Bob Dylan - Desire (1976)

Maar je kunt wel doen alsof, en daar draait het om!

oh sister, dik 4 minuten genieten

Prachtig album!

In 1977 door Van Kooten en De Bie gecoverd: "Kleurentevee".

Met Kees van Kooten op mondharmonica, Wim de Bie achter de piano en Vera Beths op viool.

Eerste album van Dylan dat ik in zijn geheel meerdere keren heb beluisterd. Hurricane is natuurlijk een geweldige opener en is zonder twijfel mijn favoriete track. Een tweede favoriete track aankruisen wordt moeilijk ... Isis, One more cup of coffee, Oh sister, Joey en Sara, het zijn allemaal geweldige tracks.

Logischerwijs vind ik de overige drie absoluut niet het niveau hebben van eerdergenoemde nummers. Ze zijn echter niet slecht en vervelen ook zeker niet, dus dat doet weinig afbreuk aan dit meesterwerk.

4,5* (en mogelijk een plek in mijn nog samen te stellen top 10)

Dankzij de eerste en laatste track toch nog 3,5. De nummers op zich zijn meestal wel goed, maar ik kan dit album niet in een keer luisteren: het lome tempo en die allesoverheersende viool beginnen al snel op de zenuwen te werken.

Van dit album heb ik nu ook de belangrijkste nummers beluisterd. A Hurricane, One More Cup Of Coffee, Sarah, Isis en Joey. Ik moet zeggen dat ik A Hurricane echt een geweldig nummer vind. De rest is erg depressief en ingetogen vind ik, en komt in mijn oren maar een beetje zeikerig over. Ik denk niet dat dit album mijn Cup Of Coffee zal worden.

Als deze vol zou staan met bruisende nummers als A Hurricane zou ik hem blind aangeschaft hebben. Dan vind ik H61R een stuk lekkerder weg te luisteren album.

Is er niet een goede compilatie van Dylan waar zijn beste en bekendste nummers opstaan uit de jaren 60, 70, 80 en 90? En dan bedoel ik vooral nummers als Like A Rolling Stone en A Hurricane, dat soort nummers. Een zelfde soort verzamelaar als Neil Young in de vorm van Decade heeft b.v?

Deze heb ik nu dan toch maar aangeschaft en moet zeggen dat ik het een erg verassend album vind. Verassend goed zelfs. Eerst was ik alleen maar gecharmeerd van het eerste nummer, maar nu met origineel schijfje in de speler luister je er toch weer anders naar, dan naar you tube filmpjes met de desbetreffende nummers. Alle nummers vind ik goed op Joey na, want dat nummer duurt me eigenlijk te lang. Nou heb ik hem 2 keer compleet beluisterd deze plaat in zijn geheel, misschien groeit dat nummer ook nog wel. En Romance In Durango heeft een soort Spaanse of Portugeze sfeer in zich, pracht nummer. Eigenlijk staat ieder nummer wel op zich op deze plaat vind ik.

Totaal anders dan Blood On The Tracks, die veel acoustischer is dan deze. Deze klinkt een stuk opgewekter en melodieuzer. Deze is zo compleet anders dan Blood On The Tracks dat je het je eigenlijk niet kunt voorstellen dat deze maar een jaar na Blood On The Tracks is uitgebracht. Blood On The Tracks heb ik op 4* staan, en daar doet deze m.i niet voor onder, daarom hier ook 4*

De viool is op dit album echt een toegevoegde waarde en maakt er vooral daarom een erg bijzonder album van. Vooral op de eerste 2 nummers vind ik die viool echt het nummer dragen. Soms doen de klanken mij ook behoorlijk oosters aan, vooral de zang en het gehele nummer One More Cup Of Coffee. Net of je in een oosters land bent beland, echt een heel mooi nummer, 1 van de besten op dit album. En soms ook weer Spaanse invloeden, met name Romance in Durango. Pracht album deze van Dylan, die weleens zou kunnen uitgroeien tot mijn meest favoriete van deze artiest.

Hmm toch vrempt dat er bij zo'n goed album als deze niet meer gepost word, nu alweer mijn vierde bericht op rij. Is er dan toch minder belangstelling voor deze plaat dan ik in eerste instantie dacht?

Eerst dacht ik dat Hurricane het enige mooie nummer was van dit album, maar One More Cup Of Coffee en Romance In Durango zijn van hetzelfde niveau en kaliber. Voor mij ook de 3 meest genietbare nummers op dit album. Heb deze plaat wel 10 keer gedraaid inmiddels, maar hij groeit nog steeds. Het afsluitende nummer is natuurlijk ook super, en een afsluiter van formaat zoals maar zelden voorkomt.

Eigenlijk vind ik Joey nog steeds het enige nummer wat onder de maat is, maar dat komt vooral door de lange tijdsduur, was dat nummer wat korter geweest dan was dat nummer ook super geweest.

4.5* nu inmiddels.

Hele goeie plaat, inderdaad. Ik ben bezig met alle albums van Dylan van een mening te voorzien, en heb nu de eerste vijf gedaan, ben nu bezig met 'Highway 61 Revisited' (mijn favoriet). Zal dus nog een tijdje duren vooraleer deze aan de beurt komt.

Tja, ik ben gek op Desire. Maar ik vind het zo verrekte lastig om over mijn Dylanbeleving te schrijven. Heel gek. Misschien komt dat nog.
Hurricane pakte mij met zijn rockerige uitstraling uiteraard als eerste. Maar de overige nummers vind ik net zo prachtig.

Vind het hier ook lastig om wat van te vinden, behalve dat het gewoon perfect is. Ik vind Joey niet te lang in dit geval, maar Dylan wil inderdaad nogal eens doordraven. Gelukkig houdt hij het hier op 9 nummers, waardoor het niet irritant wordt, zoals dat wel het geval is (vind ik dan) met Sad eyed lady of the lowlands op Blonde on blonde). Er staat geen minder nummer op, er steekt eigenlijk ook geen nummer boven uit wat mij betreft. Het is wel een tikkeltje pijnlijk als je net als jij net bezig bent geweest met Time out of mind, Love and Theft en Modern Times. Hoewel dat leuke experimenten zijn en bij vlagen uitstekend, het haalt het bij lange na niet bij dit meesterwerk. Ik vind het onvoorstelbaar om krap een jaar na het onovertroffen Blood on the Tracks weer met zo'n knaller te komen. En dan ook nog eens totaal anders qua stijl. Ik plaats dit album net even onder zijn voorganger, maar op gelijke hoogte met Highway 61 en Oh Mercy. Al zijn ze allen totaal niet te vergelijken.

Geweldige groeiplaat! Vond Joey en Sara eerst saai bv, nu geweldig. Genieten van begin tot eind.

Vond het hele album (op hurricane na) in het begin een beetje oubollig en saai. Maar inderdaad een geweldige groeiplaat, die vooral is gaan groeien nadat ik alle teksten er is bij heb gepakt. Wat een ongelofelijke verhalenverteller is dit toch, kan de nummers als films voor je zien. Nog niet mijn favoriete Dylan, maar verre van een oubollig of saaie plaat.

4*

Hmmm, ik geef al een 5 en heb nog niet eens naar de teksten geluisterd!

Dat wordt dan een 7*, de teksten (Hurricane!!) maken dat deze muziek wel degelijk naar een (nog) hoger plan worden getild...

Ja, Freakey, misschien moet ik deze plaat maar nooit meer draaien, want dan ga ik automatisch naar de tekst luisteren en wil ik 7* geven en raak gefrustreerd als dat niet kan.

Of ik doe het wel en vraag een slimme computerhacker de broncode van deze site te hacken zodat ik wel 7* kan geven.



Wat raad je me aan?

Eerst vooral lekker wel blijven draaien!

Joey.


"What time is it?" said the judge to Joey when they met
"Five to ten," said Joey. The judge says, "That's exactly what you get."


Brilliant

Ruben ''Hurricane'' Carter heeft terminale prostaat kanker...

Link

Dit is mijn vijfde en laatste album van Dylan en ik heb (eindelijk) een minder album gevonden. De stijl die dit album gebruikt is één van de redenen. Voor een (folk)plaat die eind jaren '70 werd uitgebracht, klinkt het wat oubollig. Waar die andere vier albums meer met hun tijd waren, is het net alsof Dylan zichzelf naar een twintig jaar eerdere periode heeft geflitst.
Oh, Sister , Joey en Romance in Durango zijn de nummers waar het heel duidelijk is. Ook hou ik niet echt van de duetten die hier hoorbaar zijn. Ik heb daar geen probleem mee, maar die oubolligheid zorgt er voor dat ik moet zeggen dat ik beter heb gehoord. Voor de rest is het weer tekstueel zeer sterk en ook hier gebruikt Dylan weer dat fantastisch instrument, namelijk de mondharmonica. Dat de gitaar ook een fantastisch instrument is weet waarschijnlijk iedereen wel.

Welke 4 andere bedoel je, IllumSphere? Ik ken maar twee albums, deze en Blonde On Blonde, en beide vind ik geweldig. Ik vermoed dat ik nog wel wat meer albums zou kunnen waarderen. Maar de man heeft zoveel albums dat wat handreikingen wel welkom zijn!

Ik begrijp niet wat je hiermee bedoelt. Ik denk niet dat je dit soort muziek in 1956 ergens hoorde. Ook was er voor 1976 nog niet veel met viool geprobeerd in de popmuziek. Wanneer Dylan was blijven stilstaan had hij een nieuwe Highway 61 of een Blonde on Blonde gemaakt. daar is Desire echter albsoluut niet mee te vergelijken.
Juist na Desire was Dylan's vernieuwingsdrang er een beetje af. Street Legal borduurt er nog een beetje op voort zonder het niveau van desire te halen. Daarna kwam de reli-periode.
Vernieuwend was hij pas weer in 1995 met Time Out Of Mind

Dylan heeft zich nog nooit met trends en andere moderniteiten beziggehouden. Daarom is zijn werk van allertijden. Desire komt uit 1976, maar had ook uit 1959 of uit 2002 kunnen komen. Er is geen tijd aan verbonden waarin deze plaat gemaakt had moéten worden.
Het is wel een andere weg als blood on a track, het is zigeunerachtig, kampvuurachtig maar bovenal hartstochtelijk en autenthiek. De plaat hierna, street legal heeft weer een heel ander gevoel en de plaat daarna, slow train coming ook, etc. Juist dat maakt Dylan uniek.

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Bob Dylan album Top 5

misschien kun je op dit forum ideeën opdoen

Dank voor de tip!

Ik heb daar ook een uitgebreide reactie achtergelaten...

Dit waren trouwens de volgende vier albums die ik ook nog heb beluisterd : The Times They Are A-Changin', Highway 61 Revisited, Blonde on Blonde en Blood on the Tracks.

Daar moet je niet te snel van uitgaan, Louis. Ik leer toch altijd weer iets van jouw recensies.

Gelukkig dat het geen recensie was, maar gewoon een bericht.