Bob Dylan - Desire (1976)

Ja; je vergist je gewoon heel erg

Op Hard Rain uit 1976 staat een erg mooie liveversie van Oh Sister; probeer 'm maar eens. 't Hele album is sowieso een aanrader: fantastische nummers in een lekker rommelig Desire-jasje gestoken!

Ik ben toch een half puntje lager gaan zitten, ik ben Desire minder gaan draaien en ik heb niet met elk nummer even veel. Neemt niet weg dat het een geweldige plaat blijft.

De eerste Dylan plaat waarvoor mijn liefde niet onvoorwaardelijk is. De opener is een meesterwerk, maar voor de nummers die daarna komen moet je je door een overdaad aan Emmylou Harris en de viool van Scarlet Rivera werken. En daarvoor heb ik meestal het geduld niet. In zijn geheel wel een degelijke plaat, vooral door een aantal juweeltjes zoals al eerder genoemde opener, Isis en het trgische 'One More Cup Of Coffee'

Dat melodietje van 'Mozambique' krijg ik maar niet uit m'n hoofd. Is Alexander de verantwoordelijke? Erg aanstekelijk deuntje in ieder geval.

Altijd als iemand in bijvoorbeeld een film het over Mozambique heeft, dan kan ik de neiging niet onderdrukken 'I'd like to spend some time in Mozambique' te zingen

Zoals Robbie Robbertson bij de uitvoering destijds van The Last Waltz verwoorde, dat hij het gevoel had dat het om het afsluiten ging van een periode, heb ik dat hier bij Desire ook. Ik krijg hier op Desire ook een The Band gevoel m.n bij een One more cup of Coffee, Oh Sister en Joey. Niet geheel vreemd m.i met de zang op de achtergrond van Emmylou Harris en The Last Waltz die ook uit 1976 stamt en een -prachtig- gastoptreden had van Bob Dylan en de extra takes ook van Emmylou Harris. The Basement Tapes met diezelfde The Band stamt van het jaar ervoor...althans de uitgave, niet de opnames. De viool/fiddle zijn hier dan ook ruimhartig vertegenwoordigt alsook de folk roots.

Het album begint geweldig met een uptempo wervelwind van een Hurricane dat pas tot rust komt na de laatste noot. Sterk nummer, mooi verhalende tekst, dat geen nader uitleg behoeft lijkt mij.
Na Hurricane komt Isis, wat meer een basic basisritme heeft en het rustiger aandoet. Mozambique is een vlot nummer, dat ik graag van een Dylan mag horen.
One more cup of coffee, heeft een sterk 'Band' gevoel, of misschien eerder dat The Band een sterk Dylan gevoel heeft.
Bij Oh, Sister en vooral Joey, krijgt Emmylou kans om te stralen. Niet eenieder is van haar timbre gecharmeerd, maar ik mag er graag naar luisteren. Samen met Sad eyed lady of the lowlands (Blonde on Blonde) en Highlands (Time out of Mind) een bewijs dat Dylan in staat is om een muzikaal uitgesponnen verhaal te vertellen

Dit album bied m.i meer afwisseling als Blonde on Blonde en heeft een breder muzikaal palet als een Oh mercy of Time out of Mind. De stem van Dylan vind ik ook beter als op Blonde on Blonde.
Zo'n Romance in Durango geeft een mexicaans tintje, maar past goed op dit Desire.
Voor mijn gevoel bevind het sterkste gedeelte van dit Desire t/m Joey daarna wordt het vooral aangenaam onderhoudend, maar minder overdonderend. Bij Black Diamond Day heb ik ietwat een hoempapa gevoel en door verwend te zijn met een Hurricane van 8 minuten en Joey van 11 minuten, steekt dit wat bleekjes daartegen af.
Maar met Sara laat Dylan horen wat een muzikaal kunstenaar hij is. Met een aantal noten weet hij je vast te pinnen op je stoel, je oren te spitsen en zich te nestelen in je gevoel voor mooie muziek.

Daarnaast ben ik meer een liefhebber van de Dylan die zich tekstueel wat directer naar de luisteraar richt en wat minder verliest in dat voor mij quasi zweverig intellectuele poetische gedoe.

Gezien eerdere reactie hieronder, zal ik mij ook eens wagen aan Blood on the Tracks.

Natuurlijk is Hurricane grijsgedraaid maar het blijft een mooi nummer en dan staan er nog 8 andere prachtige nummers op. Voor mij met Street Legal een van de meest genietbare Dylan platen.

Was mijn eerste album van Dylan, ben meteen fan geworden

Dankzij Hurricane natuurlijk

in oktober 2008 was Dylan met deze plaat weer terug in de 250 en wist hij door te stoten tot omstreeks een 200e plek daarin. Hoger heeft hij niet genoteerd gestaan met deze prachtige plaat die zo tot de standaard is gaan behoren dat het eigenlijk jammer is dat deze zo breed is uitgemeten in de media en dat deze zo gigantisch goed verkocht dat het mogelijk mensen tegenstaat om deze in de persoonlijke top 10 op te nemen. Met een bepaalde regelmaat komt Desire terug in de top 250. Het is zo'n plaat die eigenlijk standaard in de top 100 behoort te staan, net als Graceland van Paul Simon overigens.

Nu is deze top250 ook enigzins te verwaarlozen aangezien deze gewoon afhankelijk is van het publiek dat deze site bezoekt. Over algemene waardering heeft dit album Desire, ook op musicmeter, denk ik niet te klagen.

Persoonlijk vind ik het één van de meest toegankelijke platen die ik van meneer Zimmerman ken. Om één of andere reden consumeer ik dit met wat meer gemak dan zijn werk uit de jaren zestig. Althans, door de A-kant ben ik zo heen en de neiging om door te skippen naar Sara komt nog weleens op, toegegeven. Maar met die zigeuner-achtige sfeer kan ik goed overweg en s'mans vocalen klinken vitaal.

De mooiste plaat van Dylan met Blood On The Tracks en Blonde on Blonde. Zeer sterk openingsnummer, prachtige teksten, huilmuziek (bijv. bij One More Cup) en schitterende violen er doorheen.

Ik zal bijna durfen om deze dylan-plaat in m'n top 10 te doen. Maar er zijn zóveel andere mooie klassiekers.

Vijf sterren heeft ie zeker wel verdient.

Desire kon mij bij de eerste luisterbeurt niet zo bekoren door de bijdrage van Emmylou Harris. Later ben ik het geheel steeds meer gaan waarderen, vooral door de begeleidende viool.

Meest herkenbaar is natuurlijk het door Rubin Carter geinspireerde Hurricane. Isis heeft een lekker deuntje, evenals het sombere One More Cup of Coffee. Alleen Oh Sisteren Romance in Durango spreken me niet zo aan.

Favoriet is het met accordeon begeleide Joey die het verhaal verteld van Joey Gallo, een in 1972 overleden gangster.

Een prachtplaat van Dylan.

Sara, het mooiste liefdeslied ooit!! Sara Dylan trapte er helaas voor Bob niet meer in. Ze was het zat om constant belazert te worden door haar Bob, die de ene na de andere affaire had. Hij smeekte haar in dit nummer bij hem te blijven, ze deed het niet!! Maar het leverde wel een pracht nummer op. Soms helpt ellende de wereld aan veel moois, en Sara is daar een mooi voorbeeld van!

Achtergrondzang op Hurricane wordt overigens niet door Emmylou Harris maar door Ronee Blakley verzorgd.

Romance in Durango

Het is niet dat de rest vullertjes zijn, lang niet....

Héérlijk album, en alwéér zo anders qua klank en kleur dan de voorganger Blood On The Tracks. Violen bepalen hier nogal de klankkleur en die bevalt me best.

Toen Dylan de versie van Sara opnam die op Desire is gekomen was Sara er zelf bij. Ze keek en luisterde vanuit de regelkamer hoe Bob het lied recht in haar gezicht zong. Dat verklaart mede de enorme emotionaliteit waarmee Bob het zingt. Ze had het lied nog niet eerder gehoord en was volledig ondersteboven.
Bob zong: don't ever leave me,don't ever go.
Ze besloten ter plekke om zich te verzoenen en vertrokken een paar dagen later samen naar hun farm in Minnesota.
De relatie was al een paar jaar verslechterd, maar hierna leefde het blijkbaar wat op. Twee jaar later, in 1977, zijn ze officieel gescheiden.
Er schijnt een aantal songs te bestaan voor een album dat Dylan over zijn huwelijksperikelen heeft geschreven, maar dat heeft ie nooit uitgebracht. het schijnen uitermate trieste, weemoedige songs te zijn.
Sara is trouwens onlangs 70 jaar geworden en er schijnt een redelijk contact tussen haar en Bob te bestaan.

Ik heb een hoescorrectie doorgegeven omdat ik me kapot erger aan die afbeelding met dat CD-logo erop rechtsonder, en dat bij een LP uit 1976... Plus op de originele hoes zit een witte rand om de foto (hm, eigenlijk een zwarte lijn op een grijze achergrond om precies te zijn...)

Klopt, beetje mieren**ker ben ik wel.

Maar neen, reptile71, ik kan daar best inkomen. CD-logo's zijn ugly dugly en horen absoluut niet thuis op foto's van een elpee uit de hete zomer van 1976!

De zomer van 1976 was inderdaad warm en staat op de vierde plaats van zomers met de hoogste gemiddelde temperatuur sinds het begin van de officiële waarnemingen in 1901. Dit terzijde...

Mijn grootmoeder las de titel altijd als "Désiré".

Désiré Dylan, haha!

Originele hoes is goedgekeurd. Beter hè!

Nu nog de originele hoes van Catch a Fire van Bob Marley, en niet de lelijke digipack herverpakking, kun je dat ook fixen, reptile71????

Ja, even geen tijd voor nu maar geen probleem. Ongelofelijk dat die als hoes erop staat!

Desiree, heet zo niet de jongste dochter van Bob Dylan?

Gemaakt in dezelfde traditie als "Blood on the Tracks", maar natuurlijk net iets anders. Het vioolspel en de backing vocals (o.a. van Emmylou Harris!) kleuren het geheel in. Elk lied wekt een bepaalde emotie op, en hoewel de meeste teksten somber lijken, zijn de melodieën dat zeker niet. Dylan was opnieuw herboren. "Desire" is een must-have!

Dit is een onbeschrijflijk mooi album. De emotie druipt er vanaf. De violen de backing vocals van Emmylou Harris. Joey is het hoogtepunt.

Ik heb onderhand aardig wat Dylan plaatjes, en alhoewel dit natuurlijk gewoone een van de toppers is vergeet ik deze op een of andere manier altijd... Slechte zaak!

Jonge, jonge, wat een artiest. Dit kan 'ie dus ook al. Opnieuw vernieuwend, nu met de zigeunerachtige viool en miss Harris in de 2e stem. Weer een hele andere Dylan-plaat en weer een hele geslaagde. En dat na mijn 'Dylan-favoriet 'Blood On The Tracks'. En ik vind dit het album waarop Dylan het best bij stem is. Hij zingt hier soms hemels mooi. 'Isis' is mijn favoriet, met die lekker doorjengelende pianodeun.

Nadat ik vele andere topalbums van dhr Dylan geluisterd heb en deze eigenlijk allemaal zeer kon waarderen valt deze mij toch tegen. Natuurlijk is Hurricane een absoluut topnummer maar de rest van het album vind ik eigenlijk maar matig. Het klinkt mij allemaal wat te makkelijk in de oren en dat vioolgeluid komt me behoorlijk de strot uit halverwege het album.
Er zullen ongetwijfeld nog een aantal luisterbeurten volgen maar na 3 keer luisteren blijf ik steken op 3,5. Aardig, maar niet zo goed als ik tot nu toe van Dylan gewend was.