie de meeste woorden kon verzinnen die rijmden op –ique. Uiteindelijk liet men dit gegeven links liggen, om er een serieuzere song uit te puren. Toch gaat de song niet echt ergens over, heb je het gevoel, en zit de geest van het spelen er toch wel in; mooi, want songschrijverij is toch ook nog altijd entertainment. ‘One More Cup of Coffee’ is, zoals eerder gezegd, geïnspireerd door Dylan’s ervaringen met de zigeuners in Zuid-Frankrijk. De zigeunermeid tot wie Dylan zich richt, is ten voeten uit; meer geïnteresseerd in het mythische aspect van het leven dan het alledaagse, eerder streetwise dan bookwise (“You’ve never learned to read or write; there’s no books upon your shelf”), mysterieus en ondoorgrondelijk in hart en nieren.
In ‘Oh, Sister’ ontkracht Dylan een huizenhoog cliché; “Time is an ocean”. Dylan plakt er een stukje aan, en maakt er het volgende van: “Time is an ocean, but it ends at the shore”. En zo is het maar net. Dylan heeft altijd al geweten dat tijd een concept is waarmee gespeeld kan worden, dat rekbaar is maar niet per definitie onbegrensbaar. ‘Oh, Sister’ is veelzeggend (de liefde tussen broer en zuster moet een onvoorwaardelijke liefde zijn), maar tegelijk roept het ook vragen op. Waar gaat dit precies over? Het beste is nog om al die vragen terzijde te schuiven, en gewoon te genieten van de song, en de aparte manier waarop Dylan zijn stem gebruikt, als een oosters instrument.
‘Joey’ is de langste song op de plaat, een episch en meesterlijk verteld relaas over leven en dood van Joey Gallo. In 11 minuten leer je Gallo niet alleen kennen, maar voel je ook met hem mee, ga je hem begrijpen en zelfs waarderen. De tekst van dit nummer is één van de beste die Dylan ooit heeft geschreven, weliswaar met de hulp van Levy, maar toch. Dat er zoveel mensen deze song maar niets vinden omwille van het muzikale karakter of de zang van Dylan, kan ik ergens nog begrijpen, maar de tekst zou toch op z’n minst waardering moeten uitlokken. Of verbazing, want dit verhaal zit toch erg goed in mekaar. Dylan is de lessen van Raeben nog lang niet vergeten, maar pakt het in dezen iets anders en persoonlijker aan.
Een zuiders sfeertje zet op; ‘Romance in Durango’ is begonnen. Ook hier zingt Dylan schokkend, zwevend, en gebruikt hij z’n stem eens te meer als instrument. De omkadering klinkt Latijns-Amerikaans, en Dylan zingt ook, samen met de voortreffelijke mejuffrouw Emmylou Harris (toen nog een mejuffrouw, vooral bekend als tweede stem bij Gram Parsons), enige regels in het Spaans. Emmylou Harris zou uiteindelijk nog een lange, bijzonder mooie carrière bij elkaar schrijven en zingen, maar op de prestatie die ze op ‘Desire’ neerzette, is ze apetrots. De meeste songs die op de plaat staan hoor je zoals ze in de studio zijn opgenomen, met weinig tot geen overdubs, meent ze te weten. Dat strookt ook met de manier van werken van Dylan, die zich nooit wil verliezen in al te veel details en perfectionistisch gedrag. Het is de spontaniteit die ‘m z’n kracht verleent.
‘Black Diamond Bay’, heerlijk ondersteund door Scarlet Rivera (viool) en Emmylou Harris (zang). Deze tekst is ook uiterst geschikt om doodgewoon te lezen, of voor te dragen. Dylan werkt op deze song weer op quasi dezelfde manier als hij op ‘Blood on the Tracks’ deed. Hij leidt de luisteraar om de tuin door het verhaal te vertellen in een venster dat hij aan het eind breekt. In de laatste strofe wordt immers duidelijk dat de strofes daarvoor opgepikt zijn van een nieuwsuitzending, en komt Dylan doodleuk vertellen, terwijl hij een biertje drinkt: “And I never did plan to go anyway, to Black Diamond Bay”.
Afsluiter van de plaat is het majestueuze ‘Sara’, een eerbetoon aan dé vrouw in Dylan’s leven, waardoor het licht in hun huwelijk nog even bleef schijnen. Niemand wist van deze song ook maar iets, tot Dylan een eerste, bijzonder intense versie bracht in de studio, uit het niets, met Sara Lownds in de controlekamer. Gelukkig nemen de muzikanten het bijzonder snel op, en slaagt Scarlet Rivera er zelfs in om de melancholie die in de tekst en de zang van Dylan schuilt, zelfs nog wat te versterken. Dylan sluit dit pronkstuk af met een mooie mondharmonicasolo, en geeft in de tekst ook weg dat ‘Sad Eyed Lady of the Lowlands’ inderdaad voor haar was geschreven, wat veel mensen uiteraard al wel doorhadden, door de duidelijke verwijzing in de titel naar Sara’s meisjesnaam.
Zoals op elke klasseplaat van Bob Dylan, zijn het de teksten die uitblinken. Na de pure protestliederen en folkliedjes in de beginperiode en de surrealistische poëzie van daarna, schrijft Dylan naturalistisch, over concrete zaken, maar toch met dat tikkeltje meer als op zijn eerste paar platen. Enkele grepen uit dit aanbod mogen dan ook niet ontbreken:
“As the island slowly sank;
The loser finally broke the bank in the gambling room;
The dealer said: “It’s too late now;
You can take your money, but I don’t know how;
You’ll spend it in the tomb”.” (‘Black Diamond Bay’)
“Always on the outside of whatever side there was;
When they asked him why it had to be that way, “Well”, he answered, “just because”.” (‘Joey’)
“The police department hounded him, they called him Mr. Smith;
They got him on conspiracy, they were never sure who with;
“What time is it?”, said the judge to Joey when they met;
“Five to ten”, said Joey, the judge says: “That’s exactly what you get”.” (‘Joey’)
“He did ten years in Attica, reading Nietsche and Wilhelm Reich;
They threw him in the hole one time, for tryin’ to stop a strike;
His closest friends were black men, ‘cause they seemed to understand;
What it’s like to be in society, with a shackle on your hand.” (‘Joey’, again)
“Had no idea what kinda shit was about to go down;
When a cop pulled him over to the side of the road;
Just like the time before and the time before that;
In Paterson that’s just the way things go;
If you’re black you might as well not show up on the street;
‘Less you wanna draw the heat.” (‘Hurricane’)
“Sara, Sara’, you must forgive me my unworthiness.” (‘Sara’)
4,5 sterren
Op ‘Desire’ vraagt Dylan niet om dingen, neen, hij verlangt ze. Hij verlangt naar zijn vrouw (‘Sara’), naar gerechtigheid en gelijkheid (‘Hurricane’), net als vroeger, maar op een geheel andere manier. In de New Yorkse psychiater had hij een nieuwe antagonist gevonden, die zijn songschrijverskwaliteiten naar een hoger niveau stuwde, simpelweg door mee te schrijven en ‘m te motiveren. Toen Dylan voorstelde, na het lezen van het boek ‘The Sixteenth Round’, een boek over Rubin “Hurricane” Carter te schrijven, was Levy’s tegenvoorstel een song over de mobster Joe Gallo. De dag erop kwam Dylan met een tekst, ‘Joey’, waar hij de hele nacht aan door had gewerkt.
De hoes van ‘Desire’ verraadt de oorsprong van dit album; ‘Dylan’ draagt een hoed, frivole, bontkleurige kleren, een zootje, zou je het enigszins kunnen noemen. In het zuiden van Frankrijk was Dylan in 1975 de zigeunerkoning, die op sterven lag, gaan bezoeken. Deze man had vele vrouwen en nog veel meer kinderen, en de kiem van het liedje ‘One More Cup of Coffee’ ligt bij één van de vele zigeunerdochters van de man. Hij had net een hartaanval gekregen, en de eens zo geliefde en machtige man lag daar nu, zwak en alleen, verlaten door vrouwen en kinderen. “Als ze de dood ruiken, zijn ze weg”, zei Dylan hierover.
De opnamen verliepen stroef, net omdat Dylan een radicaal ander geluid wilde. Hij wilde een groots, aanzwellend geluid, veel gypsy-invloeden, de vreemdste instrumenten, zoals Eric Clapton, aanwezig bij één van de sessies, het zag. Dylan was op zoek, misschien wel vooral naar zichzelf; het ging niet goed tussen hem en zijn vrouw, er waren financiële problemen, etc. Op creatief vlak beleefde Dylan echter een hoogtepunt in zijn carrière, en ‘Desire’ is nog steeds één van zijn meest gewaardeerde platen. Ook over deze plaat waren de critici aanvankelijk verdeeld, maar de balans helde toch in het voordeel van Dylan, plus, het publiek stond achter hem en de plaat, zoals de eerder aangehaalde cijfers al aangeven.
Laten we vooral de songs niet vergeten. ‘Desire’ vangt aan met het machtige ‘Hurricane’, waarin Dylan bijt en sneert naar “White America”, en ook op meesterlijke wijze vertelt over de moordzaak. Het vioolspel van Scarlet Rivera, een vrouw die hij zomaar van straat pikte, lukraak als het ware, valt meteen in positieve zin op; dit is één van de succesfactoren van het album, en klinkt nergens ook maar een beetje op iets wat Dylan voorheen heeft gemaakt. Net als ‘Idiot Wind’ is die kwaadheid present, maar nu is Dylan veel concreter. Toch zie ik ‘Hurricane’ meer als een algemeen statement dan een aanvechting van de veroordeling in het bijzonder; Dylan wil hiermee zeggen dat het juridische systeem niet werkt zoals het zou moeten zijn, namelijk onbevooroordeeld en even juist voor iedereen. De impact van het nummer, dat als single werd uitgekozen (omdat het nummer zo lang was, in tweeën gesplitst), zorgde voor een nieuwe rechtszaak. Carter werd echter weer veroordeeld. Pas zo’n tien jaar later zou Carter vrij worden gesproken, door het opduiken van nieuw bewijsmateriaal.
Ook ‘Isis’ duurt tamelijk lang, en zit je makkelijk uit. Het nummer, over een huwelijk met een zekere Isis (één van de belangrijkste godinnen uit de Egyptische Oudheid, symbool voor vruchtbaarheid trouwens), was eerst bedoeld voor akoestische gitaar, maar Dylan vond de take ondersteund door zijn pianospel, treffender. Ik heb zo’n vermoeden dat hij daar goed aan heeft gedaan, en hoe chaotisch en ongeorganiseerd het wel niet kan zijn in de studio met Dylan erbij, hij maakt toch meestal de juiste beslissing. In het nummer wordt ook verwezen naar die link met Egypte: “We came to the pyramids all embedded in ice”, waarna het nummer volgens mij ook verwijst naar de vondst van het graf van Toetanchamon door Howard Carter in 1922. Ik doe een wilde gok, maar vooral de achternaam van de archeoloog doet me denken aan subtiliteit.
‘Mozambique’ begon als een spelletje tussen Dylan en Levy, om te zien wie de meeste woorden kon verzinnen die rijmden op –ique. Uiteindelijk liet men dit gegeven links liggen, om er een serieuzere song uit te puren. Toch gaat de song niet echt ergens over, heb je het gevoel, en zit de geest van het spelen er toch wel in; mooi, want songschrijverij is toch ook nog altijd entertainment. ‘One More Cup of Coffee’ is, zoals eerder gezegd, geïnspireerd door Dylan’s ervaringen met de zigeuners in Zuid-Frankrijk. De zigeunermeid tot wie Dylan zich richt, is ten voeten uit; meer geïnteresseerd in het mythische aspect van het leven dan het alledaagse, eerder streetwise dan bookwise (“You’ve never learned to read or write; there’s no books upon your shelf”), mysterieus en ondoorgrondelijk in hart en nieren.
In ‘Oh, Sister’ ontkracht Dylan een huizenhoog cliché; “Time is an ocean”. Dylan plakt er een stukje aan, en maakt er het volgende van: “Time is an ocean, but it ends at the shore”. En zo is het maar net. Dylan heeft altijd al geweten dat tijd een concept is waarmee gespeeld kan worden, dat rekbaar is maar niet per definitie onbegrensbaar. ‘Oh, Sister’ is veelzeggend (de liefde tussen broer en zuster moet een onvoorwaardelijke liefde zijn), maar tegelijk roept het ook vragen op. Waar gaat dit precies over? Het beste is nog om al die vragen terzijde te schuiven, en gewoon te genieten van de song, en de aparte manier waarop Dylan zijn stem gebruikt, als een oosters instrument.
‘Joey’ is de langste song op de plaat, een episch en meesterlijk verteld relaas over leven en dood van Joey Gallo. In 11 minuten leer je Gallo niet alleen kennen, maar voel je ook met hem mee, ga je hem begrijpen en zelfs waarderen. De tekst van dit nummer is één van de beste die Dylan ooit heeft geschreven, weliswaar met de hulp van Levy, maar toch. Dat er zoveel mensen deze song maar niets vinden omwille van het muzikale karakter of de zang van Dylan, kan ik ergens nog begrijpen, maar de tekst zou toch op z’n minst waardering moeten uitlokken. Of verbazing, want dit verhaal zit toch erg goed in mekaar. Dylan is de lessen van Raeben nog lang niet vergeten, maar pakt het in dezen iets anders en persoonlijker aan.
Een zuiders sfeertje zet op; ‘Romance in Durango’ is begonnen. Ook hier zingt Dylan schokkend, zwevend, en gebruikt hij z’n stem eens te meer als instrument. De omkadering klinkt Latijns-Amerikaans, en Dylan zingt ook, samen met de voortreffelijke mejuffrouw Emmylou Harris (toen nog een mejuffrouw, vooral bekend als tweede stem bij Gram Parsons), enige regels in het Spaans. Emmylou Harris zou uiteindelijk nog een lange, bijzonder mooie carrière bij elkaar schrijven en zingen, maar op de prestatie die ze op ‘Desire’ neerzette, is ze apetrots. De meeste songs die op de plaat staan hoor je zoals ze in de studio zijn opgenomen, met weinig tot geen overdubs, meent ze te weten. Dat strookt ook met de manier van werken van Dylan, die zich nooit wil verliezen in al te veel details en perfectionistisch gedrag. Het is de spontaniteit die ‘m z’n kracht verleent.
‘Black Diamond Bay’, heerlijk ondersteund door Scarlet Rivera (viool) en Emmylou Harris (zang). Deze tekst is ook uiterst geschikt om doodgewoon te lezen, of voor te dragen. Dylan werkt op deze song weer op quasi dezelfde manier als hij op ‘Blood on the Tracks’ deed. Hij leidt de luisteraar om de tuin door het verhaal te vertellen in een venster dat hij aan het eind breekt. In de laatste strofe wordt immers duidelijk dat de strofes daarvoor opgepikt zijn van een nieuwsuitzending, en komt Dylan doodleuk vertellen, terwijl hij een biertje drinkt: “And I never did plan to go anyway, to Black Diamond Bay”.
Afsluiter van de plaat is het majestueuze ‘Sara’, een eerbetoon aan dé vrouw in Dylan’s leven, waardoor het licht in hun huwelijk nog even bleef schijnen. Niemand wist van deze song ook maar iets, tot Dylan een eerste, bijzonder intense versie bracht in de studio, uit het niets, met Sara Lownds in de controlekamer. Gelukkig nemen de muzikanten het bijzonder snel op, en slaagt Scarlet Rivera er zelfs in om de melancholie die in de tekst en de zang van Dylan schuilt, zelfs nog wat te versterken. Dylan sluit dit pronkstuk af met een mooie mondharmonicasolo, en geeft in de tekst ook weg dat ‘Sad Eyed Lady of the Lowlands’ inderdaad voor haar was geschreven, wat veel mensen uiteraard al wel doorhadden, door de duidelijke verwijzing in de titel naar Sara’s meisjesnaam.
Zoals op elke klasseplaat van Bob Dylan, zijn het de teksten die uitblinken. Na de pure protestliederen en folkliedjes in de beginperiode en de surrealistische poëzie van daarna, schrijft Dylan naturalistisch, over concrete zaken, maar toch met dat tikkeltje meer als op zijn eerste paar platen. Enkele grepen uit dit aanbod mogen dan ook niet ontbreken:
“As the island slowly sank;
The loser finally broke the bank in the gambling room;
The dealer said: “It’s too late now;
You can take your money, but I don’t know how;
You’ll spend it in the tomb”.” (‘Black Diamond Bay’)
“Always on the outside of whatever side there was;
When they asked him why it had to be that way, “Well”, he answered, “just because”.” (‘Joey’)
“The police department hounded him, they called him Mr. Smith;
They got him on conspiracy, they were never sure who with;
“What time is it?”, said the judge to Joey when they met;
“Five to ten”, said Joey, the judge says: “That’s exactly what you get”.” (‘Joey’)
“He did ten years in Attica, reading Nietsche and Wilhelm Reich;
They threw him in the hole one time, for tryin’ to stop a strike;
His closest friends were black men, ‘cause they seemed to understand;
What it’s like to be in society, with a shackle on your hand.” (‘Joey’, again)
“Had no idea what kinda shit was about to go down;
When a cop pulled him over to the side of the road;
Just like the time before and the time before that;
In Paterson that’s just the way things go;
If you’re black you might as well not show up on the street;
‘Less you wanna draw the heat.” (‘Hurricane’)
“Sara, Sara’, you must forgive me my unworthiness.” (‘Sara’)
4,5 sterren
0
kistenkuif
geplaatst: 12 november 2012, 21:06 uur
Kramer schreef:
Dankzij de eerste en laatste track toch nog 3,5. De nummers op zich zijn meestal wel goed, maar ik kan dit album niet in een keer luisteren: het lome tempo en die allesoverheersende viool beginnen al snel op de zenuwen te werken.
Dankzij de eerste en laatste track toch nog 3,5. De nummers op zich zijn meestal wel goed, maar ik kan dit album niet in een keer luisteren: het lome tempo en die allesoverheersende viool beginnen al snel op de zenuwen te werken.
Dat overkomt mij ook bij dit album.
0
geplaatst: 13 november 2012, 15:19 uur
AOVV schreef:
‘Desire’ ...
‘Desire’ ...
Wederom een mooi stukje Nick!
Maar BOTT is toch niet bepaald een kale plaat? Zeker niet de nummers die hij in Minneapolis met Eric Weissberg & Deliverance heeft opgenomen.
0
geplaatst: 13 november 2012, 18:42 uur
Floater schreef:
Wederom een mooi stukje Nick!
Maar BOTT is toch niet bepaald een kale plaat? Zeker niet de nummers die hij in Minneapolis met Eric Weissberg & Deliverance heeft opgenomen.
(quote)
Wederom een mooi stukje Nick!
Maar BOTT is toch niet bepaald een kale plaat? Zeker niet de nummers die hij in Minneapolis met Eric Weissberg & Deliverance heeft opgenomen.
Nu, dat klopt wel, wat je daar zegt, maar het contrast tussen deze en zijn voorganger is wel erg groot, en in die optiek is 'Blood on the Tracks' een ietwat kale plaat. De muziek is erg recht voor de raap, er wordt weinig omheen gewoven. 't Was meer een middel om een punt te maken, dan een feit.
Bedankt trouwens, en Maarten ook. Zulke reacties zorgen ervoor dat ik niet stilval.
0
Hendrik68
geplaatst: 13 november 2012, 22:59 uur
Ook de complimenten van mijn kant, maar eigenlijk begin ik nu pas echt nieuwsgierig te worden naar jou mening over de komende platen. Het niveau daalt de jaren hierna behoorlijk. Pas bij Oh Mercy kennen we de echte Dylan weer. Toch is het bepaald niet alleen kommer en kwel in de tussenliggende jaren. Zo vinden sommigen de reli periode best interessant, terwijl anderen Infidels weer prachtig vinden. Ikzelf mag Empire Burlesque erg graag horen en van de reli periode vind ik Saved buitengewoon geslaagd. Daarmee behoor ik bepaald niet tot een meerderheid. Ben benieuwd wat jij er van vindt. Waarschijnlijk weten we volgend jaar rond deze tijd meer.
Maar goed eerst Street Legal, dat is natuurlijk nog wel een prima plaat, maar al wel minder dan deze.
Maar goed eerst Street Legal, dat is natuurlijk nog wel een prima plaat, maar al wel minder dan deze.
0
geplaatst: 14 november 2012, 09:29 uur
AOVV, altijd prettig om een Dylan analist in ons midden te hebben, en ook nog een die Dylan met de ogen van nu bekijkt, zonder sentiment 'van het meegemaakt te hebben', daar ben je te jong voor.
Van mij mag je iedere Dylan plaat in chronologische volgorde gaan omschrijven.
Desire is overigens de eerste Dylan plaat die ik ooit hoorde, in 1976 bij de release, ik was 12.
Van mij mag je iedere Dylan plaat in chronologische volgorde gaan omschrijven.
Desire is overigens de eerste Dylan plaat die ik ooit hoorde, in 1976 bij de release, ik was 12.
0
geplaatst: 14 november 2012, 12:30 uur
devel-hunt schreef:
Van mij mag je iedere Dylan plaat in chronologische volgorde gaan omschrijven.
Van mij mag je iedere Dylan plaat in chronologische volgorde gaan omschrijven.
Daar ben ik mee bezig, volgende is uiteraard 'Street-Legal'.
@ Hendrik: 'Infidels' vind ik persoonlijk erg goed, 'Oh Mercy' nog iets beter, maar voor het overige zijn al die platen uit die "mindere" periode vooralsnog een groot vraagteken voor me. Dat zal dus een hele hoop ontdekken worden, en zelf ervaren wat ik er van vind.
0
geplaatst: 14 november 2012, 12:35 uur
Goede zaak!
Ik lees je stukken graag. Momenteel heb ik (door jou stuk) Desire maar weer eens opgezet!
En ik begrijp die 4.5* van mij weer. Het blijft één van de betere Dylan albums.
Ik lees je stukken graag. Momenteel heb ik (door jou stuk) Desire maar weer eens opgezet!
En ik begrijp die 4.5* van mij weer. Het blijft één van de betere Dylan albums.
0
geplaatst: 14 november 2012, 22:22 uur
Ik sluit me aan bij de onderstaande. Het is een plezier om te lezen hoe AOVV Dylan beleeft. Go on!
0
geplaatst: 19 november 2012, 20:37 uur
Hendrik68 schreef:
Zo vinden sommigen de reli periode best interessant, terwijl anderen Infidels weer prachtig vinden.
Zo vinden sommigen de reli periode best interessant, terwijl anderen Infidels weer prachtig vinden.
Wat mij betreft mag er van Bob's religieuze periode wel een mooi live album verschijnen in 1 van de volgende Bootleg Series.
Een dubbelalbum met daarop een show uit 1980, zoals bijvoorbeeld de show van 20 april 1980 in Toronto.
Je kunt er een hoop van zeggen, maar Zimmerman speelde in deze periode wel met absolute toewijding en vol passie.
Op Youtube staan een aantal mooie opnames van deze show...
Slow Train Coming
Solid Rock
Cover Down, Break Trough
0
geplaatst: 19 november 2012, 20:42 uur
Stalin schreef:
Wat mij betreft mag er van Bob's religieuze periode wel een mooi live album verschijnen in 1 van de volgende Bootleg Series.
Wat mij betreft mag er van Bob's religieuze periode wel een mooi live album verschijnen in 1 van de volgende Bootleg Series.
Wat mij betreft ook. Zelf ben ik altijd liefhebber geweest van het reli trio Slow train coming/ Saved en Shot of Love. Dat in tegenstelling tot de meeste Dylan volgers. Ieder zijn meug.
0
geplaatst: 19 november 2012, 21:15 uur
Zelf ben ik altijd liefhebber geweest van het reli trio Slow train coming/ Saved en Shot of Love. Dat in tegenstelling tot de meeste Dylan volgers.
Helemaal mee eens. Zijn stem is zo ongelooflijk sterk op deze drie platen. Natuurlijk hoort deze discussie niet bij Desire, ik ga hem dan ook elders voortzetten, maar ik ben blij om te merken dat er meer luisteraars zijn dit religieuze trio waarderen.
0
geplaatst: 6 januari 2013, 09:15 uur
Gister was het alweer 37 jaar geleden dat Desire uitkwam 
Hierbij een mooi artikel over het album, met een aantal vrij zeldzame filmpjes en geluidsopnames.
Hierbij een mooi artikel over het album, met een aantal vrij zeldzame filmpjes en geluidsopnames.
0
kistenkuif
geplaatst: 6 januari 2013, 15:30 uur
bertus99 schreef:
Ik sluit me aan bij de onderstaande. Het is een plezier om te lezen hoe AOVV Dylan beleeft. Go on!
Ik sluit me aan bij de onderstaande. Het is een plezier om te lezen hoe AOVV Dylan beleeft. Go on!
AOVV heeft zijn licht inmiddels ook op Street Legal laten schijnen.
0
geplaatst: 4 februari 2013, 16:24 uur
Toch maar een halfje erbij, 3,5* is wat aan de lage kant. 'Joey' heb ik inmiddels wel vrede mee, maar 'Black Diamond Bay', 'Romance in Durango' en vooral 'Mozambique' vind ik aan de zwakke kant. Daarentegen vind ik 'Isis' absoluut één van Dylans beste nummers en 'Oh, Sister' en 'One More Cup of Coffee' zijn wat mij betreft ook de hoogtepunten van het album.
0
geplaatst: 24 maart 2013, 19:32 uur
Dit is mijn favoriet Dylan album. Rustig, leuke samenzang, hypnotiserende viool en stuk voor stuk sterke songs.
0
geplaatst: 16 april 2013, 14:15 uur
Mooie opnames van een tv-optreden, ter ere van John Hammond, van Dylan op 10 september 1975.
We get the first public performances of Hurricane & Oh Sister.
0
geplaatst: 10 juni 2013, 23:25 uur
Mijn favoriete Dylan album, compleet grijsgedraaid.
pareltjes van nummers als Isis, Sara en Joey
5 sterren!
pareltjes van nummers als Isis, Sara en Joey
5 sterren!
0
geplaatst: 18 oktober 2013, 23:14 uur
Na zijn (waarschijnlijk) beste album gooit Dylan het hier weer over een totaal andere boeg.
Waar op Blood on the Tracks vooral persoonlijke teksten overheersten, komt hier een grote diversiteit aan onderwerpen voorbij: politieke (Hurricane), mysterieuze (Isis), biografische (Joey) en toch ook persoonlijk (Sara) teksten maken tekstueel gezien van dit album een lekker gevarieerd geheel. Muzikaal gezien is daar het vele gebruik van de viool, en wat een prachtinstrument is dat eigenlijk! De viool tilt dit album absoluut naar een hoger niveau.
In 'Hurricane' heeft dit album een perfecte opener. Dit nummer pakt je bij de lurven om je pas acht en een halve minuut later weer los te laten, waarna je blij bent met het meer rustige Isis. Daarna volgen er nog 5 goede songs. Zelfs Black Diamond Bay, dat ik eerst een minder nummer vond, vind ik nu erg leuk. 'Mozambique' en 'Romance in Durango' blijven voor mij echter mindere broeders op dit album, en daarom kom ik niet verder dan 4 sterren.
Tot slot nog even een eervolle vermelding voor het mooiste liefdeslied aller tijden:
Sara
Waar op Blood on the Tracks vooral persoonlijke teksten overheersten, komt hier een grote diversiteit aan onderwerpen voorbij: politieke (Hurricane), mysterieuze (Isis), biografische (Joey) en toch ook persoonlijk (Sara) teksten maken tekstueel gezien van dit album een lekker gevarieerd geheel. Muzikaal gezien is daar het vele gebruik van de viool, en wat een prachtinstrument is dat eigenlijk! De viool tilt dit album absoluut naar een hoger niveau.
In 'Hurricane' heeft dit album een perfecte opener. Dit nummer pakt je bij de lurven om je pas acht en een halve minuut later weer los te laten, waarna je blij bent met het meer rustige Isis. Daarna volgen er nog 5 goede songs. Zelfs Black Diamond Bay, dat ik eerst een minder nummer vond, vind ik nu erg leuk. 'Mozambique' en 'Romance in Durango' blijven voor mij echter mindere broeders op dit album, en daarom kom ik niet verder dan 4 sterren.
Tot slot nog even een eervolle vermelding voor het mooiste liefdeslied aller tijden:
Sara 
0
geplaatst: 20 januari 2014, 23:42 uur
Ik ben een liefhebber van Tom Waits. Ik denk dus dat Mr. Dylan ook wel in de smaak zal vallen. Is deze plaat een goed startpunt om de man te ontdekken? (reden: Het nummer Sara)
0
geplaatst: 21 januari 2014, 09:09 uur
shimahero schreef:
Ik ben een liefhebber van Tom Waits. Ik denk dus dat Mr. Dylan ook wel in de smaak zal vallen. Is deze plaat een goed startpunt om de man te ontdekken? (reden: Het nummer Sara)
Ik ben een liefhebber van Tom Waits. Ik denk dus dat Mr. Dylan ook wel in de smaak zal vallen. Is deze plaat een goed startpunt om de man te ontdekken? (reden: Het nummer Sara)
Gezien de overeenkomst tussen de vocalen van dhr. Waits en het huidige stemband-geroggel van Dylan, kun je wellicht beter beginnen met een van Bob's recentere platen
0
geplaatst: 8 maart 2014, 19:39 uur
Gewoon een lekkere plaat van deze gigant. Sara, one more cup..... and Hurricane als favoriet. 4****
0
geplaatst: 8 maart 2014, 22:29 uur
shimahero schreef:
Ik ben een liefhebber van Tom Waits. Ik denk dus dat Mr. Dylan ook wel in de smaak zal vallen. Is deze plaat een goed startpunt om de man te ontdekken? (reden: Het nummer Sara)
Ik ben een liefhebber van Tom Waits. Ik denk dus dat Mr. Dylan ook wel in de smaak zal vallen. Is deze plaat een goed startpunt om de man te ontdekken? (reden: Het nummer Sara)
Probeer anders eens 'Love and Theft'.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 3 april 2014, 11:56 uur
Lang niet meer gedraaid, maar vanochtend weer eens opgezet. Emmylou Harris deed het in mijn herinnering een stuk beter. Het probleem is niet dat ze onzuiver zingt, maar ze probeert heel erg mee te zingen op Dylans toonhoogte en met zijn hele manier van zingen. Iemand die wél kan zingen, moet dat niet doen. Past niet bij haar. Zij moet er als een engel boven zweven.
Een aantal nummers worden na een tijdje ook wel een beetje doordrammend.
Een aantal nummers worden na een tijdje ook wel een beetje doordrammend.
0
Fedde
geplaatst: 3 april 2014, 13:02 uur
Dat voel ik zelf ook wel zo. Hurricane en Sara zijn mijn favorieten op dit album, dat ik lang niet meer integraal heb beluisterd.
* denotes required fields.