Black Sabbath - Paranoid (1970)

Kwa metalgehalte is dit toch de minste. Allemaal net ietsje te commercieel.

Het debuut is zo doomy en evil.
En Sabbath Bloody Sabbath is wel 1 een al metal:
- Hoge vocals
- Snellere, aggresievere gitaarriff's.
- De hele sfeer die die plaat uit blaast (de hoes zegt genoeg!)

Ben ik niet helemaal met Oath eens, maar daar gaan 'we' het maar niet meer over hebben wegens 'herhalingsmoeheid'....

Ik vond de eerste Black Sabbath-plaat toch echt beter. Ik kan op deze slechts 3 top nummers bedenken (rara welke). Zeker niet slecht. Nummers als Iron Man klinken gewoon top.

5*

De eerste klinkt wat duisterder dan deze vind ik, en heeft een wat meer doomy sfeertje. Deze is nog iets steviger en nog wat expressiever. Hier staan ook iets meer radio gevoeliger nummers op dan op het debuut. Ik vind ze beiden toch behoorlijk verschillend, maar op zich beiden wel even goed.

Fe-no-me-naal album dat na vier decennia nog zo sterk klinkt als toen het pas uitkwam. Zeker in een geremasterde versie, haha!
En hoe of je dit genre wil noemen, I don't care, het is steengoede rockmuziek.... hardrock of metal, I don't give a shit hoe je het noemt, het is in elk geval.... hemels en onverwoestbaar!

Wat is dit toch een klassieker. Elk nummer gaat nooit vervelen. Iron Man, War Pigs en de afsluiter vind ik toch wel het geniaalst.
Natuurlijk is Paranoid ook een fantastisch nummer.

Fantastische gitaarsolo's, strakke drums en een stevige bas. Ozzy had ook in die tijd een hele goeie stem.
Deze plaat hoort eigenlijk dik in de top 250.

Zo zie je maar, dat we het ook eens kunnen zijn over een plaat.

Onnodige quote verwijderd

Het is jammer dat Ozzy na Black Sabbath zo cliche is geworden. Oke, hij had nog een mooie tijd gehad met Randy Rhoads. Maar voor de rest...

No More Tears ging nog wel (dankzij Lemmy)

Ozzy werd voor iedereen. Dat levert inderdaad hilarische tv op, maar toch blijf ik het misplaatst vinden. Black Sabbath + Ozzy waren altijd heilig (onheilig..?), altijd onaantastbaar, donker, heavy en alleen voor de echte doorgewinterde metalheads. Dat imago is toch wat te grabbel gegooid door die hele familie-hype.

Ach die ene chap van Run DMC doet ook zoiets, zullen de b-boys hier ook niet leuk vinden. En de WWF fans zullen weer gschrokken zijn van die Hogan serie.
Ik baal er ook van en schaam me een beetje een oldskool Black Sabbath fanatic te zijn. Maar waarom zou ik eigenlijk. Die Ozzy doet maar. Ik zet die ouwe platen gewoon op.

Uiteindelijk draait het inderdaad gewoon om de muziek. Maakt me geen zak uit hoe achterlijk of arrogant mensen zijn. Goede muziek is goede muziek en dat is deze plaat zeker . Moet wel bekennen dat ik naar die serie van Ozzy met een lach kijk

We zullen het maar moeten doen met de tijd waarin Ozzy nog een schoen als huisdier had (of zoiets ). De muziek is gewoon geweldig.

Gelukkig maar dat er muziek bestaat

Een schoen? Welk verhaal zit daar dan achter?

De eerste vier nummers kende ik natuurlijk al, nu maar eens de hele plaat binnengehaald. Wat blijft Planet Caravan toch een klassenummer

ozzy stond in zij omgeving bekend als de maloot die aan een honderiem ene schoen meezeulde, ook bij de auditie

sabbath dacht, wat the fuck, maar ozzy bleek een soort van talent te hebben, iig wist men, met deze gozer trekken we zalen

Het schijnt zelfs zo te zijn dat Tony Iommi op school Ozzy pestte vanwege Ozzy's ummmm... rarigheid. Toen begon Tony bandleden bij elkaar te zoeken en stond Ozzy voor de deur...

Ozzy is en blijft zo gek als een deur, maar wel als een geniale deur!

.

Wel jammer dat na Planet Caravan meteen dat suffe ééndimensionale Iron Man komt, dat nummer vind ik dan weer helemaal niks. Ik kan me eigenlijk wel vinden in Hermans mening, al blijft Paranoid natuurlijk ook geweldig.

Iron Man is juist mijn favoriet, maar dat is een mening. Er was toen zo'n docu op de BBC over de rockmuziek. En in een van de laatste delen kwam Sabbath uitgebreid aan bod, zie je Ozzy lopen met zijn schoendier .

Paranoid en ondergetekende passen niet goed bij elkaar. Als ik met deze plaat een date zou hebben, zou ik denk ik al snel een smoes verzinnen om maar weg te kunnen.

Het begon allemaal nog zo goed, een paar jaar geleden. Mijn ouders de stad in, ik zat thuis huiswerk te maken. Toen mijn ouders weer terugkwamen, hadden ze Paranoid voor me meegenomen. Zomaar. Bij het openslaan van het boekje ging het al enigszins mis. Mijn versie van de cd is de Castle remaster uit 1996, en dat boekje liet zich typeren door het woord chaos.
Maar het gaat natuurlijk om de muziek. En hoewel Paranoid volstaat met allemaal Black Sabbathklassiekers, kan ik de plaat toch niet heel goed waarderen.
Neem nou War Pigs. Dat nummer heb ik de afgelopen jaren in, voorzichtig geschat, tientallen uitvoeringen gehoord, veelal live-uitvoeringen op bootlegs, en op bijna al die versies kwam het nummer beter uit de verf dan in de studio. De versie op cd vind ik wat mat klinken. Hier (Youtube) een live-opname, met alternatieve tekst, waarin in mijn ogen veel meer intensiteit en dynamiek zit dan in de studioversie.
Paranoid vind ik dan wel weer een prima nummer. Niet erg diepgravend of heel afwisselend, maar het nummer duurt kort genoeg om de aandacht vast te kunnen houden. Hier (Youtube) een liveversie uit 1970, ook weer met een deels andere tekst.
Het rustige Planet Caravan vond ik eerst niks, vooral omdat ik dit soort ingetogen nummers niet van een band als Sabbath verwachtte. Iron Man vind ik nog steeds niet echt een heel denderend nummer. De riff vind ik een beetje flauw, zeurderig, en verder doet het me ook niet veel. Hier (Youtube) nogmaals een live-uitvoering met andere tekst, voor de liefhebber.

Voor Electric Funeral geldt een beetje hetzelfde: die zeurende riff kan me niet echt boeien. Het nummer werd pas tijdens de Technical Ecstacy tour voor het eerst live gespeeld. Hier (Youtube) een live uitvoering uit 1978, mijns inziens vooral een demonstratie inspiratieloos je liedjes afwerken.
Hand Of Doom vond ik eerst een chaotisch nummer, maar dit nummer begin ik hoe langzaam hoe meer te waarderen als een slechte trip met de bijbehorende nare waanvoorstellingen.
Rat Salad is voor mij vooral een drum solo, en daar heb ik een hekel aan. Punt. Maar, als intro voor Fairies Wear Boots kan ik het nummer wel redelijk waarderen, terwijl Fairies voor mij een onbetwist hoogtepunt van het album is. Toen ik het nummer net leerde kennen, was dat vooral vanwege de tekst die ik toen grappig vond, nu vind ik het als geheel gewoon een gaaf nummer, alweer een verhandeling over drugs. En als ik naar dit soort nummers luister, begin ik toch echt het idee te krijgen, dat Sabbath veel liever over drugs dan over Satan schrijft.

Kortom, ik begin deze plaat steeds meer te waarderen, maar echte liefde zal het nooit worden. Sommige nummers vind ik gewoon niet goed, en van anderen hoor ik dat ze veel minder zijn dan ze hadden kunnen zijn. Maar dat wil niet zeggen dat Paranoid niet een klein monumentje in de geschiedenis van de hardrock/metal is.

Gelukkig dat je niet met platen kan daten.

3.5*.

Hoe kun je een van de eerste platen van BS nou commercieel noemen?
Absurd.
Aan alle kanten en op alle manieren kun je zien dat deze mannen gewoon lekker muziek wilde maken in hun eigen stijl. En niet die van de platenbaas of het mainstream publiek.
En niet bv. iemand na-apen om er rijk van te worden.

Mee eens Lexicon Devil. Dat het geen erg hoog ''metal gehalte'' heeft zegt niks over het commerciele gehalte.

Sowieso erg makkelijk om dit achteraf te zeggen. Ik betwijfel het ten zeerste of dit in 1970 al daadwerkelijk metal genoemd werd.

In 1970 werd de term 'heavy metal' gelanceerd. Enerzijds slaat het op het karakteristieke metalen gitaargeluid dat Black Sabbath produceerde, anderzijds wijst dat op de stad Birmingham waar Black Sabbath (en ook Judas Priest) afkomstig is en dat vooral bekend staat om zijn metaalindustrie.
'Heavy metal' (later gewoon metal) werd ook gehaald uit een stukje tekst van Born to be Wild van Steppenwolf (heavy metal thunder), één van de eerste en tevens bekendste hardrocknummers.

Commercieel? Ja, in die zin dat het op LP verscheen en goed verkocht maar ook niet in die zin dat het toen wel erg vernieuwend was en niet louter gericht op maximale omzet.

Handig medium dat Wikipedia hehe

En zo is het maar net verdimme.

5 sterren voor deze qoute.

Inderdaad een onverwoestbare klassieker, dit album, en ook invloedrijk. Daar zijn wij het toch allemaal over eens!

Mijn eerste plaat van Sabbath die ik in eerste instantie maar saai vond.
Vond het in het geheel wat te sloom naar mijn mening.

Na wat meer luisterbeurten werd de plaat steeds aanstekelijker.
Wat me opviel dat naarmate ik de plaat vaker draaide, War Pigs me steeds meer begon te vervelen. Des te meer heb ik gekregen met nummers als Rat Salad, Fairies Wear Boots en Hand of Doom, mijn favorieten.

Ik ook!
Vond het eerst niet zo veel aan, maar naarmate ik het album meer ging luisteren werd ie leuker, leukste nummer van het album vind ik Hand Of Doom denk ik.