Black Sabbath - Paranoid (1970)

Wie de track Paranoid top vindt raad ik aan de live-versie op Ozzy-The Essential te beluisteren. Met een ridicuul goede solo-gitarist.

Ook die van mij Maar vind de rest van het album ook zeer genietbaar.

Dat is gewoon de Tribute versie. Die plaat is van begin tot eind gaaf.

De eerste ver nummers zijn van een geweldig hoog niveau, die zijn echt prachtig. Daarna zakt het in, maar ik ga nog wel een aantal keer luisteren om te kijken of die mening nog veranderd.

Paranoid is een van de vetste nummers ooit

De 2e cd binnen 1 jaar van sabbath. Blijkbaar had sabbath nog wat nummers op de plank liggen. En nou niet bepaald de minste. War pigs is natuurlijk een sabbath klassieker van de eerste orde. Loodzwaar met een riff waar je meerdere fabrieken tegelijkertijd op kunt bouwen. En je over 1 ding geen zorgen hoeft te maken en dat is de war pig fundering. Deze band bestond nou niet uit de meest getalenteerde muzikanten. Maar door hun eigengereide geluid wist men ver boven de middenmoot uit te sttijgen. En sabbath durfde daar te gaan where no man has gone before. En het zou nog jaren duren voordat er een band die grenzen weer ging overschrijden. Dat op zich is natuurlijk al een talent. Dus eigenlijk lig ik zwaar uit mijn nak te lullen. Eigenlijk was sabbath gedoemd door hun imago hun zware muziek en songteksten om voor eeuwig als een obscuur bandje door het leven te gaan. Maar nee hoor de band wist zelfs een ware (cult) hit te scoren. Zelfs mijn ouders hebben ooit paranoid ergens moeten horen. En dat kwam niet door mij of mijn broer. Prachtig hoe deze band wist te spotten met alle regels. En dan komt planet caravan om de hoek kijken. Net als je je alweer schrap zet voor de volgende helse riff. Naa sabbath heeft namelijk het ongewone planet voor ons in petto. Niet bepaald een sabbath nummer slecht wel nee anders? Zeker maar sabbath komt er dik mee weg. En dat die helse riff er weer kwam tja dat mag duidelijk zijn. Het loodzware iron man kletst ons weer om de oren. Gedver man zwaarder krijg je toch niet. Sorrie maar ik moet eten de rest volgt ha en dat is geen grapje

En dan te bedenken dat ze dat als laatste nummer nog hadden opgenomen.
Persoonlijk ben ik Paranoid wel beugehoord. Iron Man en War Pigs vegen op
dat vlak zo de vloer aan met deze über-Sabbath klassieker.

Smakelijk, iggy!

Waaronder een gitarist die twee belangrijke vingertoppen mist . Zelf speel ik ook gitaar en heb dan ook enorm veel respect voor Iommi die twee vingertoppen kwijt raakt, wordt verteld nooit meer gitaar te kunnen spelen, maar dat dan toch doet.

Ook grappig is dat het kader van het nummer de titel Paranoid heeft gekregen. De tekst die er later bij is gekrabbeld heeft helemaal niets met die titel te maken.

Vaak blijken de nummers waar het minste werk aan wordt verricht, tot de grootste klassiekers uit te groeien.

--Om zijn vingers nog verder te ontzien stemde Iommi zijn gitaar omlaag van E naar D. Hierdoor ontstond het diepe grommende gitaargeluid dat sinds halverwege de jaren 80 door veel metalbands wordt gebruikt maar dat eind jaren '60 volstrekt uniek was.---

Dusssssssssss, zonder die verdwenen vingertopjes ook geen omlaaggestemde gitaar en 90 % van de hedendaagse beukbandjes hadden nooit bestaan

Klopt. Bijna alle metal bands van nu gebruiken die drop D stemming, die een veel donkerder geluid geeft. Inderdaad een geluk bij een ongeluk.

Dat is wel kort door de bocht, Malle.

Iemand anders had het dan ook wel bedacht. Lou Reed was bijvoorbeeld ook al bezig met lagere stemmingen.

Inderdaad. De telefoon was ook vast uitgevonden geweest als Bell onder de tram was gekomen.

Dank je mindruler en lekker was het ha. Waar was ik gebleven? Iron man dus. Weer zo'n loodzware riff die rechtstreeks uit de hel komt. Die iommi eet volgens mij lood voor zijn ontbijt. Waar anders haal je zulk soort guitaar werk vandaan. Dit verkrijg je niet met een kopje koffie, cornflakes met melk en nog een sinnaasappelsapje als achterafje. Maar het word nog erger electric funeral komt als een langzame stoomwals op ons afgerold. Dit is nog vettiger dan de binnenkant van mijn frituurpan ha. Hand of doom geeft mij geen kans om te recuperen. Hoewel ik dat effe dacht maar sabbath had andere plannen. Pfff heftig zeg. Rat salad een kort instrumentaaltje ook al weer prima. Dan op naar de volgende sabbath klassieker fairies wear boots. De hele sabbath gang gaat helemaal los. Alright now!! Kwaakt ozzy ons toe. Iommi begint weer eens aan zijn zware taak om al zijn vorige zware riffs cq solo's te overtreffen. Tjonge tjonge zeg dit moet schadelijk voor het milieu zijn dat kan niet anders ha. De vlinders die in mijn tuin rond fladderen kiezen bij het horen van dit geweld vlug het hazenpad. Die zal ik niet meer snel terug zien met de groeten van iommi Alright now!
5 pingels voor een album waar je niet vrolijk van word. Maar wel van a tot z weet te boeien

Zal ik hem thuis dan ook nog maar eens een keertje op zetten?

Zo krijg ik ook wel zin om hem weer te draaien ja. En daarna Vol. 4 en daarna Sabotage. Die platen zijn misschien nog wel machtiger dan deze.

zou ik zeker doen and don't forget to fasten your seatbelts. En er wel effe een pingel bij gooien he rock-rick ha

Ik zou bijna de neiging krijgen dat te doen na het lezen van jouw review . Tot en met Iron Man herken ik mij er ook in, maar daarna wordt het minder. Vanavond zet ik hem nog eens op, even kijken wat ik er nu van vind.

Een oerknal die een nieuw tijdperk inluidde. Ook ik ga hem maar weer eens draaien.

Die oerknal had het album hiervoor al plaatsgevonden .

Dat album, Black Sabbath's gelijknamige debuut, verscheen in hetzelfde jaar (1970) als deze plaat. Vandaar dat de term 'oerknal' mijns inziens ook bij Paranoid van toepassing is. Bovendien kwamen de eerste twee albums van Led Zeppelin nog voor Sabbath's debuut uit. En ook voor Led Zep werd er al geëxperimenteerd en gepioneerd op hardrock/heavy metal gebied. Laat ik mezelf verduidelijken, de door mij beschreven oerknal omvat een reeks albums van een aantal bands waarvan deze plaat een zéér gezichtsbepalende is.

Ongetwijfeld een klassieker, maar de beste van Sabbath zou toch zeker weten zijn opvolger worden, Master of Reality. Ik vind Paranoid overigens een mindere plaat dan het debuut. Een nummer als War Pigs is uiteraard grote klasse, maar dat niveau wordt mijns inziens toch niet overal behouden. Iron Man blijft een goede rocker, en de twee eindnummers zijn ook zeer goed.

Spock, je maakt een typefout in je eerste zin: dit is de opvolger van de beste van Sabbath

Nee ik kan Master of Reality toch net wat beter horen dan de eerste, maar die volgt echter wel op korte afstand.

Beluistering van zowel dit album alsmede Master of Reality voelt alsof je door God, oh nee Satan, gekust wordt. Voor mij wint deze plaat het met een neuslengte voorsprong.

Legendarisch album,met een grote historische waarde,en een inspiratie bron voor veel huidige metal bands.

Zo is er tenslotte niet voor niets maar één Grandaddy of Metal.

En toch, tóch sleept de debuutplaat van Black Sabbath je meer mee dan deze plaat.
Op Paranoid zit toch wat meer kwaliteitsverschil tussen de nummers dan op het debuut. Op het debuut is sprak van een meer consistente sfeer en -kwaliteit.

Er staan op Paranoid natuurlijk een aantal individuele nummers die staan als een huis. Denk aan Paranoid en Iron Man. Maar als geheel, luister ik toch liever het debuut.

Told ya, didn't I?

Mee eens ik vind het debuut ook een net een tikkie beter dan deze op zich toch monumentale
plaat.