Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)

Verdorie, herkent iemand dit gevoel? Na een paar keer luisteren (bij mij viel het kwartje al vrij snel, nadat ik de prachtige nummers Homecoming Queen, Cow en Someday I'll Treat You Good al kende). Het is na een weekje goed luisteren al alsof ik liedjes als Most Beautiful Widow in Town, Heart of Darkness, Sad & Beautiful World en het meeste van alles, Gasoline Horseys al minstens mijn halve leven ken.

Dat is erg lang geleden, maar ik denk inderdaad wel dat de liedjes snel bij me hoorden. Ik kan me er wel wat bij voorstellen. Vooral Spirit Ditch, die ik kende al van een of ander gratis OOR-cd-tje oid, Cow en Heart of Darkness denk ik

Hammering the Cramps hoorde ik één keer op youtube en daarna leek het ook al alsof ik dat nummer al tijden kende. Wat vrij opvallend is, na één keertje luisteren op youtube kende ik gelijk al zo'n beetje het hele nummer. Toen ik de cd opzette, wist ik: Kijk, na het intro komt het gedeelte met tremolo-gitaar, kijk, dan zonder en dan weer met. Geweldig!

Vivadixiesubmarinetransmissionplot

Soms lijkt het alsof liedjes er altijd al zijn geweest. Soms is dat ook zo, omdat ze ook op dat oude cassettebandje met hits uit de 60’s staan. Zulke liedjes draag je dan al de helft van je leven met je mee. Maar wat als je een album hoort dat je nog nooit hebt gehoord en het lijkt alsof een groot deel van de liedjes er altijd al zijn geweest, alsof ze tussen Wild Thing en White Room stonden, met een dun laagje ruis er over heen.

Nee, “Vivadixiedixiesubmarinetransmissionplot” komt uit de tweede helft van de jaren 90 en het is nog niet eens een maand geleden dat ik deze fascinerende plaat leerde kennen. Na een weekje waren liedjes als Heart of Darkness en Gasoline Horseys inmiddels zo vertrouwd, alsof ik er mee opgegroeid ben. Want liedjes, die staan op een cd. Deze heeft er zestien. Soms lijken ze direct uit het brein van een enigszins psychisch labiel kind te zijn ontsproten. Soms zijn het lichtelijk noisy punkliedjes. En drie ‘liedjes’ zijn korte, vage stukken geluid, die ook zo vertrouwd zijn en ik voor geen goud zou willen missen. In één van de albumhoogtepunten, Cow, komen de vage geluiden, verstilde alt. country en noisy gitaarwerk samen.

De zang geeft het surrealistische en toch aardse geluid net dat beetje meer. Mark Linkous fluistert ons vaak zijn hersenspinsels toe, wat een heel persoonlijke sfeer geeft. In de hardere nummers haalt hij zijn zang ook vaak door de distortion, dat die liedjes net wat meer mooi lo-fi laat klinken. Mark kan ook gewoon mooi zingen zonder gekkigheden, maar alleen als het liedje dat nodig heeft natuurlijk.

Ook het vermelden waard zijn de geweldige instrumentaties. In een paar nummers duikt een pedal steel op, in Heart of Darkness zelfs samen met een mellotron, een prachtige combinatie die ik nooit eerder had gehoord. De banjo en harmonica in Cow geven het nummer een prachtig geluid mee. Maar ook in de gewone bandbezetting (gitaren, bas, drums) of met (bijna) alleen gitaar weten de liedjes overeind te staan.

Deze plaat heeft een zeldzaam eigen en uniek geluid, hoewel er natuurlijk wat lijntjes te trekken zijn naar Neil Young of met enige fantasie George Jones of een light-versie van Sonic Youth. Maar dit is vooral Mark Linkous’ fascinerende wereld vol gevaren die op de loer liggen, maar nog veel meer mooie momenten die hem van het leven doen laten genieten. Ik wil niet vaak het woord tijdloos gebruiken bij muziek, maar deze plaat verdient dat zeker.

mooi stukje Kid

bij mij heeft dit album helaas weer me top10 moeten verlaten om plaats te maken voor dEUS - The Ideal Crash, maar misschien dat ik het toch weer terug verander binnenkort of misschien zelfs zometeen al...

Dank je, dank je.
En over je top 10, voor je het weet is Vivadixie er weer ingeslopen.

haha ja das al een paar keer opnieuw gebeurd idd... weet niet wanneer ik um er weer inzet aangezien ik queens of the stone age met songs for the deaf ook heel erg hoog heb zitten op het moment, maar ik denk dat vivadixie er wel weer een keer terug inkomt... alles op z'n tijd

Gisteren toevallig mijn 4 Sparklehorse cd"s gepakt en deze helemaal afgespeeld. Geweldig lekkere depri rock. Hammering the Cramps, Cow, enfin , je raakt er helemaal van in een aparte sfeer. Voor vanavond staat Good Morning Spider in de planning. Mark Linkeous mag dan bijna het hoekie om gegaan zijn door een overdosis pillen, maar zijn muzikale inspiratie is er niet minder om geworden

yoshimisu battles the pink robots van flaming lips mischien. dat is echt een typische zomerplaat

welk is dan een middelmatig nummer?

Eigenlijk staan die er ook niet op!

Hoezo eigenlijk? Nee, het is duidelijk hoorbaar dat hier geen middelmatige nummers op staan, het is allemaal prachtig.

Geweldig album met rustige en opgewekte kanten. De muziek en tekst van Someday I will treat you good, Cow en The most beautiful widow in town vind ik bijzonder mooi. Tears on fresh fruit maakt me nogal geweldadig, haha. Ik vind het altijd wel moeilijk om een paar nummers of delen van een CD als "beter" te benoemen omdat ik de CD vaak als geheel beluister en ze in hun context voor mij beter uitkomen dan dat ik ze afspeel als op zichzelf staande nummers ergens tussendoor.
Depressief kan ik deze cd niet echt noemen maar daarin verschil ik wel vaker met anderen dus dat kan aan mij liggen.

Ik sluit me aan bij Kid A(cid) zijn gevoel van herkenning. Ik heb de plaat al een paar jaar maar als ik terug denk aan de eerste keer dat ik hem hoorde herinner ik me dat net zo.

Welkom Zoscherpalsdezon. Aan je 5 voor MBV te zien, zal ik jou eens goed in de gaten moeten houden.

En vergeet ook de andere albums niet, heren. MIsschien ietsiepietsie minder, maar toch ook erg sfeervol en steengoed!!!

Daar ga ik binnenkort ook eens aan beginnen, ik denk dat ik eerst maar Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain ga kopen, want het titelnummer en Knives of Summertime zijn zo mooi....

Al meer dan tien jaar in m'n bezit, erg goed album. Ik was gisteren berichten aan het lezen en heb 'm weer eens van stal gehaald. De nummers doen me altijd een beetje surrealistisch aan, vrolijk met een sinistere ondertoon. Wat dat betreft is de cd-hoes erg goed gekozen, die geeft mij namelijk exact hetzelfde gevoel. De korte nummers (850 double pumper holley) snap ik na vele luisterbeurten nog steeds niet. Al kan ik me voorstellen dat het een soort "luisterneutralisator" is (zoals koffiebonen bij reuk....), om het volgende nummer weer lekker blanco in te kunnen stappen. Beste nummers: Most Beautiful Widow in Town en Gasoline Horseys.

Vrolijk met een sinistere ondertoon, surrealistisch... Je slaat de spijker op de kop. Het clowntje op de hoes zweeft en heeft geen neus. In Two Sisters wordt lalala gezongen, maar de parasieten zullen van je houden als je dood bent.
Eigenlijk is Mark Linkous de legitieme opvolger van Syd Barrett, vind je ook niet?

Op basis van alleen dit album misschien wel ja. Leuke vergelijking.

De legitieme opvolger van Syd Barrett....ok, laat ik beginnen met te zeggen dat ik daar, gezien mijn (vooralsnog) gebrekkige historische, muzikale besef en daarmee plaatsingsvermogen geen antwoord op kan geven. Een eerste luisterpoging (inderdaad, de eerste keer, mijn vorige zin daarmee verklarend...) van Barretts tweede soloalbum zijn er voor mij weinig overeenkomsten te ontdekken. Wellicht doel je op de teksten, nader bestudeerd inderdaad in beide gevallen zeer surrealistisch. Maar is dat niet een kenmerk van alle muziek uit het psychedelic rock genre uit 60/70? Qua muziek lijkt het alsof bas en drums in Barretts album zich veel meer opdringen, of in ieder geval een veel centrale plaats krijgen in de compositie, waardoor het voor mij wat taaiere muziek is, omdat er meer is om naar te luisteren....evenwel, graag uitleg waar je op doelt.

The Madcap Laughs ga ik zo maar eens beluisteren.

Oh ja, dat stemmen vind ik zo lastig, toch maar weer een half puntje omhoog.. Het is zonder meer meer dan voldoende, het probleem is alleen dat tussen ruim voldoende (3,5) en briljant (het equivalent van een 4,5?) maar één punt zit ...van de andere kant zeg ik in m'n vorige bericht dat het een erg goed album is, wat weer eigenlijk meer dan een 4 is (8,5 op tienpuntsschaal?), maar dat is weer erg overdreven en kan bovendien niet in dit vijfpuntssysteem. Het komt er denk ik op neer dat ik denk ik huiverig ben te snel te hoog te beoordelen (wat mijns inziens overigens op grote schaal gebeurt hier).

Waar ik op doel? De surrealistische sfeer, opgetekend uit een kinderlijke, labiele en lichtelijk verknipte geest. Is dat duidelijk genoeg?

Je omschrijving is duidelijk en accuraat wat betreft het Sparklehorse album, ik vind het alleen niet passend in de albums van Syd Barrett.

Ook niet betreffende The Piper at the Gates of Dawn? Neem nou eens Pow R. Toc H.

hij is me top10 weer in en verhoogd naar 5*

Klopt idd, spirit Ditch stond op een verzamel cd van Oor, dit nr deed me toen ook besluiten om iets te gaan kopen van Sparklehorse.

Ongetwijfeld de "beste" Sparklehorse. Koptelefoon op, flink hard zetten en dan volop genieten van Cow, Hammering The Cramps, Spirit Ditch, Rainmaker, Saturday en de rest en je weet zeker dat dit echt de beste Van Sparklehorse is.

wat kan dit toch relaxt zijn...
ongeveer 2 jaar geleden luisterde ik de eerste keer sparklehorse, dat was dit album.. werd er toen erg blij van en ben gelijk achter andere platen aangegaan van sparklehorse.. en ik luister het nog regelmatig.

en, ik vind dit ook echt zijn beste album, geweldige nummers

RIP

Sparklehorse dood

Vonden niet alles van hem ijzersterk, maar Vivadixiesubmarinetransmissionplot en It's A Wonderful Life ( ) zijn toch wel redelijke faves hier in huis.

R.I.P. Mark