menu

Damien Rice - 9 (2006)

mijn stem
3,76 (800)
800 stemmen

Ierland
Folk
Label: East West

  1. 9 Crimes (3:58)

    met Lisa Hannigan

  2. The Animals Were Gone (5:41)
  3. Elephant (5:57)
  4. Rootless Tree (4:23)
  5. Dogs (4:10)
  6. Coconut Skins (3:45)
  7. Me, My Yoke and I (5:56)
  8. Grey Room (5:43)
  9. Accidental Babies (6:33)
  10. Sleep Don't Weep (21:56)

    met Lisa Hannigan

totale tijdsduur: 1:08:02
zoeken in:
True blood kijkend kom je de demo versie van 9 crimes tegen YouTube - Damien Rice - 9 Crimes (demo)

Mooi hoe een nummer zich kan ontwikkelen zodat er twee totaal verschillende nummers ontstaan, waarvan ik meer neig naar deze.

avatar van HungUp
5,0
Als je het album in je cd speler stopt, en vanaf track 1 terugspoelt (ja terugspoelen), dan hoor je dus voor track 1 de demo versie van 9 crimes.

avatar van RoyDeSmet
3,0
Van de grandeur die op 'O' te vinden was blijft er op '9' weinig over.
Er staan een aantal mooie plaatjes op, maar raken zoals 'O' dat deed, doet deze niet.
Het gevierde '9 Crimes' weet mij ook niet zo erg te bekoren, als dat het bij anderen doet.
De Live In Korea-versie echter....

'Rootless Tree' komt even totaal uit het niets, en slaat ook totaal de plank mis: "fuck you, fuck you, fuck you!".
Voor de rest luistert het wel aardig weg, maar vind ik er niet veel méér aan.

4,0
Ik vind dit album toch wat beter als het debuut. Net wat gevarieerder en ik vind Elephant het mooiste nummer dat Damien Rice ooit gemaakt heeft. Me, My Yoke and I vind ik ook heel sterk maar daar lijken de meeste mensen het niet mee eens te zijn.

avatar van Carolaah
3,5
Inmiddels bijna 8 jaar verder.. Ik wacht nog steeds op een nieuw album ¬¬
Geduld loont.. zegt men.

avatar van Eveningguard
3,0
Elephant lijkt wel heel veel op The Blowers Daughter. Of ligt dat aan mij?

avatar van Carolaah
3,5
@Eveningguard: ik heb 'Elephant' altijd een soort van 'The blowers daughter part II' gezien, zal me niks verbazen als dat ook werkelijk zo is. Sterker nog, na het typen van voorgaande zin heb ik het opgezocht en blijkt de originele titel zelfs letterlijk 'The blower's daughter part 2' te zijn.. Hehe..

Anyway.. Tijd voor een uitgebreide mening. Onder het motto: beter laat dan nooit!
Damien Rice, één van mijn favoriete singer-songwriters, dan wel niet dé favoriet.

'O' staat al jaren bovenaan mijn top 10. Echter heeft '9' me nooit zo kunnen pakken. Ondanks dat dit album wel mijn ultieme Rice favoriet 'Dogs' bevat. De eerste helft is een mooie opvolger op 'O', met name rustige, breekbare nummers. '9 crimes' is toch een opmerkelijk ander nummer, de release single, waar piano op de voorgrond staat, in plaats van gitaar getokkel dat eigenlijk altijd een hoofdrol speelt in de muziek van Rice. Een prachtig opgebouwd nummer, een grotere rol voor Lisa Hannigan en schitterende lyrics m.b.t. overspel/trouw ("to give my gun away while it's loaded, if you don't shoot it, how am I supposed to hold it?"). Een nummer wat een groot publiek trekt, maar waar een aanzienlijk deel af knapt wanneer ze meer van Rice gaan luisteren.

Te diep, te kwetsbaar, te moeilijk.

The animals are gone en Elephant (blower's daughter part II dus), kabbelen voort op het oude werk. Het is voor mij indrukwekkend hoe weinig Rice nodig heeft om mij te blijven boeien. Het zijn gewoon ijzersterke lyrics en diepgang, dat simpele (maar toch ook niet), dat kwetsbare is wat het voor mij doet.

'Rootless tree' is de 'ruige' uitsteker, mijn op 1 na favoriete nummer van dit album. Ik weet dat ik dit nummer grijs heb gedraaid tijdens een voormalige relatie die met de minuut dieper zonk. Waar ik zo ongeveer verdronk in de hoeveelheid liefde die hij me gaf, het werkte gewoon niet vanaf mijn kant. De lyrics waren toentertijd nogal toepasselijk "Could you hate me, hate me, hate me so good, that you could let me out, let me out, let me out, this hell when you're around".. Ondanks de 'tragische' inhoud zal dit ook altijd één van mijn favorieten blijven.

Dogs, all time favourite.. Vanaf de eerste gitaartokkel kruipt dit nummer onder mijn huid, in m'n ziel. De lyrics die zo simpel klinken, maar zoveel dieper gaan. Verliefheid of zelfs houden van, de manier waarop hij haar beschrijft, wetend dat zij hem nooit zal zien zoals hij haar, zij heeft haar eigen held al. Het zij zo.. het maakt niet uit. Prachtig.

En dan de tweede helft. Niet mijn ding. Met 'Coconut skins' heb ik altijd een haat-liefde verhouding gehad.. Ik vind het bijna een soort singer-songwrite polonaise/'YOLO' song.. Soms kan ik het niet uitstaan, soms vind ik het juist wel lachen. Humoristische tekst en een wat opzwepender gitaarslagje.

De haat-liefde verhouding gaat door met 'Me, my yoke and I'.. Ik vind de opbouw in dit nummer mooi gedaan, van fragiel naar bijna headbangend (slome versie van headbangen dan ), maar soms vind ik het nummer gewoon saai.

De twee na laatste nummers moet ik zelfs opnieuw luisteren om te weten hoe ze klinken, hoe vaak ik ze ook heb gehoord, ze blijven me gewoon niet bij, ze boeien me niet genoeg. Al moet ik zeggen dat als ik 'Grey room' hoor, ik dit toch wel een mooi nummer vind, maar niet zo goed als de nummers op 'O' of de eerste helft van '9'. Accidental babies skip ik regelmatig wanneer hij bijv. per shuffle op m'n Ipod klinkt, ik vind het een té zeikerig nummer en dan gevolgd door 'Sleep, don't weep' een soort van verlenging hiervan..

Ondanks dat ik van de diepe, kwetsbare muziek houd, heb ik liever de romantische dan wel mannelijke Rice dan de wat afhankelijke, boehoe, klinkende Rice..
Al ben ik me ervan bewust dat de lijn tussen die twee soms wel heel dun is..
Gelukkig voor mij meestal aan de juiste kant van de lijn...

Ik zou dolgraag 4,0 sterren geven, maar het lukt me gewoon niet door de laatste helft en dat is meer persoonlijke mening dan kwalitateit, want qua kwaliteit is dit absoluut een viersterren plaat.

avatar van Shelter
5,0
Carolaah schreef:
Inmiddels bijna 8 jaar verder.. Ik wacht nog steeds op een nieuw album ¬¬
Geduld loont.. zegt men.


Ik heb net Duncan Sheik ontdekt, hoewel niet helemaal hetzelfde heeft het er wel wat van weg vind ik.

avatar van Carolaah
3,5
Shelter schreef:
(quote)


Ik heb net Duncan Sheik ontdekt, hoewel niet helemaal hetzelfde heeft het er wel wat van weg vind ik.


bedankt voor de tip, ik zal eens luisteren.
Gelukkig nog genoeg muziek verder om me mee zoet te houden, maar stiekem wordt het nu toch wel echt tijd voor een nieuw album, gezien Rice nog steeds tourt en met muziek bezig is, verwacht ik dat hij op den duur met iets komt.

avatar van Funky Bookie
4,0
Bij Damien Rice weet je wat je krijgt en dat is ook hier weer prima in orde. Mooie, rustige melodieën. Breekbaar gezongen en schitterende muzikale omlijsting. Dit album is op deel 1 heel sterk, maar zakt voor mij in deel 2 onder het niveau van de voorganger.
Elephant is voor mij wel het mooiste nummer dat de man op zijn naam heeft staan. Dat nummer zuigt me volledig op; schitterend!

Gast
geplaatst: vandaag om 20:26 uur

geplaatst: vandaag om 20:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.