Black Sabbath - Paranoid (1970)

Zou best kunnen, ik had me niet door alle pagina's heen geworsteld

Bij mij is het juist andersom. Het beste nummer van Sabbath is voor mij overduidelijk Black Sabbath, maar dit album is als geheel beter. Op het debuut ligt na het eerste nummer de nadruk teveel op de blues. Dat had Led Zeppelin al eerder en beter gedaan. Dit album verlaat de blues en gaat meer richting echte metal (al wil ik het nog steeds geen pure metal noemen).

Wat een heerlijke plaat, iedere track is geweldig maar inderdaad zijn de eerste 4 de beste.
De plaat start ook direct met het hoogtepunt maar toch zakt het nergens in.
Paranoid blijft natuurlijk een klassieker jammer dat hij maar 3 minuutjes duurt.
Maar is dit nu echt Metal, dit lijkt toch meer Rock maar met iets hardere gitaren.

Is alles wat hierna kwam wel Metal?

Tsja wel of niet metal...eeuwige discussie. Zoals ik het zie is het een beetje de voorloper van metal. Vooral gewoon een hele sterke plaat natuurlijk!

BS vind ik inderdaad net geen metal.. het zal wel de handvatten hebben gegeven, maar het was toch teveel bluesrock om echt metal te zijn. Pas bij Judas Priest en Maiden begon metal, en daarna natuurlijk veel bands die ook van BS leenden.

Black sabbath is wel metal maar lang niet alles,het is ook hard/bluesrock.
Ik vind de meeste metalnummers toch op Master of reality en Vol.4 staan.
Let wel de term Heavy metal bestond in die tijd niet,Black sabbath had zijn
roots in de Blues and Jazz

De term heavy metal bestond in die tijd wel, nl. als synoniem van hardrock.

Nou die term bestond al véél eerder hoor. Als synoniem van "zwaar metaal" in de engelse metaalindustrie.

Vanavond op Canvas om 23u35 Paranoid in de reeks Classic Albums.

Inderdaad. Ik heb een documentaire op Youtube gezien over Deep Purple midden jaren '70 en daar heeft Jon Lord het over 'heavy metal', wat Deep Purple toen blijkbaar was.

Was Black Sabbath heavy metal, of heeft het de metal uitgevonden? Kan me weinig schelen eigenlijk, ik weet wel dat deze band tenminste om aan te horen is/was

Hé da's tof. Ik geloof dat ik die nog niet gezien heb.

Ik weet het niet meer, of ik 'm al gezien heb. Ooit wel een documentaire gezien over Black Sabbath, maar of het nu deze was, specifiek over 'Paranoid', of gewoon over de band Black Sabbath, dat weet ik niet meer zeker. Misschien toch maar eens kijken, je weet wel, voor de zekerheid.

Ik had deze aflevering nog niet gezien, zo zie je maar weer. Vandaag de eerste twee van Black Sabbath nog eens beluisteren, en genieten. Terecht een mijlpaal.

Ik stuitte net als velen van jullie op de Classic Rock serie over Black Sabbath en het album Paranoid .
Het was een leerzame ervaring . Ik deed het altijd een beetje af als heavy metal met als onderwerpen , Horror , pschychopaten , rare plaatsen .
Ik ken de muziek oppervlakkig , maar haakte altijd af omdat ik Ozzy's stem niet echt kon hebben en het nogal logge muziek vond .
Maar nu ik er wat dieper ingedoken ben dankzij de classic rock serie , moet ik stellen dat dit nog prille album mij eigenlijk uitstekend bevalt .
Black Sabbath was in deze formatie een uitstekende band , die ook naast de stevige sound echt wel wat meer in zijn mars had .
Natuurlijk rockt en ronkt het als een tierelier . Onheilspellend , gave riffs van Liommi , de perfect op elkaar ingespeelde ritmesectie ( Ward , Butler ) en de gekte en waanzinnigheid van Ozzy .
Vietnam , oorlogen . Voer voor bands in die tijd en Sabbath nam het dankbaar in de teksten op .
Maar neem nou zo'n bijna pschydelisch dromerige song als Planet Caravan . Petje af .Prachtige muziek . Maar als Iron Man ingezet wordt , weet je dat de grimmigheid en de stevigheid nooit lang wegblijft op een plaat als deze .
Zou zomaar nog kunnen groeien dit album in mijn beoordeling . Nooit gedacht dat ik hier nog waardering voor zou opbrengen . Zo zie je maar weer .
Andere sterke troeven : War Pigs , Paranoid en Faries Wear Boots .

Met opener War Pigs, die ook m.i. niet onverdienstelijk gecoverd werd door Sacred Reich en klassieker Paranoid, opent Black Sabbath wel op een weergaloze wijze. Planet Caravan is dan een soort oase van rust, om daarna met Iron Man weer stuwend door de modder weer verder te ploeteren. Zou een prima soundtrack zijn geweest voor de film Iron Man. Heerlijke vroege Heavy Metal van de bovenste klasse. Slepende riffs, stuwende baslijnen en de over de top zang van Ozzy. Klassieker in zijn genre en over het algemeen een album die zijn sporen wel heeft achter gelaten.

Ik vind het debuut nog altijd het best, maar op deze zijn War Pigs, Iron Man en Hand of Doom heel erg sterk!

Van begin tot eind een geweldig album, vandaag origineel gekocht. Het is de 2010-editie, ik heb wel het idee dat hij is opgepoetst maar niet heel erg overdreven. Een ding wat mij vooral opvalt aan dit album zijn de geweldige baspartijen van Geezer Butler. Bij de solosectie van War Pigs gaat Iommi heerlijk tekeer maar wat Butler eronder doet is misschien nog vele malen gaver. Ook het titelnummer wordt door hem een stuk spannender door het hogere gebied op te zoeken. Op Master Of Reality vind ik de gitaar meer de voorgrond hebben.

En wat is Planet Caravan toch geweldig, ooit ook zeer goed gecoverd door Pantera. 4,5 ster.

Deze plaat heeft mij wel verrast. Ik had meer metal verwacht aangezien Sabbath vaak als de uitvinders van de metal worden getypeerd. De blues invloeden zijn goed te horen en ik moet vaak toch aan Led Zeppelin denken.

In ieder geval vind ik het een erg sterke plaat. De opener en Planet Caravan zijn fantastisch. De snellere stukken in de andere nummers zijn ook geweldig. Nooit gedacht dat ik kon genieten van een zingende Ozzy.

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Ook de godfathers van de metal staan hierin, en die zijn deze keer aan de beurt.

Wie de grootouders zijn mogen de echte kenners uitvechten, maar Black Sabbath de moeder van de metal noemen is niet te veel eer denk ik. Hun debuut wordt gezien als het eerste metal album ooit, waarop ze de typerende zware riffs min of meer uitgevonden hebben. Een groep dus waar veel metalliefhebbers respect voor hebben om die reden, maar daarnaast ook omdat Black Sabbath gewoon steengoede muziek maak, zo blijkt ook op Paranoid, het tweede album.

De titel ‘moeder van de metal’ heeft de band wat mij betreft dus al in zijn zak, maar de titel ‘koning van de riffs’ mag daar misschien nog wel bij. En dan heb ik het vooral over het simpele maar zeer doeltreffende type riffs, zoals vooral op Iron Man te horen is, het nummer met misschien wel de meest aanstekelijke riff die ik ken. Maar eigenlijk kent elk nummer hetzelfde oerdegelijke gitaarspel dat vrijwel direct blijft hangen.

Bij extremere metal, de vorm die ik toch het meest en liefst beluister, ben ik doorgaans niet zo weg van cleane vocalen en ook bij een band als Iron Maiden of Megadeth willen ze mij nog weleens in de weg zitten. Op dit album niets van dat alles, maar dat heeft er natuurlijk ook sterk mee te maken dat deze muziek nog erg dicht bij de hardrock ligt waar het uit ontsproten is. Ozzy Osbourne, met wie ik ooit kennismaakte als een vreemd figuur met een real life soap en een idioot gezin, heeft de perfecte stem voor deze muziek. Eigenlijk niet eens zozeer duister: er gaat eerder een soort waanzin achter schuil waarbij het gegil van bijvoorbeeld de zangers van Judas Priest en Megadeth verbleekt. Verder is het tekstueel ook absoluut vermakelijk, geweldig hoe hij de gefrustreerde Iron Man in het gelijknamige nummer die zijn wraak voorbereidt neerzet, of de sociaal gestoorde gek vanuit wiens perspectief Paranoid is geschreven.

De vreemde eend in de bijt is het jazzy Planet Caravan, waarop Ozzy Osbourne met vervormde stem zingt. Het doet ergens wel buitenaards aan, wellicht beeldt het wel een drugstrip uit. Ik vind het wel een aardig intermezzo die een andere kant van de band laat zien. Wat mij betreft zijn de hoogtepunten, hoe kan het ook anders, Paranoid en Iron Man, maar het album kent eigenlijk geen minder nummer en is enorm constant. Ja, het bevalt absoluut.. Ik zal me binnenkort in elk geval aan het debuut wagen.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Oerdegelijk en fijn als dit mag zijn, voor écht indrukwekkende metal ben ik toch nog altijd het meest voor wat hardere vormen van metal te porren. Ik vind dit absoluut een bijzonder goed album (zie mijn cijfer!) maar een top 10 plaats is nét iets teveel van het goede wat mij betreft. Maar, zoals gezegd, het is een toppertje dus het zou absoluut niet erg zijn.

Volgens mij heeft AOVV het verkeerde Sabbathalbum uitgekozen voor zijn shortlist. Maar goed, dat zal aan mij liggen

Tweede album van Black Sabbath. Hoewel alles beter geproduceerd is, vind ik het een iets minder album dan het debuut album. War Pigs, is natuurlijk een geweldig nummer, net als Iron Man, Electric Funeral en mijn favoriet Faries Wear Boots. Paranoid vind ik niks aan.
Ik geef 3,5 ster.

rat salad=moby dick (zoals ze eerder wicked world op heartbreaker baseerden) zeppelin acoustisch? bs ook. zeppelin ballads? bs ook. zoals de stones op de beatles reageerden, zo luisterde bs wel erg naar zep. gelukkig is bs een betere band dan die van mick & keith. en staan er verder alleen zeer sterke metal of hard rock (who cares?) songs op.

Eigenlijk wel, daar kom ik nu achter. Hoe goed 'Paranoid' ook mag zijn, en het telt ook enkele tijdloze klassiekers, ik moet toegeven dat ik het debuut eigenlijk nog een tikje beter vind. Met andere woorden, mijn metaltoplijstje is bij voorbaal al irrelevant, maar dat komt natuurlijk doordat het zo lang duurt vooraleer ik er doorheen ben.

Eigenlijk zijn de twee eerste platen ontzettend aan elkaar gewaagd; het niveau overall vind ik op het debuut net iets consistenter. Dit zal in de ogen van de grote meerderheid altijd hun classic album blijven, dat wel.

In mijn ogen is dit echt heel veel beter dan het debuut. Baanbrekend of niet, de plaat bevat te veel missers naar mijn zin.

En welke zijn dat dan bennerd?

Mensen gaan hier vast haten, maar: het openingsnummer, onder anderen. 'Missers' is wel een veel te groot woord, ik bedoel gewoon dat er met The Wizard en Behind the Wall of Sleep twee grote knallers op staan, maar de rest zeker dat niveau niet haalt. Dan doen zowel Master of Reality als Paranoid het veel beter.

Je bent niet de enige die het debuut nogal wisselvallig vindt.

Ik doelde vooral op het feit dat ik het openingsnummer saai vind. Het eerste metalnummer, ok (hoewel, dat was Helter Skelter), maar dat maakt het niet direct goed.

De sterkte van hun eerste albums zit hem volgens mij onder andere in de eenvoud. Maar op het debuut vind ik het al eens te veel naar simplisme neigen, waardoor er muzikaal gezien te weinig te beleven valt.